Η ευθύνη των γονιών, απέναντι στα παιδιά

Αδιαφορία γονέων

Ως γονιός, πολλές φορές αναρωτιέμαι αν δίνω στα παιδιά μου αυτά που πραγματικά χρειάζονται. Τρέχουμε όλη μέρα για να μη τους λείψει τίποτα. Δουλεύουμε, πληρώνουμε λογαριασμούς, φροντιστήρια, δραστηριότητες, ρούχα και τόσα άλλα. Όμως καμιά φορά φοβάμαι ότι μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό.... την παρουσία μας.

Τα παιδιά δεν θυμούνται πόσα χρήματα ξοδέψαμε γι' αυτά. Θυμούνται αν καθίσαμε δίπλα τους όταν είχαν μια αγωνία, αν ακούσαμε τους προβληματισμούς τους, αν ενδιαφερθήκαμε πραγματικά για όσα ζουν και νιώθουν. Θυμούνται αν ήμασταν εκεί.

Βλέπουμε γύρω μας νέους να μπλέκουν με κακές παρέες, με συμμορίες, με ουσίες και ναρκωτικά. Δεν συμβαίνει πάντα επειδή οι γονείς αδιαφόρησαν. Η ζωή είναι πιο σύνθετη. Όμως πολλές φορές πίσω από ένα παιδί που ψάχνει αποδοχή στον δρόμο, κρύβεται μια βαθιά ανάγκη για αγάπη, προσοχή και επικοινωνία.

Μια συμμορία προσφέρει αυτό που ένα παιδί αναζητά, την αίσθηση ότι ανήκει κάπου. Του λέει «είμαστε μαζί σου». Κι όταν το παιδί δεν ακούει αυτές τις λέξεις στο σπίτι όσο θα έπρεπε, γίνεται πιο ευάλωτο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ναρκωτικά. Ξεκινούν πολλές φορές ως μια ψεύτικη παρηγοριά για ένα παιδί που αισθάνεται μόνο, πληγωμένο ή χαμένο.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να κατηγορήσω κανέναν γονιό. Πρώτα απ' όλα τα γράφω για τον εαυτό μου. Για να θυμάμαι ότι τα παιδιά μου χρειάζονται λιγότερο το κινητό μου και περισσότερο το βλέμμα μου. Χρειάζονται λιγότερο τις συμβουλές μου και περισσότερο να τα ακούω. Χρειάζονται να ξέρουν ότι μπορούν να μου μιλήσουν χωρίς φόβο.

Η οικογένεια δεν είναι τέλεια. Κανένας γονιός δεν είναι τέλειος. Όμως κάθε μέρα έχουμε μια νέα ευκαιρία να πλησιάσουμε τα παιδιά μας. Να καθίσουμε μαζί τους στο τραπέζι. Να συζητήσουμε. Να προσευχηθούμε. Να τους δείξουμε ότι είναι πολύτιμα για εμάς.

Ίσως τότε να μην χρειαστεί να αναζητήσουν αλλού την αγάπη, την αποδοχή και τη στήριξη που δικαιούνται να βρίσκουν μέσα στο σπίτι τους.

Читайте также