«Από τον αιώνιο Θάνατο στη μακαρία Κοίμηση»
Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη, Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου.
Ένα γεγονός υπέρλαμπρο και υπερφυσικό εορτάζουμε σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί. Ένα θαύμα που γίνεται ακόμα μια φορά η απόδειξη πως ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος ζωής και θανάτου, μιας που ένας άνθρωπος, νεκρός σωματικά, εγείρεται εκ της φθοράς και αναζωογονείται.
Ο εορτάζων σήμερα είναι ο φίλος του Χριστού, όπως αναφέρεται, ο Λάζαρος. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Άγιος Λάζαρος κατοικούσε με τις αδελφές του, Μάρθα και Μαρία, σε ένα χωριό κοντά στα Ιεροσόλυμα, τη Βηθανία. Εύπορη και σεβαστή η οικογένειά τους, μιας και, όταν μαθεύτηκε η κοίμησή του, όπως βλέπουμε στις διηγήσεις, πλήθος κόσμου έτρεξε, να συμπαρασταθεί στο πένθος.
Ο Κύριός μας αγαπούσε πολύ τον Λάζαρο και τις αδελφές του, διότι οι ίδιοι τον αγαπούσαν πολύ. Άρα, όση αγάπη είχαν στον Θεό, την ίδια απολάμβαναν και οι ίδιοι, κάτι που ακριβώς το ίδιο ισχύει και για εμάς σήμερα. Πάντα ο Χριστός επισκεπτόταν την οικία τους, δίδασκε και αναπαυόταν κοντά τους.
Ασθένησε, λοιπόν, ο Λάζαρος βαριά και ο θάνατος δεν άργησε να έλθει. Ο Ιησούς έλαβε το μήνυμα της δύσκολης κατάστασής του από τις αδελφές του, αλλά επίτηδες άργησε δύο μέρες, να πάει κοντά τους, ενώ βρισκόταν στη Γαλιλαία, διότι, όπως είπε στους μαθητές Του, «Αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι᾽ αὐτῆς».
Το λέει ο Ίδιος και εξηγεί πως αυτή η ασθένεια δε θα είναι θάνατος, δε θα καταλήξει στο μαύρο σκοτάδι του διαβόλου, αλλά στη δόξα του Θεού. Μας αποκαλύπτει πως παύει να έχει ισχύ ο αιώνιος θάνατος, που κληρονόμησαν οι πρωτόπλαστοι και κατ’ επέκταση όλο το ανθρώπινο γένος, με την έξοδο τους από τον Παράδεισο, κάτι που ο Ίδιος ο Θεός, με τη σταυρική Του θυσία, θα εξαργυρώσει και θα τον μετατρέψει σε μακαρία κοίμηση.
Όντως, μετά από τέσσερις μέρες περίπου, ο Ιησούς έφτασε στη Βηθανία. Εκεί, τον υποδέχθηκαν οι αδελφές του Λαζάρου, με πλήθος κόσμου, και Τον οδήγησαν στον τάφο του αγαπημένου Του φίλου. Η συνέχεια, γνωστή σε όλους μας, «Λάζαρε, δεύρο έξω» και ο θάνατος παύει να έχει εξουσία, η ζωή, που είναι ο ίδιος ο Χριστός, νικά, τελώντας ακόμα και η ίδια η φύση την απόλυτη υποταγή της στο πρόσταγμα του ιδίου του Θεού.
Ένα περιστατικό, λοιπόν, λίγο πριν τα μεγάλα γεγονότα που θα βιώσουμε εντός ολίγου, γεμάτο νοήματα και διδάγματα.
Πρώτο δίδαγμα. «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται», Τον ακούμε να λέει στους μαθητές Του και εκείνοι να μην μπορούν να καταλάβουν τη νέα πραγματικότητα, ότι δηλαδή ο Ίδιος ο Θεός θα πεθάνει, για να καταργήσει τον πνευματικό θάνατο και, δια μέσου της κοίμησης, πλέον όλοι μας να περνάμε στην πνευματική αθανασία, αφού πρώτα οι ίδιοι θα έχουμε επιλέξει τη ζωή μαζί Του. Αν ζούμε χωριστά από τον Θεό, θα βιώσουμε, όχι μόνο τον σωματικό, αλλά και τον ψυχικό θάνατο.
Δεύτερο δίδαγμα. Μας δείχνει τον τρόπο του πένθους. Δάκρυσε ο Κύριος, όταν έλαβε την είδηση του θανάτου, παρά το ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Είχε ανάγκη να το κάνει; Όχι, απλά μας δεικνύει τον τρόπο που πρέπει να βιώνουμε τον πρόσκαιρο χωρισμό, της χοϊκής μας υπόστασης. Βεβαίως, και θα κλάψουμε και θα πονέσουμε, αλλά με όρια. Ο Χριστός είναι η ελπίδα, είναι η ζωή και η Ανάσταση, είναι η αιωνιότητα. Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να θρηνούμε μακροχρόνια, διότι έτσι φερόμαστε σαν ανέλπιδες.
Τρίτο και τελευταίο δίδαγμα. Φτάνοντας στον τάφο, πριν κάνει το θαύμα, Τον βλέπουμε να προσεύχεται. Δίδαγμα ενότητας με τον Θεό, δια μέσου της προσευχής. Η προσευχή είναι αυτή που ενώνει τον Θεό με τον άνθρωπο. Αυτή φέρνει την κοινωνία, τη σιγουριά, την προστασία και την ένωσή μας μαζί Του.
Όταν γίνουμε ένα μαζί Του και Τον αγαπήσουμε με ζέση πίστεως, όπως οι πρωταγωνιστές μας σήμερα, τότε, σαν τον Λάζαρο κι εμείς, δε θα μείνουμε στο σκοτάδι, και ο ίδιος ο τάφος θα είναι απλά μια πόρτα ξεκλείδωτη, ένα πέρασμα στο Φως.
Αδελφοί μου, ο Λάζαρος ανέστη. Είδε τη φρίκη του Άδη, δεν ξαναγέλασε ποτέ, εκτός μίας φοράς, όπως αναφέρεται, σε ένα περιστατικό που δύο άνθρωποι είχαν αντιμαχία για ένα πήλινο πυθάρι, διαπιστώνοντας τη ματαιότητα το χώμα, από όπου είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος, να μάχεται για το χώμα, που πλάθεται και ο πηλός. Έγινε επίσκοπος Κυτίου στην Κύπρο, απόστολος του Κυρίου μας και στο τέλος γεύτηκε την εν Χριστώ κοίμηση.
Την πρώτη φορά ήταν θάνατος, καθώς ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί, ώστε να έχει απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά του διαβόλου. Για τον λόγο αυτό, ο Λάζαρος, αυτές τις τέσσερις μέρες, είδε ό,τι είδε και έζησε ό,τι έζησε, ενώ, τη δεύτερη, οι πύλες της Άνω Ιερουσαλήμ, του Παραδείσου, είχαν ανοιχτεί.
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να παλέψουμε ο καθένας μας με τα σκοτάδια του, ώστε ο Χριστός να μας συνοδεύσει ως τέλους και να είναι Εκείνος ο «θυρωρός» του δικού μας σωματικού τάφου, στην πύλη της αιωνίου αναπαύσεως.
Αμήν
Αγία Μαρία η Αιγυπτία: Η ενσάρκωση της μετανοίας
