Πόσες ζωές έχω;
Αναγνωρίζουμε την ιερότητα της ζωής μας;
«Πολύχρωμη μπουγάδα» Ελευθερία Τελειώνη
Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν;
Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα… Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα...
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές.
Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές…
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Τι εννοεί η συγγραφέας;
Εκείνος που δεν αναγνωρίζει την ιερότητα της ζωής, την μοναδικότητα της κάθε στιγμής της, σπαταλάει τον χρόνο του σε δραστηριότητες που δεν τον ωφελούν, ούτε παράγουν ωφέλιμο έργο για τους άλλους ανθρώπους∙ ασχολείται με τον τζόγο, τον χουλιγκανισμό, το κουτσομπολιό, την αργολογία. Είναι συνεχώς μουτρωμένος, δυσαρεστημένος, γκρινιάρης. Θεωρεί υπεύθυνους τους άλλους για ό,τι στραβό του συμβαίνει! Δεν αναγνωρίζει ότι ακριβώς δίπλα του υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικά προβλήματα, ανίατες ασθένειες, σε εστίες πολέμου και γενικά σε δύσκολες καταστάσεις που τις παλεύουν ολομόναχοι. Αυτού του είδους η νοοτροπία κάνει τον άνθρωπο να νομίζει ότι το μόνο του πρόβλημα είναι η απόκτηση καινούργιου αυτοκινήτου ή μοντέρνου κινητού τηλεφώνου ή μιας τσάντας από διάσημο σχεδιαστή! Έτσι, κλαίγεται που δεν έχει πολλά. Που κι αν τα είχε, θα ήθελε σίγουρα περισσότερα. Η απληστία και η θεοποίηση των υλικών αντικειμένων αποτελεί σύγχρονη μορφή ειδωλολατρίας. Και αν κάποιος προσπαθήσει να του πει κάτι διαφορετικό, τότε γίνεται θηρίο ή απαξιοί και δεν τον ακούει, πιστεύοντας ότι τα ξέρει όλα. Θεωρεί αφελείς εκείνους που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, εκείνους που βλέπουν παντού μόνο το καλό, διότι τα μάτια της ψυχής τους είναι απονήρευτα και έχουν μάθει να θαυμάζουν το όμορφο, το αληθινό, το δίκαιο και το καλό, το οποίο υπάρχει σε όλες τις εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής.
Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την ομορφιά παντού, στο ίδιο σημείο που άλλοι δεν βλέπουν απολύτως τίποτα ενδιαφέρον και προσπερνούν αδιάφορα! Πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν την ομορφιά στην κάθε μέρα που τους χαρίζει ο Θεός, στα χαμόγελα των συνανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα, σε ένα ανθισμένο δέντρο, σ’ ένα πολύχρωμο λουλούδι, σε ένα αυθόρμητο παιδάκι που παίζει αμέριμνο στην πλατεία, στο κελάηδισμα ενός πουλιού, σ’ ένα μελωδικό τραγούδι, σε μια αθλητική δραστηριότητα, σε ένα όμορφο κείμενο, σε μια εγκάρδια χειραψία, σε μια φιλική παρέα, στον παφλασμό των κυμάτων της θάλασσας, σε μια πρόχειρη ζωγραφιά ενός παιδιού... Αυτοί οι άνθρωποι ακόμα και όταν είναι λυπημένοι, καταφέρνουν να κάνουν τη λύπη τους, δύναμή τους! Γνωρίζουν ότι όλα παραχωρούνται από τον μεγάλο δωρεοδότη, του οποίου η δύναμη τελειούται στην αποδοχή της ανθρώπινης αδυναμίας μας.
Έτσι, «στύβουν» το λίγο και βγάζουν το πολύ. Θεωρούν ότι είναι πολύ το λίγο, το οποίο τους αρκεί, τους αναπαύει, αφού είναι αυτάρκεις και ολιγαρκείς. Θαυμάζουν την ασύγκριτη ομορφιά της αγιότητας, το φυσικό και φυσιολογικό χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο ως εικόνα Θεού.
Οι σύγχρονοί μας, ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, ο Άγιος Πορφύριος, ο Όσιος Παΐσιος, ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο Άγιος Εφραίμ της Αριζόνας, ο Άγιος Διονύσιος Βατοπαιδινός, ο Άγιος Ιερομόναχος Πετρώνιος, ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης και «νέφος» νέων αγίων αποδεικνύουν περίτρανα ότι η ομορφιά είναι πάνω απ’ όλα εσωτερική και εξακτινώνεται στη συνέχεια σε όλο τον κόσμο με την ανιδιοτελή Αγάπη και την προσφορά.
