«Το σύνδρομο Down με έκανε καλύτερο άνθρωπο»
Ο πρώτος πτυχιούχος Πανεπιστημίου στην Ευρώπη με σύνδρομο Down
Ο πρώτος πτυχιούχος Πανεπιστημίου στην Ευρώπη με σύνδρομο Down νιώθει ευλογημένος για όλα όσα έχει! Ο Πάμπλο Πινέδα πτυχιούχος παιδαγωγικής, δάσκαλος, με την πραγματική έννοια του όρου, πτυχιούχος στην Ψυχολογία της Εκπαίδευσης, ταξιδεύει σ’ όλον τον κόσμο, μιλώντας απλά και κατανοητά για το πως το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ζωής του, το ότι πάσχει από ένα σοβαρό σύνδρομο, το έχει μετατρέψει σε πλεονέκτημα. Τιμήθηκε με το βραβείο Concha de Plata στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν το 2009 για την ερμηνεία του στην ταινία «Yo, también» υποδυόμενος τον ρόλο ενός απόφοιτου πανεπιστημίου με σύνδρομο down, ρόλος που μοιάζει αρκετά με την πραγματική του ζωή.
Όταν ο δάσκαλός του στο δημοτικό του είπε πως πάσχει από σύνδρομο Down, τον ρώτησε αμέσως: «Δηλαδή, είμαι χαζός;». Έπειτα, τον ρώτησε αν θα μπορούσε να συνεχίσει να πηγαίνει στο σχολείο με τους φίλους του και όταν του είπε "Φυσικά", ησύχασε. Τίποτε άλλο δεν τον ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή.
Τι λέει ο Πάμπλο για την αξία της οικογένειας;
Ο Πάμπλο Πινέδα εξομολογείται: «με βοήθησε πολύ η οικογένειά μου, που πίστευε σε μένα, να χτίσω την αυτοεκτίμησή μου. Αισθάνομαι μεγάλη ευθύνη, γιατί ξέρω ότι πολλά παιδιά με σύνδρομα και οι οικογένειές τους παρακολουθούν τις δραστηριότητές μου. Αυτό που θα ήθελα να πω στους γονείς παιδιών με σοβαρά σύνδρομα είναι να μην προσπαθήσουν να τα κάνουν κλώνους δικούς μου- αντίγραφα. Το σημαντικό δεν είναι να κάνουν μια πανεπιστημιακή καριέρα όπως εγώ, αλλά να είναι ευτυχισμένα. Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι οφείλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να φτάσουν μέχρι εκεί που μπορούν και όχι να μιμηθούν άλλους. Αυτό είναι που θα τα κάνει ευτυχισμένα. Η σωστή εκπαίδευση και η ανατροφή των παιδιών είναι το πιο βασικό απ' όλα, ανεξάρτητα από το αν ένα παιδί έχει ή δεν έχει κάποια αναπηρία. Το πιο άρρωστο πράγμα που μπορεί να συμβεί είναι η κρίση των αληθινών αξιών, της φιλίας, της αγάπης και της ισότητας των ανθρώπων. Έτσι κυβερνούν ολοκληρωτικά οι υλικές προτεραιότητες και αυτό είναι πραγματικά άρρωστο. Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι η υποκρισία των ανθρώπων. Η ψεύτικη φιλία, η ψεύτικη αγάπη, είναι πράγματα που δεν τα έχω αισθανθεί και δεν μπορώ να κατανοήσω πώς οι άνθρωποι υποκρίνονται σ’ αυτά».
Ποια η άποψη του Πάμπλο για τον Θεό και για τους εχθρούς μας;
«Πιστεύω ότι ο Θεός μάς βλέπει, γελάει και λέει: "Είναι τρελοί αυτοί οι άνθρωποι με ό,τι κάνουν εκεί κάτω και όπως συμπεριφέρονται. Αφού, σε τελική ανάλυση, όλοι θα πεθάνουν και θα έρθουν σε εμένα, τι είναι όλος αυτός ο χαμός που κάνουν;".
Οι εχθροί που έχουν εφεύρει κάποιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, είναι απλώς άνθρωποι, όπως εκείνοι. Δεν υπάρχουν εχθροί, είναι όλα στο μυαλό. Δεν υπάρχει πιο άρρωστο πράγμα από το να ζεις με εχθρούς στο μυαλό σου. Όταν βλέπεις ότι δεν είσαι σε καλή κατάσταση και αισθάνεσαι αδύναμος, πρέπει να σκέφτεσαι τα δυνατά σου σημεία. Να σκέφτεσαι συνέχεια πώς θα το ξεπεράσεις και να κάνεις την αδυναμία δύναμη».
Ποια η γνώμη του Πάμπλο για την ασθένεια;
«Η αλήθεια είναι ότι αν κάποιος μού έλεγε τώρα ότι δεν θα έχω σύνδρομο Down θα του έλεγα: " Όχι, μη μου το πάρεις, γιατί θα αισθάνομαι χωρίς ουσία"! Έχοντας αυτό το σύνδρομο κατάφερα να γίνω καλύτερος άνθρωπος και να βοηθάω τον κόσμο».
Ποια η γνώμη των επιστημών της Ιατρικής και της Θεολογίας για την ασθένεια;
Ο δρ. Γιαννουκάκος, μοριακός γενετιστής, υπεύθυνος του Εργαστηρίου Μοριακής Διαγνωστικής του Δημόκριτου, υποστηρίζει ότι υπάρχει μια μεγάλη διαβάθμιση στα άτομα που πάσχουν από σύνδρομο Down, από άτομα με πολύ μεγάλη νοητική στέρηση, έως άτομα όπου, υπό συνθήκες, μπορούν να είναι απολύτως φυσιολογικά.
Η σοβαρή οικογένεια, με θαλπωρή και αγάπη, καθορίζει σχεδόν τα πάντα και σε δεύτερη μοίρα έρχεται ο χαρακτήρας του παιδιού. Στην Ελλάδα, ακόμη και σήμερα, οικογένειες που έχουν παιδιά με σύνδρομο Down ντρέπονται, τα “κρύβουν”, τα απομονώνουν, χωρίς καν να αναζητήσουν τις δυνατότητές τους.
Υπάρχει ένα πολύ εντυπωσιακό στοιχείο για τους γονείς που μεγαλώνουν ένα παιδί με κάποιο γενετικό σύνδρομο χωρίς να το απομονώνουν από την κοινωνία: παρ’ ότι κάποιος θα υπέθετε ότι όλη αυτή η δυσκολία θα τους οδηγούσε σε απόγνωση, αυτοί κυριολεκτικά τα λατρεύουν. Άρα βασανίζονται μόνο όσοι νιώθουν γι’ αυτά τα παιδιά ντροπή. Μόνο αυτοί.
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης τόνισε: «Οι ανάπηροι, εάν δεν γογγύζουν, αλλά δοξολογούν ταπεινά τον Θεό και ζουν κοντά Του, θα έχουν την καλύτερη θέση στον Παράδεισο. Ο Θεός θα τους κατατάξει με τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες» (Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”). Ο Πάμπλο Πινέδα έκανε πράξη το «ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Απ. Παύλος Β΄ επιστολή προς Κορινθίους 12:9). Ο καλόβολος άνθρωπος χαίρεται με όλα, δοξολογεί τον Θεό και είναι με όλα ευχαριστημένος, δεν γογγύζει, δεν βαρυγκωμά, διότι είναι σαν να ασκεί κριτική στον δημιουργό του! Η προκατάληψη και τα στερεότυπα απέναντι σε ανθρώπους διαφορετικούς επιβάλλεται να θεωρούνται παρελθόν. Η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια είναι έννοιες αδιαπραγμάτευτες.
