Γιατί ο διάβολος πολεμά το ράσο με μίσος
Γιατί το ράσο είναι ο κύριος στόχος του διαβόλου;
Μέρος τρίτο
Συνεχίζει ο ηλικιωμένος ιερέας από ενα ορεινό χωριό των Ιωαννίνων, συνεχίζει και εμείς γινόμαστε κοινωνοί μια πολύ βαθιάς ερμηνείας, μιας ατελείωτης περιγραφής του πολέμου μεταξύ ιερέων και πονηρού...
"Αδελφοί μου,
υπάρχει μια μάχη που δεν φαίνεται στα μάτια των πολλών, αλλά γίνεται κάθε στιγμή, σε κάθε καρδιά που έχει αφιερωθεί στον Θεό. Ο διάβολος δεν φοβάται τους λαϊκούς, τους χειρίζεται συχνά ως όργανα, αλλά ο μεγάλος του στόχος είναι ο ιερέας. Ένας και μόνος ιερέας, που στέκεται μπροστά στο Θυσιαστήριο με πίστη και ταπείνωση, αξίζει πολύ περισσότερο στην πονηρή όραση του από χιλιάδες λαϊκούς μαζί. Όχι γιατί είναι ισχυρότερος από τους άλλους ανθρώπους, αλλά γιατί η πτώση του μπορεί να φέρει σκοτάδι σε πολλούς, η πτώση του μπορεί να σκανδαλίσει ψυχές και να υπονομεύσει την Εκκλησία. Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει χαρακτηριστικά: «Όσο πιο κοντά στον Θεό στέκεται ένας άνθρωπος, τόσο πιο έντονα τον πολεμά ο πονηρός». Και ποιος βρίσκεται πιο κοντά στον Θεό από εκείνον που κρατά το ράσο, που προσεύχεται για το πλήρωμα, που τελεί τα μυστήρια με καρδιά ανοιχτή;
Ο διάβολος γνωρίζει κάθε σημείο αδυναμίας μέσα στον ιερέα. Βλέπει τους λογισμούς, τις αμφιβολίες, την κούραση και τη σιωπηλή αδυναμία της καρδιάς. Κάθε στιγμή που ο ιερέας σκέφτεται: «Μήπως δεν με καταλαβαίνουν;», «Μήπως οι κόποι μου πάνε χαμένοι;», «Μήπως τα λόγια μου δεν έχουν σημασία;», εκεί βρίσκεται ο πειρασμός, εκεί εισχωρεί η υπερηφάνεια ή η απελπισία. Ο Άγιος Παΐσιος εξηγεί ότι «ο διάβολος δεν φοβάται τον ιερέα που αμαρτάνει, φοβάται τον ιερέα που προσεύχεται και αγωνίζεται, και γι’ αυτό του βάζει λογισμούς για να τον αποσπάσει».
Η υπερηφάνεια είναι το πιο ύπουλο όπλο. Δεν φαίνεται, εισχωρεί σαν ψίθυρος, «Εσύ τα ξέρεις καλύτερα», «Εσύ ξέρεις ποιος αξίζει ή όχι», «Εσύ είσαι πάνω από τους ανθρώπους που κρίνουν». Και μόλις η καρδιά αρχίσει να υπερηφανεύεται, ο διάβολος χαμογελάει. Εκείνη τη στιγμή η πτώση μπορεί να γίνει αργά ή γρήγορα. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας θυμίζει ότι «όποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του περισσότερο από τον Θεό, έχει ήδη πέσει».
Όμως οι λογισμοί δεν είναι μόνο παγίδες, μπορούν να γίνουν και μέτρα αγάπης. Ο ιερέας που αναγνωρίζει τις σκέψεις του και τις προσφέρει στην προσευχή, που βλέπει την υπερηφάνεια του και την πολεμά με ταπείνωση, μπορεί να μετατρέψει κάθε πειρασμό σε ασπίδα. Η μάχη δεν είναι με τον κόσμο έξω, αλλά με τον εαυτό του, η μάχη με τον διάβολο είναι μάχη καρδιάς. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε: «Η καρδιά του ιερέα είναι ο θρόνος του Θεού, αν εκεί εισέλθει πειρασμός, μπορεί να καταστρέψει ψυχές, αν όμως μείνει καθαρή, αγιάζει όλους γύρω».
Και οι λαϊκοί; Η ιεροκατηγορία των λαϊκών ενισχύει τους λογισμούς του διαβόλου. Όταν ακούει χλευασμό, απαξίωση, σχόλια που αμφισβητούν την ιερωσύνη του, η καρδιά βαραίνει και οι πειρασμοί γίνονται πιο έντονοι. Κάθε φορά που κάποιος λέει «όλοι οι ιερείς είναι ίδιοι», ή «δεν καταλαβαίνουν τίποτα», ο διάβολος χαμογελάει. Ο ιερέας πρέπει να στέκεται σταθερός, να βλέπει τη διαφορά ανάμεσα στο πρόσωπο και το μυστήριο που φέρει, να αγκαλιάζει την ευθύνη του χωρίς να παρασύρεται από το σκανδαλισμό. Ο Άγιος Παΐσιος συμβουλεύει: «Ό,τι ακούς από τους ανθρώπους, μην το κάνεις βάρος στην καρδιά, κράτα το σαν φλόγα που καίει μακριά από την ψυχή σου».
Οι συμβουλές των Πατέρων είναι ξεκάθαρες:
Διαρκής προσευχή, ακόμα και για όσους σε κατηγορούν.
Ταπείνωση και αυτοκριτική.
Συχνή εξομολόγηση, ώστε οι λογισμοί να μην γίνουν αμαρτία.
Αγρυπνία και επίγνωση ότι κάθε σκέψη μπορεί να είναι παγίδα.
Να θυμάται ότι κάθε δοκιμασία είναι ευκαιρία για αγιασμό.
Αδελφοί μου, ας καταλάβουμε κάτι πολύ βαθύ, ο διάβολος θέλει έναν ιερέα παρά χίλιους λαϊκούς, γιατί μέσω ενός μόνο μπορεί να κλονιστεί η Εκκλησία ολόκληρη. Αλλά ο Θεός είναι πιο δυνατός. Η ταπείνωση, η προσευχή και η αγάπη για το πλήρωμα είναι τα όπλα που κανείς πειρασμός δεν μπορεί να νικήσει. Κάθε φορά που ο ιερέας σηκώνει το ράσο με καρδιά καθαρή, κάθε φορά που κρατά ζωντανή την πίστη του, κάθε φορά που πολεμά τον λογισμό και την υπερηφάνεια, η Εκκλησία φωτίζεται, οι ψυχές σωζονται, και ο διάβολος υποχωρεί.
Ας προσευχηθούμε για τους ιερείς, για όλους όσους στέκονται στο Θυσιαστήριο, για όσους μάχονται μέσα στην καρδιά τους. Ας τους στηρίζουμε με αγάπη και σεβασμό. Γιατί ένας μόνο ιερέας που νικά τον πειρασμό είναι πιο πολύτιμος για την Εκκλησία από χιλιάδες που μένουν αδιάφοροι. Και ας μην ξεχνάμε ότι το ράσο δεν είναι μόνο ένδυμα, είναι όπλο, ασπίδα, ευθύνη και φλόγα, που αν τη διατηρήσουμε καθαρή με ταπείνωση και προσευχή, φωτίζει όλο τον κόσμο γύρω μας.
Αδελφοί μου, ας κλείσουμε με ένα μήνυμα καρδιάς, ο ιερέας δεν πολεμά μόνο ανθρώπους, αλλά λογισμούς, υπερηφάνεια, αμφιβολία και κάθε μορφή πειρασμού που ο διάβολος στήνει μπροστά του. Κάθε ιεροκατηγορία από τον λαό, κάθε λόγος που αμφισβητεί ή χλευάζει, κάθε υποψία ή αμφιβολία που γεννιέται μέσα στην καρδιά του, είναι ευκαιρία για τον πονηρό να εισχωρήσει και να σκανδαλίσει. Και όμως, η προσευχή, η ταπείνωση και η αδιάλειπτη σύνδεση με τον Θεό μπορούν να κάνουν το ράσο και την καρδιά του ιερέα φρούριο αδιαπέραστο. Ας θυμόμαστε όλοι , λαϊκοί και κληρικοί, ότι η υπερηφάνεια είναι το κύριο όπλο του πονηρού, αλλά η ταπείνωση είναι η ασπίδα που τον νικά. Όταν ο ιερέας φυλάει την καρδιά του, όταν προσφέρει κάθε λογισμό στον Θεό, όταν δεν αφήνει τον χλευασμό ή την αμφισβήτηση να του βαραίνει τη ψυχή, τότε δεν σώζει μόνο τον εαυτό του, γίνεται φως για το πλήρωμα της Εκκλησίας, ασπίδα για τις ψυχές, και φλόγα που διώχνει κάθε σκοτάδι. Ένας μόνο ιερέας που αγωνίζεται με ταπείνωση και αγάπη μπορεί να νικήσει εκείνον που ο διάβολος κυνηγάει περισσότερο από όλους, και μέσα από αυτόν η Εκκλησία ολόκληρη αγιάζεται και φωτίζεται. Ας προσευχόμαστε, λοιπόν, να αντέχουν, να μη λυγίζουν, να μην αφήνουν κανέναν λογισμό να σκληρύνει την καρδιά τους, γιατί η μάχη είναι μεγάλη, αλλά η χάρη του Θεού είναι μεγαλύτερη, και μέσα στην ταπεινή προσευχή, η νίκη είναι βέβαιη.
Τέλος και Τω Θεώ δόξα.
Προηγουμένως, η ΕΟΔ έγραψε: https://eeod.gr/omologia-pistews/85873-i-irokatiora-ti-avafroun-oi-gioi-patres
