Τιτουλάριοι Χριστιανοί;
Ο π. Νικόλαος Γονιδάκης αναδεικνύει τη δύναμη της πίστης, τη μαρτυρία των πρώτων Χριστιανών και την ανάγκη βιωματικής σχέσης με τον Χριστό.
Την αδιάκοπη και ραγδαία εξάπλωση του Ευαγγελίου μας παρουσιάζει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία, κατά το αποστολικό ανάγνωσμα (πρ. ια’, 19-30), αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί.
Ένα λυπηρό γεγονός, ο θάνατος διά λιθοβολισμού του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιάκονου Στεφάνου, στάθηκε η αφορμή, ώστε οι πιστοί να σπάσουν τα δεσμά της διάδοσης της διδασκαλίας του Χριστού στην Ιουδαία και να αρχίσει η παγκόσμια πορεία.
Αφότου συνετελέσθη αυτή η δολοφονία, «φούντωσε» ο διωγμός των πρώτων πιστών, με αποτέλεσμα να αποφασίσουν να φύγουν από την Ιερουσαλήμ και να εξαπλωθούν πέραν των περιορισμένων ορίων τους.
Έτσι, το χαρμόσυνο μήνυμα φτάνει πλέον στη Φοινίκη, στον σημερινό Λίβανο, μία παραλιακή περιοχή, στη νήσο της Κύπρου και την Αντιόχεια, μια ιστορική πόλη της Μέσης Ανατολής.
Συγκεκριμένα, κήρυτταν μόνο στους Ιουδαίους για αρχή. Όμως, μπαίνοντας στην Αντιόχεια, κάποιοι από την Κύπρο και την Κυρήνεια άρχισαν να ομιλούν και στους Έλληνες της περιοχής, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να αρνηθούν τα είδωλα και ενταχθούν στη Χριστιανική κοινότητα.
Ταξιδεύοντας δε τα νέα τα χαρμόσυνα στα Ιεροσόλυμα, αποστάλθηκε από εκεί και ο απόστολος Βαρνάβας, να ενισχύσει το έργο, μιας που διακρινόταν για τη φώτιση και την πνευματικότητά του.
Εδώ εμφανίζεται και ο άλλος πρωτοκορυφαίος, ως Σαύλος ακόμη, έχοντας ήδη μεταστραφεί στον Χριστό. Τον αναζήτησε ο Βαρνάβας στην Ταρσό, ώστε να τον πάρει μαζί του και έτσι συνεργαζόμενοι να βοηθήσουν στην κραταίωση της εκεί πρώτης Εκκλησίας.
Ήταν σημαντική στην Αντιόχεια αυτή η εδραίωση της πίστεως, διότι ήταν από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με πολύ πλούσιο, πολυπολιτισμικό και αναπτυγμένο πολιτισμό.
Μια ακόμα λεπτομέρεια είναι πως εκεί για πρώτη φορά ακούμε τον όρο «Χριστιανοί». Αυτό συνέβη διότι πλέον ο προσδιορισμός της πρώτης αυτής μαγιάς της πίστεως έπρεπε να λάβει έναν προσδιορισμό πέραν της Ιουδαίας χώρας.
Εκεί τους ονόμαζαν Ναζωραίους. Αυτός ο προσδιορισμός όμως παρέπεμπε σε μια από τις πολλές Ιουδαϊκές αιρέσεις, ενώ στην πολυπολιτισμική Αντιόχεια έπρεπε να καθοριστεί ακριβώς ο ορισμός της Εκκλησίας, στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Ακούμε και κάτι που πρέπει να κρατήσουμε και να του δώσουμε έμφαση μεγάλη. «Καὶ ἦν χεὶρ Κυρίου μετ' αὐτῶν», το χέρι του Κυρίου ήταν μαζί τους. Αδελφοί μου αγαπημένοι, αυτή η φράση, αυτός ο λόγος ήταν, είναι και θα είναι πολύ σημαντικός στην πορεία της ζωής μας. Το χέρι του Κυρίου ή καλύτερα ο ίδιος ο Χριστός να είναι πάντα μαζί μας.
Παρατηρήσαμε τον αγώνα των Αγίων Αποστόλων, στο να διαδώσουν την πίστη. Μας παρουσιάζονται πολλές λεπτομέρειες, και ζούμε μαζί τους τον αδιάκοπο και συνεχή αγώνα τους.
Το πιο απλό, οι αποστάσεις που έπρεπε να καλύψουν δεν ήταν για τα σημερινά δεδομένα πολύ μεγάλες, όμως για την εποχή εκείνη τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πολύ κόπος, κακουχίες και ώρες πορείας.
Τι τους ενέπνεε και τους οδηγούσε σε όλο αυτό; Το χέρι του Θεού. Τίποτα άλλο. Πάσχιζαν για την πίστη τους, δεν ενδιαφέρθηκαν για την καλοπέρασή τους, αντίθετα βλέπουμε να βιώνουν πολλές συμφορές και πολλούς διωγμούς, με χαρά, χαρά χάριτος.
Ας έρθουμε στο σήμερα, λοιπόν, και ας προβληματιστούμε εις βάθος και όχι επιφανειακά, όπως πολλές φορές συνηθίζουμε.
Κατά πρώτον, θέλουμε την παρουσία του Χριστού στη ζωή μας; Την έχουμε; Tη βιώνουμε; Tι θυσιάζουμε εμείς για Αυτόν; Βλέπουμε ακόπως πλέον πως μπορούμε να Τον έχουμε ζωντανό στη ζωή μας και όμως, από ό,τι έκαναν οι Απόστολοι, δεν προσπαθούμε να τους ομοιάσουμε καθόλου. Πόσες Θείες Λειτουργίες τελούνται κάθε Κυριακή, κάθε ημέρα; Και όμως εμείς τραβάμε ξεχωριστό από Εκείνον δρόμο.
Κατά δεύτερον, έφεραν την ονομασία «Χριστιανοί», ακούσαμε για πρώτη φορά. Λοιδορήθηκαν και χλευάστηκαν γι’ αυτήν, και μετά πολλών βασάνων την ξεχώρισαν και τη διέδωσαν έως σήμερα.
Εμείς πόσο υποστηρίζουμε τον όρο «Χριστιανοί». Λέμε ότι είμαστε, αλλά το θυμόμαστε πολλές φορές μόνο όταν τον χρειαζόμαστε και τον έχουμε ανάγκη.
Ας σταματήσουμε να φερόμαστε ως τιτουλάριοι Χριστιανοί, μόνο στον τίτλο δηλαδή, και ας αποφασίσουμε να ζούμε την παρουσία του Χριστού στη ζωή μας βιωματικά και με υπερηφάνεια, διότι αυτό που πλέον μπορεί να κρατήσει τη σημερινή κοινωνία όρθια είναι ο Χριστός και η πίστη μας.
Ως παράδειγμα όλων αυτών, ας παρατηρήσουμε τι συμβαίνει στα χωριά της πατρίδας μας. Οι κοινότητες πλέον δεν υφίστανται. Τα σχολεία όλων των βαθμίδων έκλεισαν.
Η αστυνομία, τα τοπικά τμήματα δεν υπάρχουν πια. Και τι μένει μόνο; Η καμπάνα της Εκκλησίας να χτυπά και οι Χριστιανοί ενωμένοι να προσέρχονται σε αγαπητική επικοινωνία μεταξύ τους, στον απρόσωπο και βίαιο πλέον κόσμο που ζούμε, και σε ψυχικά σωτηριώδη Θεία Κοινωνία, πίστεως και ελπίδος Χριστού.
Αμήν
Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη
Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη, Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου.
Ο Προφήτης Ησαΐας και οι μεγάλες προφητείες για τον Χριστό
