Το παρελθόν μας ως παιδιά, στο σήμερα.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ

Εσύ αγαπάς το παιδί που κρύβεται μέσα σου? Θυμάσαι την παιδική σου ηλικία? Είσαι ευχαριστημένος η σκέφεσαι πως τότε, δεν πρόλαβες να.....

Παιδική ηλικία και κατάλοιπα που κουβαλάμε όλοι μας.
Μια κουβέντα για το παιδί μέσα μας, τα τραύματα και την πίστη
Ξέρεις… όλοι κουβαλάμε αποσκευές από τότε που ήμασταν παιδιά. Όχι μόνο τα όμορφα και τα γέλια, αλλά και τα κομμάτια που πονάνε. Ό,τι ζήσαμε, ακόμα κι αν νόμιζες ότι το ξεπέρασες, αφήνει σημάδι. Κι αυτά τα σημάδια συχνά επιστρέφουν όταν λιγοστεύει η αντοχή μας. Όταν η ζωή φέρνει πίεση, μοναξιά ή φόβο, εκείνα τα μικρά κομμάτια που δεν μιλήθηκαν ποτέ θυμούνται και μας χτυπούν πίσω.

Η παιδική ηλικία δεν είναι μόνο αναμνήσεις. Είναι βάση και ο τρόπος που μαθαίνουμε να αγαπάμε, να εμπιστευόμαστε, να φοβόμαστε. Είναι το πρώτο κεφάλαιο που καθορίζει πώς βλέπουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας. Όταν τα πράγματα ήταν καλά, όλα καλά. Όταν όμως υπήρξε πόνος, φόβος, απόρριψη, αδικία, μοναξιά, τραύμα, ε.... τότε τα κατάλοιπα αυτά μπορούν να μας ακολουθούν χρόνια μετά.

Κι εδώ δεν μιλάμε για εξαιρετικά ακραίες καταστάσεις πάντα. Μερικές φορές είναι τα καθημερινά πράγματα που αφήνουν σημάδια, η σκληρή φράση που άκουσες από γονιό, ο φίλος που σε άφησε μόνο σου, η αίσθηση ότι δεν αρκούσες. Αυτά φτιάχνουν ένα μικρό «σκοτεινό χαρτί» μέσα σου, και το κουβαλάς χωρίς να το ξέρεις.

Όταν μεγαλώνουμε, συχνά παλεύουμε με αυτά τα κατάλοιπα χωρίς να τα καταλαβαίνουμε. Νιώθουμε ανικανοποίητοι χωρίς λόγο, θυμώνουμε εύκολα, απομακρυνόμαστε από ανθρώπους που μας αγαπούν ή προσπαθούμε υπερβολικά για να αποδείξουμε κάτι. Είναι σαν το παιδί μέσα μας να ψάχνει ακόμα για αποδοχή και ασφάλεια που δεν βρήκε τότε.

Αν σκεφτείς το προηγούμενο που είπαμε για την κατάθλιψη, καταλαβαίνεις πόσο συχνά η κατάθλιψη συνδέεται με αυτά τα παιδικά κατάλοιπα. Όχι μόνο με γεγονότα που έκαναν κακό, αλλά και με το πώς τα ερμηνεύσαμε. Αν ένα παιδί άκουγε ότι «δεν αξίζει», αν ένιωθε συχνά μοναξιά, αν μάθαινε να κρύβει τα συναισθήματα του για να είναι «καλό παιδί», αυτά μπορούν να επανέλθουν στην ενήλικη ζωή ως αμφιβολία για τον εαυτό, φόβο εγκατάλειψης, ανησυχία ή ακόμα και σωματικά συμπτώματα.

Και ξέρεις, όσο μεγαλώνουμε, έχουμε την τάση να λέμε στον εαυτό μας: «Το πέρασα. Τώρα είμαι ενήλικας. Τι με νοιάζει;» Μα αυτό δεν λειτουργεί πάντα. Το παιδί μέσα μας δεν εξαφανίζεται. Ζει μέσα μας. Κάποιες φορές θυμάται και φωνάζει όταν εμείς είμαστε κουρασμένοι ή μόνοι. Και τότε καταλαβαίνουμε γιατί νιώθουμε «βαριά» ή γιατί κάποιες μέρες μας είναι δύσκολες χωρίς προφανή λόγο.

Το καλό είναι ότι όταν το καταλάβουμε, μπορούμε να αρχίσουμε να το φροντίζουμε. Όπως με ένα παιδί, με αγάπη, υπομονή, φροντίδα. Αυτό σημαίνει να σταματήσουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας για τα συναισθήματα που έρχονται. Να μάθουμε να τα βλέπουμε, να τα αναγνωρίζουμε, να τα αγκαλιάζουμε, και σιγά-σιγά να τα θεραπεύουμε.

Η ψυχολογία μιλάει πολύ για αυτό. Υπάρχουν μέθοδοι που βοηθούν να αναγνωρίσουμε τα παιδικά κατάλοιπα, να τα κατανοήσουμε και να τα αντιμετωπίσουμε. Ορισμένες βασίζονται στη συνειδητοποίηση, να καταλάβουμε πότε η συμπεριφορά ή τα συναισθήματά μας σήμερα είναι αντίδραση σε κάτι που συνέβη χρόνια πριν. Άλλες στη θεραπεία, να μιλήσουμε με ειδικό, να εκφράσουμε πράγματα που δεν είχαμε τότε τη δυνατότητα, να ξαναγράψουμε την ιστορία μας με τρόπο που δεν μας κακοποιεί πια.

Και είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν φταίμε εμείς για τα κατάλοιπα. Κανείς δεν μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να πάρει πληγές. Ακόμα και σε οικογένειες που φαίνονται «τέλειες», υπάρχουν μικρές απώλειες, μικρές απογοητεύσεις, στιγμές που ένα παιδί αισθάνθηκε μόνο. Το θέμα είναι τι κάνουμε με αυτά τα κομμάτια όταν μεγαλώνουμε. Μπορούμε να τα αφήσουμε να μας καθορίζουν ή να τα αγκαλιάσουμε και να τα ηρεμήσουμε.

Κάθε παιδικό τραύμα που δεν μιλήθηκε είναι σαν ένα μικρό βότσαλο μέσα στη βαλίτσα μας. Όσο κι αν προσπαθούμε να το αγνοήσουμε, ζυγίζει. Και όταν η ζωή φέρνει πίεση ή μοναξιά, αυτά τα βότσαλα γίνονται βουνό. Όμως, αν τα κοιτάξουμε με προσοχή, αν τα πιάσουμε και τα δούμε χωρίς φόβο, αρχίζουμε να τα ξεχωρίζουμε, να τα επεξεργαζόμαστε και να απελευθερωνόμαστε από το βάρος τους.

Και ξέρεις κάτι ακόμα; Η αγάπη γύρω μας κάνει τεράστια διαφορά. Όχι μόνο η αγάπη των άλλων ανθρώπων, αλλά και η δική μας προς τον εαυτό μας. Όταν αναγνωρίζουμε το παιδί μέσα μας, όταν το φροντίζουμε, όταν του μιλάμε με στοργή και υπομονή, αρχίζει να ησυχάζει. Κι αυτό αλλάζει την καθημερινότητά μας. Μικρές αλλαγές, μικρές στιγμές φροντίδας προς τον εαυτό μας, έχουν τεράστια σημασία.

Και φυσικά, εδώ μπαίνει η Εκκλησία. Η πίστη δεν αφαιρεί τα τραύματα, δεν τα κάνει να εξαφανιστούν μαγικά. Αλλά δίνει χώρο και φωνή σε όλα αυτά τα παιδιά μέσα μας που χρειάζονται παρηγοριά. Στην Εκκλησία, μπορούμε να φέρουμε όλη την κουρασμένη ψυχή μας. Να μιλήσουμε, να προσευχηθούμε, να αναγνωρίσουμε τον πόνο μας χωρίς φόβο ή ντροπή. Και η σχέση με τον Θεό μπορεί να μας δείξει ότι αυτά τα κομμάτια που κάποτε πονάγανε, δεν μας καθορίζουν πλέον. Ότι υπάρχει συγχώρεση, αποδοχή, φως και ελπίδα.

Η προσευχή δεν χρειάζεται λόγια, ούτε τέλειες φράσεις. Μπορεί να είναι ένα δάκρυ, ένα κερί, ένα «βοήθησέ με, Θεέ μου». Και εκεί βρίσκεται η θεραπεία, όχι σε ένα μαγικό τέλος, αλλά στο να νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι κάποιος μας καταλαβαίνει, ότι η ιστορία μας μπορεί να ξαναγραφεί με αγάπη.

Τα παιδικά κατάλοιπα δεν είναι ντροπή. Δεν είναι ελάττωμα. Είναι σημάδια που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και τι μπορούμε να γίνουμε. Και όταν τα δούμε με θάρρος και φροντίδα, αρχίζουμε να τα απελευθερώνουμε. Μαζί με την πίστη, την αγάπη και την παρουσία της Εκκλησίας, αυτά τα κατάλοιπα μπορούν να γίνουν γέφυρα προς την ειρήνη, την αυτογνωσία και τη χαρά που δεν ξέραμε ότι υπήρχε.

Kάποια ημέρα, δώσαμε ραντεβού με τους φίλους μας, για να παίξουμε για άλλη μια φορά όλοι μαζί. Ήταν όμως και η τελευταία, αλλά κανείς δεν το ήξερε. Μεγαλώσαμε και ο καθένας έπαιρνε τον δρόμο του.

Όλοι μας κουβαλάμε το παιδί μέσα μας. Και όλοι μπορούμε να το προστατέψουμε, να το ηρεμήσουμε, να του δώσουμε χώρο να ζήσει. Κι όσο το κάνουμε αυτό, η ζωή μας αλλάζει. Αρχίζουμε να νιώθουμε πιο ήρεμοι, πιο δυνατοί, πιο ελεύθεροι. Δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε το παρελθόν μας. Απλώς χρειάζεται να το αγαπήσουμε με τη φροντίδα που αξίζει σε κάθε παιδί.

Και το καλύτερο; Δεν είμαστε μόνοι σε αυτό. Ο Θεός και η Εκκλησία είναι μαζί μας σε κάθε βήμα. Και το παιδί που ήταν κάποτε μόνο, τώρα μπορεί να νιώσει ότι κρατιέται από κάποιο χέρι που δεν πρόκειται να το αφήσει ποτέ.

Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε: https://eeod.gr/pneumatika/86004-katthlipsi-i-asthneia-tis-epochs-mas

Читайте также