Πως οι λαικοί βάζουν σε πειρασμό τους Ιερείς
Η αργολογία και οι συνέπειές της σε σχέση με τις συζητήσεις που έχει ο λαϊκός με τους ιερείς.
"Πνεύμα αργολογίας, μη μοι δώς"
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
Στις μέρες μας, παρατηρείται ένα παράδοξο αλλά και βαθιά ανησυχητικό φαινόμενο, οι λαϊκοί να μιλούν συνεχώς για θεολογία, για Εκκλησία, για πνευματικά θέματα, όχι με φόβο Θεού αλλά με διάθεση ανάλυσης, σχολιασμού και συχνά κατάκρισης, και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα λόγων πολλών και βαρέων, οι ιερείς βρίσκονται εκτεθειμένοι σε έναν πειρασμό που δεν είναι καθόλου αθώος. Ο πειρασμός της αργολογίας.
Ο πειρασμός του να απαντούν σε όλα, να τοποθετούνται για όλους, να μπαίνουν σε συζητήσεις που δεν οικοδομούν αλλά φθείρουν. Ο λαϊκός, αντί να πλησιάζει τον Ιερέα με συντριβή και ανάγκη σωτηρίας, συχνά τον πλησιάζει ως συνομιλητή, ως σχολιαστή επικαιρότητας, ως κριτή άλλων Ιερέων, άλλων επισκόπων, άλλων πιστών. Και εκεί αρχίζει μια λεπτή αλλά πολύ επικίνδυνη διολίσθηση. Λόγος πάνω στον λόγο, άποψη πάνω στην άποψη, «θεολογίες» καφενείου, κατασκευασμένες ερμηνείες, υπονοούμενα, κουτσομπολιά με Εκκλησιαστικό ένδυμα. Ο ιερέας, άνθρωπος και αυτός, κουρασμένος, πολλές φορές απροετοίμαστος για τέτοιες επιθέσεις λόγων, ενδίδει. Μπαίνει στη συζήτηση. Σχολιάζει. Παίρνει θέση. Κρίνει. Συμφωνεί. Διαφωνεί. Και χωρίς να το καταλάβει, από λειτουργός του Μυστηρίου γίνεται συμμέτοχος σε αργολογία, από ποιμένας γίνεται συνομιλητής, από προσευχή γίνεται γνώμη.
Η ζημιά που προκαλείται δεν είναι μικρή. Πρώτα "τραυματίζεται" ο ίδιος ο Ιερέας, γιατί ο νους του διασκορπίζεται, η καρδιά του βαραίνει, η γλώσσα του συνηθίζει να κινείται χωρίς διάκριση. Ύστερα τραυματίζεται και ο λαϊκός, γιατί αντί να οδηγείται στη μετάνοια, επιβεβαιώνεται στη φλυαρία του. Και τελικά τραυματίζεται το ίδιο το εκκλησιαστικό ήθος, που αντικαθίσταται από ένα πνεύμα συζητήσεων ατελείωτων και άκαρπων. Εδώ βρίσκεται και η δική μας μεγάλη ευθύνη ως λαϊκών. Δεν είναι αγάπη να τραβάμε τον Ιερέα σε συζητήσεις, δεν είναι ενδιαφέρον να τον ρωτούμε τη γνώμη του για όλα, δεν είναι πνευματικότητα να θεολογούμε συνεχώς. Πολύ συχνά είναι πειρασμός. Τον καλούμε να σχολιάσει, να πάρει θέση, να κρίνει, να μιλήσει για πρόσωπα και καταστάσεις που δεν μας ωφελούν. Τον βγάζουμε από τον χώρο της προσευχής και τον ρίχνουμε στον χώρο της φλυαρίας. Και ύστερα σκανδαλιζόμαστε όταν τον βλέπουμε να μιλά όπως μιλούμε κι εμείς.
Όμως και οι ίδιοι οι Ιερείς δεν είναι άμοιροι ευθύνης. Πολλοί δεν έχουν μαθητεύσει στη σιωπή, δεν έχουν παιδαγωγηθεί στη διάκριση, δεν έχουν ασκηθεί στο να κλείνουν συζητήσεις που δεν σώζουν. Έτσι, αντί να κόβουν την αργολογία, την τρέφουν. Αντί να οδηγούν στη μετάνοια, μπαίνουν στη γνώμη. Αντί να υψώνουν τον λόγο της Εκκλησίας, χαμηλώνουν στο ύψος των συζητήσεων. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος όπου οι λαϊκοί θεολογούν και οι Ιερείς συνομιλούν, όλοι μιλούν και ελάχιστοι προσεύχονται. Το πνευματικό συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά σωτήριο, οι λαϊκοί δεν σωζόμαστε μιλώντας, αλλά μετανοώντας. Και οι Ιερείς δεν αγιάζονται απαντώντας, αλλά σιωπώντας ενώπιον του Θεού. Αν πραγματικά αγαπάμε τους ιερείς μας, ας πάψουμε να τους φορτώνουμε με τα λόγια μας. Ας τους πλησιάζουμε με ερώτημα καρδιάς, όχι με άποψη. Με πόνο, όχι με ανάλυση. Με ανάγκη σωτηρίας, όχι με διάθεση συζήτησης. Και αν αγαπάμε την Εκκλησία, ας θυμηθούμε ότι πολλές φορές το πιο πνευματικό που μπορούμε να κάνουμε είναι να σωπάσουμε, για να μπορέσει ο άλλος και ο Ιερέας και ο εαυτός μας, να ξανακούσει τον Θεό.
Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε: https://eeod.gr/pneumatika/86015-tan-oi-laiko-theologon
