Μεγάλη Τετάρτη: Η Τραγωδία της Ελευθερίας και το Τίμημα της Προδοσίας
Ανάμεσα στο Μύρο της Μετανοίας και τα Αργύρια της Απαξίωσης – Ένα θεολογικό σχόλιο για το αυτεξούσιο του ανθρώπου και το δράμα του Ιούδα.
Στο θεολογικό βάθος της προδοσίας, ο Ιούδας δεν είναι ένα πιόνι της μοίρας, ούτε ένας αναγκαίος «εκτελεστής» του θείου σχεδίου. Αν ήταν έτσι, η τραγωδία του δεν θα είχε νόημα. Ο Ιούδας είναι η προσωποποίηση της τρωτής ελευθερίας.
Ενώ η πόρνη προσφέρει ό,τι πολυτιμότερο έχει —το μύρο και τα δάκρυά της— για να εξαγοράσει την άφεση, ο Μαθητής προσφέρει τον Διδάσκαλο για να κερδίσει το τίποτα. Τα τριάκοντα αργύρια δεν είναι το τίμημα της προδοσίας, αλλά το μέτρο της απαξίωσης. Ο άνθρωπος τιμολογεί τον Ανετίμητο.
Ο Χριστός γνωρίζει. Του πλένει τα πόδια, του προσφέρει το ψωμί, τον κοιτάζει στα μάτια. Η θεολογία της Μεγάλης Τετάρτης μας ψιθυρίζει πως ο Θεός δεν εμποδίζει την προδοσία, όχι γιατί την επιθυμεί, αλλά γιατί σέβεται το αυτεξούσιο του πλάσματός Του μέχρι τον θάνατο.
Η Εκκλησία τοποθετεί δίπλα-δίπλα δύο πρόσωπα:
Την Αμαρτωλή - Που χύνει το μύρο και ελευθερώνεται από τα δεσμά της αμαρτίας.
Τον Μαθητή - Που σφίγγει τη γροθιά του γύρω από το ασήμι και φυλακίζεται στο σκοτάδι.
Η προδοσία δεν ξεκινά στο φιλί του κήπου της Γεσθημανής. Ξεκινά στην καρδιά, τη στιγμή που ο «Άλλος» παύει να είναι πρόσωπο αγάπης και γίνεται αντικείμενο συναλλαγής.
Ο Ιούδας αντιπροσωπεύει τον κίνδυνο που ελλοχεύει σε κάθε «θρησκευόμενο» άνθρωπο: την τάση να χρησιμοποιούμε τον Θεό για τις δικές μας προσδοκίες. Όταν ο Χριστός δεν έγινε ο πολιτικός μεσσίας που ονειρευόταν ο Ιούδας, ο Μαθητής Τον παρέδωσε.
Σήμερα, η Μεγάλη Τετάρτη μας καλεί σε μια οδυνηρή αυτογνωσία. Μας ζητά να αναρωτηθούμε αν το «φιλί» μας προς τον πλησίον και τον Θεό είναι σημάδι αγάπης ή μια καμουφλαρισμένη συναλλαγή. Το δράμα του Ιούδα δεν είναι η προδοσία αυτή καθ' αυτή —γιατί και ο Πέτρος αρνήθηκε— αλλά η άρνηση της μετάνοιας. Η προδοσία κλείνει την πόρτα, αλλά η απελπισία την κλειδώνει.
Νωρίτερα η ΕΟΔ έγραψε ότι ανοίγει ο Πανάγιος Τάφος.
