Πάτερ μου, σε ακολουθούν χιλιάδες, αλλά εσύ ποιόν ακολουθείς;
Ιερείς με χιλιάδες ακόλουθους και καθημερινά βίντεο. Πού τελειώνει η διάδοση του Ευαγγελίου και πού αρχίζει η προσωπική προβολή;
Βρισκόμαστε στην ενότητα "Ομολογία Πίστεως". Όντως, ομολογούμε την πίστη μας και βοηθάμε τον κόσμο, μέσω των Social media?
Παλιά, όταν θέλαμε να ακούσουμε έναν καλό λόγο από έναν ιερέα, πηγαίναμε στην εκκλησία. Καθόμασταν και τον ακούγαμε. Αν είχαμε κάποιο πρόβλημα, πηγαίναμε να τον βρούμε και να ζητήσουμε τη συμβουλή του.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Ανοίγεις το κινητό και βλέπεις παντού παπάδες και μοναχούς. Άλλος μιλά για το Ευαγγέλιο, άλλος απαντά σε ερωτήσεις, άλλος κάνει βίντεο και άλλος μαλώνει με κάποιον που διαφωνεί μαζί του.
Δεν λέω πως είναι κακό. Ίσα ίσα, χαίρομαι όταν βλέπω έναν ιερέα να μιλά για τον Χριστό. Μπορεί ένας άνθρωπος που δεν πατά ποτέ στην εκκλησία να ακούσει κάτι και να θελήσει να πλησιάσει τον Θεό.
Αλλά έχω μια απορία.
Όταν ένας παπάς έχει χιλιάδες ανθρώπους να τον παρακολουθούν, πώς καταλαβαίνει αν αυτοί αγαπούν τον Χριστό ή απλώς θαυμάζουν τον ίδιο;
Βλέπω μερικές φορές ιερείς να ανεβάζουν συνέχεια φωτογραφίες τους. Σήμερα βρίσκονται σε μια εκδήλωση, αύριο σε μια άλλη. Μετά βλέπουμε πόσοι τους χειροκρότησαν, ποιοι τους υποδέχτηκαν και πόσοι άνθρωποι τους ακολουθούν.
Και αναρωτιέμαι: Όλα αυτά χρειάζονται για να μιλήσουμε για τον Θεό;
Θυμάμαι τον Άγιο Παΐσιο. Πόσοι άνθρωποι πήγαιναν να τον βρουν στο μικρό κελί του! Δεν είχε κάμερες, ούτε υπολογιστές. Δεν κυνηγούσε τη δημοσιότητα. Κι όμως, ο λόγος του έφτασε σε όλο τον κόσμο.
Ο Άγιος Πορφύριος αγαπούσε τους ανθρώπους και προσπαθούσε να τους φέρει κοντά στον Χριστό. Δεν τον ενδιέφερε να τον θαυμάζουν, αλλά να βοηθήσει την ψυχή τους.
Δεν λέω πως οι σημερινοί ιερείς πρέπει να αφήσουν τα κινητά και να κλειστούν στα σπίτια τους. Ο κόσμος προχώρησε και η Εκκλησία μπορεί να χρησιμοποιεί τα μέσα που υπάρχουν.
Άλλωστε, πόσοι ηλικιωμένοι, άρρωστοι και μοναχικοί άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά ακούγοντας ένα κήρυγμα από το κινητό τους;
Το ερώτημα είναι άλλο.
Όταν ανεβάζεις ένα βίντεο, πάτερ μου, σκέφτεσαι πόσες προβολές θα πάρει ή πόσους ανθρώπους θα βοηθήσει;
Όταν κάποιος σου γράφει ένα άσχημο σχόλιο, του απαντάς με αγάπη ή θυμώνεις γιατί σε αμφισβήτησε μπροστά στους άλλους;
Και όταν κάποιος άλλος ιερέας έχει περισσότερους ακόλουθους από εσένα, χαίρεσαι που ακούγεται ο λόγος του Θεού ή σε στενοχωρεί που δεν ακούγεται περισσότερο ο δικός σου;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι μόνο για τους παπάδες. Είναι και για εμάς τους απλούς ανθρώπους.
Γιατί κι εμείς πολλές φορές ασχολούμαστε περισσότερο με το ποιος μίλησε παρά με το τι είπε. Βλέπουμε έναν ιερέα που μας αρέσει και τον ακολουθούμε παντού. Κι αν κάποιος διαφωνήσει μαζί του, είμαστε έτοιμοι να μαλώσουμε.
Στημένα κινητά, να "στοχεύουν" την Θεία Κοινωνία", επάνω Στην Αγία Τράπεζα. Λοξές ματιές για να δούμε αν...μας βλέπουμε
Πως ο νούς να μην ξεφύγει? Εδώ μια προσευχούλα κάνουμε και εκείνες τις στιγμές, θυμόμαστε απο το πόσα χρωστάμε, μέχρι το τι θα φάμε το βράδυ.
Επιστρέφω...
Μα ο Χριστός δεν μας είπε να χωριστούμε σε ομάδες, ανάλογα με τον παπά που συμπαθούμε.
Κάποτε διάβασα στο Ευαγγέλιο πως ο Χριστός μάς συμβούλευσε να προσέχουμε όταν κάνουμε το καλό μπροστά στους ανθρώπους μόνο και μόνο για να μας βλέπουν.
Αυτό το θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω μια καλή πράξη να γίνεται βίντεο.
Δεν είναι κακό να δείχνουμε το φιλανθρωπικό έργο μιας ενορίας. Μπορεί έτσι να βοηθήσουν κι άλλοι. Αλλά χρειάζεται πάντα να φαίνεται ο ιερέας που προσφέρει τη βοήθεια; Χρειάζεται να φαίνεται το πρόσωπο του φτωχού που τη δέχεται.
Δεν ξέρω πολλά από το διαδίκτυο. Ξέρω όμως πως ο άνθρωπος εύκολα συνηθίζει στον έπαινο. Σήμερα χαίρεται με εκατό ανθρώπους που τον επαινούν, αύριο θέλει χίλιους.
Κι αν δεν προσέξει, μπορεί να ξεχάσει γιατί ξεκίνησε.
Πάτερ μου, να χρησιμοποιείς το κινητό. Να μιλάς για τον Χριστό, να ανεβάζεις κηρύγματα και να βοηθάς όσους δεν μπορούν να έρθουν στην εκκλησία.
Αλλά να θυμάσαι και κάτι που προσπαθώ να θυμάμαι κι εγώ.
Ο άνθρωπος που σε παρακολουθεί μπορεί να θαυμάσει τα λόγια σου. Εκείνος όμως που ζει δίπλα σου βλέπει και τη συμπεριφορά σου.
Βλέπει πώς μιλάς στον φτωχό, πώς φέρεσαι στον ψάλτη, αν έχεις υπομονή με τον ηλικιωμένο που σε καθυστερεί και αν βρίσκεις χρόνο για τον άνθρωπο που χτυπά την πόρτα σου.
Κι αυτά δεν μετριούνται με προβολές.
Γι' αυτό, πάτερ μου, δεν με νοιάζει πόσους ακολούθους έχεις. Με νοιάζει αν ο άνθρωπος που θα σε πλησιάσει στενοχωρημένος θα φύγει με λίγη περισσότερη ελπίδα.
Γιατί ο καλός ιερέας, προφανώς και δεν χρειάζεται να γίνει διάσημος. Χρειάζεται να βοηθά τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Χριστό.
Η ΕΟΔ, ασχολήθηκε με την αμαρτία της κατάκρισης. Διαβάστε το άρθρο εδώ
