ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΛΑΙΕΣ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Γ΄)
Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
Ἡ προαναφερθεῖσα 5η Συνάντηση τοῦ Δικτύου Πρωτοβουλιῶν Μελέτης Θρησκειῶν καί Καταστροφικῶν Λατρειῶν (Novi Sad Σερβίας, 24-27.9.2012) διαπίστωσε ὅτι: «ὁ ἐντασσόμενος στίς σέκτες χάνει σταδιακά τήν προσωπική του ἐλευθερία καί κάθε ἀτομικό ἤ κοινωνικό ἀνθρώπινο δικαίωμα (ἀνάπτυξη προσωπικότητας, παιδεία, ἰατρική περίθαλψη, ἐργασία, ἀσφάλιση, πρόσβαση σέ πληροφόρηση κ.ο.κ.). Ὁ ὀπαδός ὑποχρεοῦται σέ ἀπόλυτη ὑποταγή στά κελεύσματα τοῦ γκουροῦ καί τῆς ὀργάνωσης χωρίς νά μπορεῖ οὔτε κατά διάνοια νά ἀσκήσει κριτική, ἐπειδή δαιμονοποιεῖται ἡ κριτική σκέψη. Συνεπῶς τά ἀποτελέσματα γιά τήν πνευματική κατάσταση τοῦ ὀπαδοῦ σέκτας εἶναι καταστροφικά ὄχι μόνο σέ προσωπικό (αὐτοκτονίες, ψυχική ἀνισορροπία), ἀλλά καί σέ οἰκογενειακό καί κοινωνικό ἐπίπεδο. Μέ ἰδιαίτερη ἀνησυχία τονίζουμε τήν προσπάθεια ἁλώσεως τῆς παιδικῆς ψυχῆς μέσω ἐντύπων, ψυχαγωγικῶν ἐκπομπῶν, τηλεοπτικῶν παραγωγῶν, ἤ παιχνιδιῶν μέ ἀπώτερο στόχο τή μελλοντική ἔνταξή τους σέ παραθρησκευτικές ἤ ἀποκρυφιστικές ὁμάδες»[1].
Εὔστοχα ἐπισημαίνει ὁ ἐντεταλμένος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά θέματα αἱρέσεων, πρωτ. Κυριακός Τσουρός : «Οἱ διάφορες νεοφανεῖς αἱρέσεις καί παρα-θρησκευτικές ὁμάδες, προκειμένου νά ἐπιτύχουν στίς προσηλυτιστικές προσπάθειές τους μεταχειρίζονται ἀθέμιτες μεθοδεύσεις καί χρησιμοποιοῦν ποικίλα προσωπεῖα, παρουσιαζόμενες ὡς σωματεῖα καί ἱδρύματα θρησκευτικά, φιλοσοφικά ἤ μεταφυσικά, φιλανθρωπικά ἤ οἰκολογικά, κέντρα ὑγιεινῆς ἐναλλακτικῆς ἰατρικῆς, ὡς ἰνστιτοῦτα ψυχολογίας ἤ ἀναπτύξεως τοῦ νοῦ, ὡς κινήματα γιά τήν εἰρήνη, τόν πολιτισμό, τόν ἀθλητισμό, τήν ἀποτοξίνωση, τά ἀνθρώπινα δικαιώματα κ.λπ. … Ἡ δραστηριότητα τῶν ὁμάδων αὐτῶν στήν ἐποχή μας ἔχει ξεπεράσει τά πλαίσια τῆς μετατοπίσεως ἀπό τήν σώζουσα Ἀλήθεια στήν πλάνη, ἀπό τήν ὀρθή Πίστη στίς «αἱρέσεις ἀπωλείας» (2 Πέτρ. 2, 1) καί ἀποτελεῖ καυτό πρόβλημα, μέ ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνες κοινωνικές διαστάσεις. Καί τοῦτο διότι, ἡ ἔνταξη σέ πολλές ἀπ' αὐτές τίς ὁμάδες ἔχει σάν συνέπεια τήν κατάλυση τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἀπειλεῖ τίς δομές τῆς οἰκογένειας καί τῆς κοινωνίας, καταστρέφει τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, μέ καταληκτική συνέπεια τήν καταστρατήγηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀξιοπρέπειας τοῦ ἀνθρώπου»[2].
Εἶναι λοιπόν σαφές ὅτι ἡ δραστηριότητα τῶν "νεοφανῶν αἱρέσεων" καί "σεκτῶν" δέν ἀποτελεῖ μόνο ποιμαντικό ἤ ἐκκλησιαστικό ἤ θεολογικό πρόβλημα. Αὐτό εἶναι διεθνῶς ἀποδεκτό μεταξύ τῶν εἰδικῶν ἐρευνητῶν. Γιά τόν λόγο αὐτό πολλές ἀπό τίς ὁμάδες αὐτές ἔχουν χαρακτηριστεῖ ὡς ὁλοκληρωτικές ὀργανώσεις, «καταστροφικές λατρεῖες» ἤ «ἐλευθεριοκτόνες ὁμάδες» καί ἔχει ζητηθεῖ ἡ λήψη αὐστηρῶν μέτρων ἐναντίον τους ἀπό διεθνεῖς ὀργανισμούς καί κυβερνήσεις πολλῶν χωρῶν τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης.
Μάλιστα, τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τό Συμβούλιο Εὐρώπης καί πολλά Εὐρωπαϊκά Κοινοβούλια (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αὐστρία, Ἀγγλία, Ἰσπανία, Ἑλβετία κ.ἄ.) ἀντιμετωπίζουν τή δραστηριότητα τῶν διαφόρων σεκτῶν καθαρά ὡς κοινωνικό πρόβλημα, ἐπειδή θεωροῦν ὅτι πολλές ἀπό αὐτές παραβιάζουν τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τή θρησκευτική ἐλευθερία[3].
Τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο ἔχει ἐκδόσει τρία ψηφίσματα (στίς 22.5.84, στίς 29.2.96 καί στίς 17.2.98), μέ τά ὁποῖα ἐκφράζει τήν ἀνησυχία του γιά τήν δραστηριότητα τῶν ὁμάδων αὐτῶν, τίς ὁποῖες θεωρεῖ ἀπειλή γιά τήν προσωπικότητα καί τά ἀτομικά δικαιώματα τῶν νεαρῶν κυρίως θυμάτων καί καλεῖ τά κράτη - μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ὄχι μόνον νά ἀσχοληθοῦν μέ τό πρόβλημα, ἀλλά καί νά λάβουν τά ἀπαραίτητα μέτρα γιά τήν προστασία τοῦ πολίτη. Στό ψήφισμα τῆς 29.2.1996 ἀναφέρεται μεταξύ ἄλλων : «Τό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο … ε. θεωρεῖ ὅτι ὁρισμένες σέκτες, πού δροῦν στό πλαίσιο διασυνοριακοῦ δικτύου ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἐπιδίδονται σέ παράνομες ἤ ἐγκληματικές δραστηριότητες καί σέ παραβιάσεις τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως σέ κακομεταχείριση, σεξουαλική βία, ἐγκλεισμούς, σωματεμπόριο, ἐνθάρρυνση ἐπιθετικῆς συμπεριφορᾶς, μέχρι καί προπαγάνδα ρατσιστικῶν ἰδεολογιῶν, σέ φορολογικές ἀπάτες, μεταφορές κεφαλαίων, ἐμπόριο ὅπλων, διακίνηση ναρκωτικῶν, παραβίαση τοῦ δικαιώματος τῆς ἐργασίας ἤ σέ παράνομη ἄσκηση τῆς ἰατρικῆς κλπ».
Καί συνεχίζει : «2. Καλεῖ τά κράτη μέλη νά ἐξασφαλίσουν ὅτι οἱ δικαστικές ἀστυνομικές ἀρχές θά προβαίνουν σέ ἀποτελεσματική χρήση τῶν ὑπαρχόντων σέ ἐθνικό ἐπίπεδο νομικῶν διατάξεων καί μέσων καί θά συνεργασθοῦν ἐνεργῶς καί στενότερα, ἰδίως δέ στό πλαίσιο τῆς Europol, γιά νά καταπολεμήσουν τίς παραβιάσεις τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων τῶν ἀτόμων τίς ὁποῖες διαπράττουν ὁρισμένες σέκτες». Καί «4. καλεῖ τίς κυβερνήσεις τῶν κρατῶν μελῶν νά μή καταστήσουν τή χορήγηση τοῦ θρησκευτικοῦ καθεστῶτος αὐτόματη καί νά μελετήσουν, σέ περιπτώσεις πού σέκτες ἐμπλέκονται σέ σκοτεινές ἤ ἐγκληματικές δραστηριότητες, τήν ἄρση τοῦ καθεστῶτος τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων, πού τούς παρέχει φορολογικά πλεονεκτήματα καί κάποιας μορφῆς νομική προστασία».
Στό ἴδιο πνεῦμα κινεῖται καί τό ψήφισμα τῆς 17.2.1998. Τά ἀνωτέρω ψηφίσματα τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου βρῆκαν μεγάλη ἀπήχηση καί στό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης, τό ὁποῖο μέ τίς 1178/1992 καί 1412/1999 Συστάσεις τῆς Κοινοβουλευτικῆς του Συνέλευσης καί τό Ἔγγραφο 7030/1994 τῆς Ἐπιτροπῆς Ὑπουργῶν, ἐκφράζει τήν ἀνησυχία του γιά τήν δραστηριότητα τῶν ὁμάδων αὐτῶν καί συνιστᾶ τήν ἀνάγκη λήψεως "ἐκπαιδευτικῶν καί νομοθετικῶν μέτρων" γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος στόν τομέα τῆς ἐκπαίδευσης, τῆς ἐνημέρωσης τοῦ κοινοῦ καί τῆς προστασίας τῶν ἀνηλίκων. Ἐπί τῇ βάσει τῶν ψηφισμάτων τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε, ὁρισμένες χῶρες τῆς Εὐρώπης ἀνέλαβαν πρωτοβουλίες γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος μέ τή συγκρότηση Εἰδικῶν Κρατικῶν Ἐπιτροπῶν ἤ μέ τήν κατάρτιση εἰδικῶν προγραμμάτων καί καταλόγων σεκτῶν (Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία κ.ἄ).
Βέβαια, οἱ πολιτικές Ἀρχές καί οἱ διακρατικοί φορεῖς ἐπισημαίνουν τίς καταστροφικές συνέπειες τῶν σεκτῶν στήν κοινωνία καί τήν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, περιορίζοντάς τες μόνο στά ὅρια τῆς παρούσης ζωῆς. Ἐμεῖς, ὅμως, ὡς Χριστιανοί, μέ τήν προβολή τῆς παρούσης ζωῆς μας στήν αἰωνιότητα βλέπουμε καί θλιβόμαστε γιατί γνωρίζουμε ὅτι ἡ καταστροφική ἐπίδραση τῆς παραθρησκείας ἐπί τῶν ὀπαδῶν της δέν περιορίζεται στό χρόνο, ἀλλά ἀρχίζοντας ἀπό τήν παροῦσα ζωή ἐκτείνεται στήν αἰωνιότητα μέ τήν ἀπώλεια τῆς ἐν Χριστῷ ἐλπίδος καί σωτηρίας.
Ἐπιπλέον, οἱ πνευματικές συνέπειες ἀπό τήν ἐξάπλωση τοῦ πνεύματος καί τῆς ἰδεολογίας τῶν ὀργανώσεων αὐτῶν ὑπερβαίνουν τά μέλη καί τούς ὀπαδούς τους. Θά τολμούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἀφοροῦν ὁλόκληρη τήν Καθολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, διότι ἡ ἰδεολογία τῶν ὀργανώσεων παρέχει τό ἰδεολογικό ὑπόβαθρο τοῦ «μυστηρίου τῆς ἀνομίας», τό ὁποῖο βλέπουμε νά τελεσιουργεῖται στίς μέρες μας : Γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία περιφρονεῖται ὁ πυρήνας τοῦ Εὐαγγελίου, πού συνίσταται στή διακήρυξη τῆς μοναδικότητας τοῦ Προσώπου τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Σταυρικοῦ Του Θανάτου καί τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεώς Του. Σχετικοποιεῖται τό ἀποστολικό «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία» (Πραξ. 4, 12), ὑποτιμᾶται τό Πρόσωπο καί τό σωτήριο ἔργο τοῦ Ἰησοῦ καί προτείνονται καί ἄλλοι, παράλληλοι “δρόμοι” θεώσεως. Ὁ δογματικός μινιμαλισμός τοῦ διαχριστιανικοῦ οἰκουμενισμοῦ διευρύνεται καί μέ τό πανθρησκειακό ὅραμα καί τό διαθρησκειακό συγκριτισμό (πχ. θεωρίες περί ἀββραμιαίων, μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν). Ἔτσι, ἡ κοινωνία ὁδηγεῖται στή σχετικοποίηση τῆς Ἀλήθειας καί στήν ἀποδοχή ὅλων τῶν θρησκειῶν, ἀκόμα καί τῶν ἐγκληματικῶν δογμάτων, ὡς ἰσοτίμων ἀτραπῶν πρός τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου[4]. Αὐτό εἶναι τό ὕψιστο δόγμα τῆς Νέας Ἐποχῆς (οὐσιαστικά ἔχουμε δογματοποίηση τοῦ θρησκευτικοῦ σχετικισμοῦ), στό ὁποῖο δέ συγχωρεῖται ἡ παραμικρή ἀντίρρηση ἤ καί ἁπλή ἐπιφύλαξη. Ὅμως, γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, οἱ θρησκεῖες καί τά διάφορα θρησκειακά μορφώματα καί οἱ πρακτικές τους εἶναι ἀνθρώπινες ἤ ἀκόμα καί δαιμονικές ἐπινοήσεις, ὡς μεταπτωτικός καρπός τῆς μακριά ἀπό τό Θεό πορείας τοῦ ἀνθρώπου. Συνεπῶς, δέν μποροῦν νά ἔχουν τήν παραμικρή θέση στή ζωή τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, διότι ἀποτελοῦν ἄρνηση τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἐλπίδας μας καί σωτηρίας, ἐνῶ ἡ ἐκκλησιαστική ἐμπειρία διακηρύσσει ὅτι «οὐκ ἐστίν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία· οὐδέ γάρ ὄνομα ἐστίν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ὦ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ. 4, 12) διότι «ἐν τῶ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψη ἐπουρανίων καί ἐπιγείων καί καταχθονίων» (Φιλ. 2, 10).
[1] https://anastasiosk.blogspot.com/2012/10/5.html#more
[2] π. Κυρ. Τσουροῦ, «Καταστροφικές συνέπειες ἀπό τήν δραστηριότητα τῶν νεοφανῶν αἱρέσεων», Διάλογος, τ. 40 (2005), σ. 1
[3] Ἀναλυτικά βλ. π. Α. Ἀλεβιζοπούλου, Νεοφανεῖς αἱρέσεις καταστροφικές λατρεῖες στό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔκδ. Διάλογος, Ἀθήνα 1995, σελ. 281-318.
[4] Ἐλπιδοφόρος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς σέ ὁμιλία του (Διεθνή Διάσκεψη Κορυφῆς γιά τή Θρησκευτική Ἐλευθερία, Ν. Υόρκη, 15.7.21), ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, ἀναφερόμενος στόν «θρησκευτικό ἐθνικισμό» καί τίς «ἐθνικές θρησκεῖες», ἀνέφερε ὅτι οἱ θρησκεῖες εἶναι «μυριάδες μονοπάτια πού ὁδηγοῦν στό ἴδιο μέρος» στόν Θεό, καί «ὅταν ἀνυψώνετε μιά θρησκεία πάνω ἀπό ὅλες τίς ἄλλες, εἶναι σάν νά ἀποφασίζετε ὅτι ὑπάρχει μόνο ἕνα μονοπάτι πού ὁδηγεῖ στήν κορυφή τοῦ βουνοῦ», […] «ἀλλά στήν πραγματικότητα, ἁπλά δέν βλέπετε μυριάδες μονοπάτια πού ὁδηγοῦν στό ἴδιο μέρος, γιατί περιβάλλεστε ἀπό βουνά προκαταλήψεων πού σᾶς κρύβουν τήν θέα» (https://katanixi.gr/o-amerikis-elpidoforos-arneitai-tin-apokleistikotita-tis-orthodoxias/).
Διαβάστε εδώ για την ολοκλήρωση των εργασιών του Θεολογικού Συμποσίου για τον Γέροντα Αιμιλιανό.
