Ο θρησκευτικός – παραθρησκευτικός χαρακτήρας των πολεμικών τεχνών
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς
Είναι αποδεδειγμένο πως ο σύγχρονος κόσμος βιώνει μια πρωτόγνωρη εσωστρέφεια και αίσθημα μοναξιάς, ως αποτέλεσμα του καλλιεργούμενου εδώ και χρόνια ατομικιστικού τρόπου ζωής. Το πλέον εμφανές σημείο αυτής της τραγικότητας είναι η έξαρση βίας προς τους άλλους, χωρίς ουσιαστική αιτία. Συχνά δημοσιοποιούνται εγκλήματα και μάλιστα ειδεχθή, τα οποία προκλήθηκαν από ασήμαντες ή και ανύπαρκτες αιτίες (π.χ. οπαδική βία)!
Το πλέον ανησχυχητικό είναι ότι φαινόμενα βίας κυριαρχούν στα παιδιά, τα οποία συμπεριφέρονται στους συνομίληκούς τους με τρομακτικών διαστάσεων εχθρότητα, και βιαιοπραγίες όπως εκβιασμοί, εκφοβισμοί, εξευτελισμοί, τραυματισμοί, ακόμα και φόνοι.
Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε τις πάμπολλες αιτίες που δημιούργησαν αυτή την δυσμενή κατάσταση. Το μόνο που θέλουμε να επισημάνουμε είναι ότι ο κύριος λόγος είναι η αποκοπή των οικογενειών από την ορθόδοξη πίστη, τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και τις ρωμαίικες παραδόσεις, οι οποίες διδάσκουν τον σεβασμό στον κάθε συνάνθρωπο, ως εικόνα Θεού, την αυτοσυγκράτηση και την ανεκτικότητα, βασικά στοιχεία μιας υγιούς κοινωνικής συμβίωσης.
Πολλοί γονείς, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από αυτές τις αναίτιες επιθέσεις, τα οδηγούν σε κέντρα εκμάθησης πολεμικών τεχνών, με σκοπό να υπερισχύουν των αντιπάλων τους και να αυτοπροστατεύονται. Αλλά, νομίζουμε ότι στρέφονται σε λάθος «λύση», διότι αγνοούν τι είναι στην ουσία οι πολεμικές τέχνες. Τις εκλαμβάνουν απλά ως γυμναστική, ως εκμάθηση τρόπων αυτοάμυνας. Ως τρόπους σωματικής και ψυχικής ενδυνάμωσης.
Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα αναφερθούμε στις άγνωστες πτυχές των πολεμικών τεχνών και συγκεκριμένα στον αποκρυφιστικό τους χαρακτήρα, στον οποίο μυούνται -συχνά ασυναίσθητα- οι μαθητευόμενοι σ’ αυτές.
Ως αποκρυφισμό εννοούμε την πίστη σε απόκρυφες δυνάμεις, οι οποίες επιδρούν θετικά ή αρνητικά στη ζωή των ανθρώπων και οι οποίες, με την κατάλληλη «τεχνική», μπορούν να τιθασευθούν και να τεθούν στην υπηρεσία τους. Με βάση αυτή την αντίληψη έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες δεκαετίες ένα τεράστιο πλέγμα πληθώρας απόκρυφων πρακτικών τιθάσευσης και επίκλησης αυτών των απόκρυφων δυνάμεων (μαγεία, εσωτερικός ερμητισμός, μεντιουμισμός, ποικίλλες μορφές μαντικής, εναλλακτικές θεραπείες, γιόγκα, διαλογισμός, κλπ), με τις οποίες ασχολούνται χιλιάδες «χαρισματικοί» αποκρυφιστές και στους οποίους καταφεύγουν ακόμα περισσότερες χιλιάδες αφελείς και απληροφόρητοι, για να «λύσουν» τα προβλήματά τους.
Να επισημάνουμε επίσης ότι αυτή η γιγάντωση του σύγχρονου φαινομένου του αποκρυφισμού και η αποδοχή του από τις κοινωνίες, είναι το τραγικό αποτέλεσμα της επικράτησης παγκοσμίως του «πνεύματος» και των διδαγμάτων της λεγομένης «Νέας Εποχής του Υδροχόου». Ενός άκρως αντιχριστιανικού και δαιμονικού φαινομένου, το οποίο δημιουργήθηκε και προωθείται από σκοτεινά κέντρα, να φέρει ένα «νέο ευαγγέλιο» στην ανθρωπότητα, εκτοπίζοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού, «ευαγγελιζόμενο» την «ελευθερία του ανθρώπου από τα δεσμά του χριστιανικού παρελθόντος» και την «επαγγελία» ότι «ο άνθρωπος είναι ο ίδιος Θεός και δεν χρειάζεται άλλον Θεό»! Με άλλα λόγια, αυτό το «ευαγγέλιο» δεν είναι καθόλου «νέο», αλλά πολύ παλιό, το «ευαγγέλιο του όφεως», το οποίο πλάνεψε τους Πρωτοπλάστους, ότι μπορούν από μόνοι τους, χωρίς το Θεό, να γίνουν θεοί, «έσεσθε ως θεοί» (Γέν.3, 5), εμπιστευόμενοι την κτιστότητα!
Έχουν σχέση οι πολεμικές τέχνες με αυτή την κατάσταση; Θα το δούμε στη συνέχεια της ανακοίνωσής μας, παραθέτοντας αυθεντικά στοιχεία.
Να δηλώσουμε εξ’ αρχής πως ουδεμία πρόθεση έχουμε να θίξουμε επαγγελματικά συμφέροντα, τα οποία σχετίζονται με τις διάφορες σχολές εκμάθησης πολεμικών τεχνών. Ο σκοπός μας είναι αποκλειστικά ποιμαντικός, θέλοντας να γνωρίσουμε σε όσους καταφεύγουν σ’ αυτές και την κρυφή και άγνωστη στους πολλούς θρησκευτική – παραθρησκευτική διάσταση των πολεμικών τεχνών, αφήνοντάς τους να επιλέξουν ελεύθερα, αλλά ενημερωμένοι, την συμμετοχή τους σ’ αυτές.
Οι πολεμικές τέχνες επινοήθηκαν και καλλιεργήθηκαν στις χώρες της Άπω Ανατολής και αποτελούν εκφάνσεις και λειτουργίες των εκεί ειδωλολατρικών θρησκευμάτων (Ινδουισμού, Βουδισμού, Ταοϊσμού, Τζαϊνισμού, κλπ) και οι οποίες εισέβαλλαν στον δυτικό κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως το όλο θρησκειοφιλοσοφικό και κοινωνικό υπόβαθρο της «Νέας Εποχής» στηρίζεται κατά βάσιν στις δοξασίες των Ανατολικών θρησκευμάτων, τις οποίες, ως γνωστόν, συστηματοποίησε το κίνημα της «Θεοσοφίας» τον 19ο και 20ο αιώνα.
Είναι γνωστό πως σε αυτά τα θρησκεύματα κυριαρχεί η πίστη σε απρόσωπους «θεούς», οι οποίοι ταυτίζονται με φυσικές δυνάμεις, και πιο συγκεκριμένα, με συμπαντικές δυνάμεις. Ο άνθρωπος, ως μέρος του φυσικού κόσμου, φέρει μέσα του ασυναίσθητα θεϊκές καταβολές, είναι δηλαδή θεός και ως εκ τούτου δεν χρειάζεται άλλον Θεό να τον κάμει θεό, μπορεί από μόνος του να «γίνει αυτό που είναι», με τις κατάλληλες τεχνικές και πρακτικές.
Μια σειρά από αυτές τις πρακτικές «αυτοβελτίωσης» και «αυτοθέωσης» είναι και οι πολεμικές τέχνες, (όπως κουνγκ-φου, καράτε, αικίντο, τζούτο, κλπ) που συνδέονται συχνά με ασιατικές θρησκευτικές παραδόσεις (ινδουισμό, βουδισμό, ταοϊσμό) και στοχεύουν στην αυτοθέωση του ανθρώπου μέσω της διαχείρισης της ενέργειας, δοξασία διαμετρικά αντίθετη με την χριστιανική μας πίστη. Μάλιστα δεν είναι λίγα εκείνα τα στοιχεία που τις σχετίζουν με αποκρυφιστικές αντιλήψεις. Η κίνηση και οι τεχνικές συχνά επικαλούνται δυνάμεις της φύσης ή πνεύματα ζώων.
Η δημοσιογράφος κ. Μαρία Δημητριάδου ασχολήθηκε επισταμένως με αυτό το ζήτημα και έγραψε σχετικό αποκαλυπτικό πόνημα, με τίτλο: «Πολεμικές τέχνες και οι μυστικιστικές προεκτάσεις τους»[1].
Σε αυτό τόνισε πως «το αναπτυσσόμενο κίνημα της Νέας Εποχής, η φιλοσοφία του οποίου περιλαμβάνει διάφορες εκδοχές και πρακτικές αυτοθέωσης, βρήκε στις πολεμικές τέχνες ένα θαυμάσιο όχημα για τη διάδοση της βασικής της ιδέας: ότι ο άνθρωπος είναι θεός, και μπορεί να κάνει κατά βούλησιν χρήση της θεότητας του, αρκεί να πιστέψει σ’ αυτήν και να την συνειδητοποιήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο πολλές παραθρησκείες ψαρεύουν οπαδούς μέσα από σχολές πολεμικών τεχνών ή διαθέτουν τμήματα εκμάθησης τεχνικών αυτοάμυνας»[2]. Το θρησκευτικό – παραθρησκευτικό υπόβαθρο των πολεμικών τεχνών αποδεικνύεται από το γεγονός των τελετουργικών στοιχείων, των συμβόλων, των κινήσεων των κραυγών, κλπ, των συμμετεχόντων σ’ αυτές.
Ένα άλλο πολύ διαφωτιστικό άρθρο αναφέρει πως πολλοί γονείς οδηγούν να παιδιά τους σε τέτοιες σχολές, χωρίς να γνωρίζουν τις βαθύτερες προεκτάσεις, προκειμένου «νὰ δυναμώσουν, νὰ πειθαρχήσουν, νὰ ξέρουν νὰ ὑπερασπιστούν τὸν ἑαυτό τους. Δὲν ὑπάρχει τίποτα κακὸ σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμία. Εἶναι ἀνθρώπινη καὶ κατανοητή. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ εἰκόνα, οἱ λευκὲς στολές, τὰ χρωματιστά ζωνάρια, ἡ πειθαρχία, ἡ γυμναστική, δὲν εἶναι ἡ πλήρης πραγματικότητα. Κάτω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπιφάνεια κρύβεται ἕνα συγκροτημένο πνευματικὸ σύστημα μὲ σαφὲς φιλοσοφικὸ ὑπόβαθρο, μεθοδικὲς πρακτικὲς καὶ συγκεκριμένο σκοπό. Καὶ ὁ σκοπὸς αὐτὸς δὲν εἶναι ἡ γυμναστικὴ τοῦ σώματος ἀλλὰ ἡ πνευματικὴ διαμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τα ἀποκρυφιστικὰ πρότυπα. Αὐτὸ δὲν εἶναι δική μας ἐκτίμηση. Εἶναι τί λένε οἱ ἴδιοι οἱ θεμελιωτές»[3].
Στη συνέχεια παραθέτει μαρτυρία ενός διαβόητου αποκρυφιστή, του Ιάπωνα Jigoro Kano, ο οποίος το 1882 ίδρυσε το «τζούντο», σχετικά με την θρησκευτική διάσταση των πολεμικών τεχνών. Στὸ ἔργο του «Mind Over Muscle» ὁ Kano γράφει ξεκάθαρα: «Διδάσκουμε μιὰ ἀρχὴ ποὺ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει μαζὶ μὲ τὶς ὑψηλότερες ἀρχὲς τοῦ Βουδισμοῦ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, καὶ τὶς ἐξαντλητικὲς μελέτες τῶν φιλοσόφων· μιὰ ἀρχὴ ποὺ, ὅπως οἱ ἄλλες μεγάλες φιλοσοφίες καὶ θρησκεῖες, μπορεῖ νὰ τεθεῖ σὲ ἐφαρμογή. Εἶναι δύσκολο νὰ βρεθεῖ κοινὸ ἔδαφος μὲ ἐκείνους ποὺ ἔχουν κάνει μόνο ἐπιφανειακὴ μελέτη. Δὲν μπορῶ νὰ συναστρεφθῶ μὲ ἐκείνους ποὺ ἁπλῶς ἀκολουθοῦν μηχανικὰ ὅ,τι ἔχουν διδαχθεῖ»[4]! Ο ιδρυτής της πιο δημοφιλούς «σχολής» πολεμικών τεχνών ομολογεί ξεκάθαρα ότι αυτές έχουν θρησκευτική – τελετουργική υφή και μάλιστα θέλει να τις «εναρμονίσει» και με άλλες θρησκείες, ακόμα και με τον Χριστιανισμό!
Το ίδιο δημοσίευμα αποκαλύπτει πως και η Θεοσοφία, η γενεσιουργός μήτρα του σύγχρονου αποκρυφισμού, ανάγει τις πολεμικές τέχνες και γενικά τις σωματικές ασκήσεις σε μυητικές πρακτικές στον αποκρυφισμό. Μελετητής της Θεοσοφίας ονόματι Carlos Cardoso Aveline, σε άρθρο του στο «Moral Strength in Judo and Theosophy», έγραψε πως «οἱ σύγχρονες διδασκαλίες τῆς Θεοσοφίας ἔχουν “ἰσχυρὴ σύνδεση” μὲ τρεῖς μορφὲς ἀνώτερης Γιόγκα: τὴ Jnana Yoga (πειθαρχία τοῦ στοχασμοῦ), τὴν Karma Yoga (ἐπιστήμη τῆς ὀρθῆς δράσης) καὶ τὴ Raja Yoga (μονοπάτι πρὸς τὴν αὐτογνωσία καὶ τὸν αὐτοέλεγχο). Καὶ παρατηρεῖ ὅτι ἡ φιλοσοφία τοῦ Kano — ἡ ἐκπαίδευση τῆς θέλησης, ἡ καλλιέργεια συνηθειῶν, ἡ ἐσωτερικὴ δύναμη — συμπίπτει ἀπολύτως μὲ τὶς θεοσοφικὲς αὐτὲς ἀρχές». Αλλά και ίδια η Helena Blavatsky, ἡ θεμελιώτρια της Θεοσοφίας, υποστήριζε πως «ἡ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἄσκηση γίνεται τὸ κύριο ὄχημα μύησης στὸν ἐσωτερισμό»[5].
Μια άλλη πτυχή των πολεμικών τεχνών είναι και η σύνδεσή του με την δοξασία του «Κάρμα», της δήθεν «εκλήρωσης καρμικών καταβολών προηγούμενων ζωών». Μέσω των ασκήσεων των πολεμικών τεχνών η «καρμικὴ κληρονομιά», μπορεί να μετατραπεί από «κάρμα τῆς ἄγνοιας» σὲ «κάρμα αὐξανόμενης σοφίας». Ἡ σωματικὴ κίνηση γίνεται ἔτσι τελετουργικὴ πράξη μεταμόρφωσης και ὄχι ἁπλὴ γυμναστική[6]!
Μια συνήθης πρακτική της εκμάθησης πολεμικών τεχνών είναι και η διδασκαλία της αναπνοής Dan-Jun. «Σχεδὸν σὲ κάθε πολεμικὴ τέχνη — Τζοῦντο, Καράτε, Τάε Κβὸ Ντό — ὁ μαθητὴς διδάσκεται νωρὶς μιὰ εἰδικὴ τεχνικὴ ἀναπνοῆς: τὴν ἀναπνοὴ Dan-Jun, ποὺ στοχεύει στὴ συγκέντρωση ἐνέργειας σὲ σημεῖο κάτω ἀπὸ τὸν ὀμφαλό. Οἱ δάσκαλοι τὴν ὀνομάζουν “Ki” ἢ “Chi” — τὴ “ζωτικὴ δύναμη τοῦ σύμπαντος”»[7].
Αλλά η έννοιες του «Chi», της «ζωτικής δύναμης του σύμπαντος», της «Συμπαντικής Ενέργειας» είναι ταυτισμένα με το απρόσωπο θείον των Ανατολικών ειδωλολατρικών θρησκευμάτων, της Θεοσοφίας και της «Νέας Εποχής», που σημαίνει ότι οι μαθητευόμενοι εξαναγκάζονται να συμμετέχουν σε αποκρυφιστική τελετουργία και το χειρότερο να γίνονται δεκτικοί «ενεργειών», οι οποίες, κατά την ορθόδοξη αντίληψη, είναι δαιμονικές. Το «τσι» ή «κι» (ενέργεια) και η καλλιέργειά της μέσω αναπνοών και διαλογισμού θεωρείται από ορισμένους ως πρακτική που ανοίγει την πόρτα σε αποκρυφιστικές επιρροές.
Άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί επισταμένως με το Τάε Κβὸ Ντό (μια άλλη δημοφιλή πολεμική τέχνη) ομολογούν ότι ένοιωσαν μια ανεξήγητη δύναμη να τους καταλαμβάνει, «Ἀρχίζεις νὰ νιώθεις μιὰ δύναμη ποὺ δὲν εἶναι δική σου. Μιὰ ἐνέργεια ποὺ σὲ κάνει νὰ νιώθεις ἀήττητος, ἀλλὰ ταυτόχρονα σοῦ ἀφαιρεῖ τὴν εἰρήνη… Τὸ Τάε Κβὸ Ντό δὲν εἶναι ἄθλημα, εἶναι θρησκεία μὲ ἐνδύματα γυμναστικῆς»[8]! Για μας αυτή η δύναμη και η εμπειρία, δεν είναι άλλη -και δεν μπορεί να είναι άλλη- από δαιμονοκαταληψία!
Μια βασική παράμετρος των πολεμικών τεχνών είναι, όπως προαναφέραμε, η αντίληψη της αυτοπραγμάτωσης και αυτοθέωσης. Ο μαθητευόμενος στις πολεμικές τέχνες ασκείται να αποκτήσει σωματικές και ψυχικές δυνάμεις, οι οποίες θα τον καταστήσουν «άτρωτο» και θα του καλλιερήσουν την ιδέα ότι δεν έχει ανάγκη από εξωτερική βοήθεια, πέρα από τον εαυτό του. Κι ακόμη ότι δεν έχει ανάγκη θείας βοήθειας, καθότι συνειδητά – ασυναίσθητα του αναπτύσσεται η ψευδαίσθηση της «θεότητάς» του.
Επ’ αυτού η κ. Μαρία Δημητριάδου σημείωσε: «Για το σκοπό της αυτοθέωσης η όλη κινησιολογία των πολεμικών τεχνών είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να επικαλείται διάφορα στοιχεία και δυνάμεις της φύσης, αστέρια, πνεύματα πραγματικών και μυθικών ζώων που κατ’ άλλους αντιπροσωπεύουν πραγματικά πνεύματα και κατ’ άλλους καταστάσεις της συνείδησης, ή ακόμα και τα δύο, σε μια αντιστοιχία του εξωτερικού περιβάλλοντος κόσμου των πνευμάτων με τον εσωτερικό ψυχικό κόσμο των ανθρώπων»[9].
Και διευκρινίζει: «Όμως το κυρίως ζητούμενο είναι ο έλεγχος της λεγόμενης εσωτερικής ενέργειας (τσι ή κι). Υποτίθεται ότι ο έλεγχος αυτής της ενέργειας, σύμφωνα με τη φιλοσοφία αυτών των τεχνών, μπορεί όχι μόνο να μετατρέψει το μαχητή σε υπεράνθρωπο, αλλά να μετατρέψει κι ένα απλό άγγιγμα ή κάποια νοητική τεχνική (μαγνητική προβολή κτλ.) που εφαρμόζεται εξ αποστάσεως, σε θανατηφόρο χτύπημα. Η ίδια ενέργεια, σύμφωνα με τη φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς, και μάλιστα ο μαχητής που δεν είναι παράλληλα και θεραπευτής, είτε με τη χρήση βελονισμού και ειδικής διατροφής – μασάζ – βοτάνων, είτε με τη χρήση της εσωτερικής ενέργειας χωρίς τη μεσολάβηση αυτών των εξωτερικών μεθόδων (π.χ. με επαφή των χεριών με τον ασθενή ή με τη διδασκαλία κάποιας ειδικής θεραπευτικής φόρμας, δηλ. συνόλου κινήσεων) θεωρείται σαφώς υποδεέστερος από αυτόν που είναι και θεραπευτής και ακόμα μη ολοκληρωμένος ως μαχητής και ακατάλληλος για πραγματικός διδάσκαλος»[10].
Αλλά, συμμετοχή σε τέτοιες πρακτικές, καθιστούν τον άνθρωπο λιγότερο ανθεκτικό στην πίστη στο Θεό και στην Πρόνοιά Του, τον αποδυναμώνουν, τον καθιστούν ευάλωτο στην αποδοχή πνευματικών υποκατάστατων. Ο πονηρός διάβολος μεταχειρίζεται ανάλογους τρόπους να αποσπάσει τον άνθρωπο από την χάρη του Θεού και να τον προσδέσει στο θανατερό άρμα του.
Κάποιοι, οι οποίοι γνωρίζουν τις αποκρυφιστικές προεκτάσεις (και) των πολεμικών τεχνών, όπως έγραψε η κ. Μαρία Δημητριάδου «ισχυρίζονται ότι από τη στιγμή που αφαιρείται ο διαλογισμός και η υπόκλιση στον διδάσκαλο, οι πολεμικές τέχνες χάνουν τον αντιχριστιανικό χαρακτήρα τους και γίνονται κατάλληλες και για Χριστιανούς. Όμως ο μαγικο-θρησκευτκός κώδικας της φόρμας παραμένει ενεργός ακόμα και όταν αφαιρεθούν αυτά τα στοιχεία και ο εκπαιδευόμενος μένει εκτεθειμένος στην επιρροή του. Επίσης η όλη εξάσκηση στις πολεμικές τέχνες προϋποθέτει την αποδοχή του δαιμονικού λογισμού ότι ο πλησίον είναι ένας επικίνδυνος εχθρός»[11].
Επίσης πρέπει να τονιστεί πως η οποιαδήποτε εκμάθηση και άσκηση πολεμικών τεχνών δεν είναι πανάκεια για την όποια (έστω και σωματική) «βελτίωση». Όσες και «δεξιότητες» να αποκτήσει ο ασκούμενος σ’ αυτές, πάντα υπάρχει ο ισχυρότερος. Έστω για παράδειγμα «οι πολεμικές τέχνες είναι αναποτελεσματικές όταν ο αντίπαλος διαθέτει πυροβόλο όπλο»[12]. Επίσης δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις σοβαρών ατυχημάτων, ακόμα και θανάτων «κατά την εξάσκηση των πολεμικών τεχνών τόσο στο δρόμο (σε καυγάδες) όσο και μέσα στο γυμναστήριο αλλά και στους αγώνες, είναι αρκετά υψηλά, οπότε είναι πιο ασφαλές να απέχει κανείς από αυτές»[13]. Ίσως το πιο επικίνδυνο είναι η ψευδαίσθηση της «παντοδυναμίας» που δίνει στους ασκούμενους των πολεμικών τεχνών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν με αίσθημα κατωτερότητας τους αντιπάλους τους και προβαίνουν σε εύκολες βιαιοπραγίες, με συχνά απρόβλεπτα και τραγικά αποτελέσματα.
Και βέβαια το χειρότερο απ’ όλα είναι η συχνά ασυναίσθητη μύηση στον αποκρυφισμό, η πίστη στις ατομικές δυνάμεις, η άμβλυνση της πίστης στο Θεό και την πρόνοιά Του, η άρνηση της σχετικότητας και του πεπερασμένου της ανθρώπινης φύσης. Κι ακόμα μέσω της ψευδαίσθησης της «ατομικής παντοδυναμίας» καλλιεργούνται στον ψυχισμό του ασκουμένου στις πολεμικές τέχνες φαινόμενα ατομισμού και αντικοινωνικές συμπεριφορές, ισχυρά αισθήματα ανωτερότητας στους ίδιους και περιφρόνησης στους υποτιθέμενους αντιπάλους.
Μπορεί ένας χριστιανός να μαθητεύει και να ασκείται στις πολεμικές τέχνες; Νομίζουμε πως όχι. Πέρα από την ασυναίσθητη μύηση και άσκηση αποκρυφιστικών πρακτικών, η όλη «φιλοσοφία» τους αντίκειται στην χριστιανική διδασκαλία. Ο κάθε συνάνθρωπός μας δεν είναι σε καμιά περίπτωση αντίπαλός μας, εχθρός μας προς κατανίκηση, κατατρόπωση, ταπείνωση, μέσω της όποιας δικής μας ανωτερότητας, αλλά αδελφός μας, εικόνα του Θεού, προορισμένος για την σωτηρία και την κατά χάριν θέωσή του. Όταν σφάλει εναντίον μας εμείς οφείλουμε, με πνεύμα αγάπης, πραότητας, καλοσύνης και ανεκτικότητας, να τον συνετίσουμε και όχι να ασκήσουμε βία εναντίον του, διότι η βία φέρνει βία και συχνά προκαλεί τραγικά αποτελέσματα. Ας αναλογισθούμε πόσα εγκλήματα θα είχαν αποφευχθεί αν ο ένας από τους εμπλεκόμενους υποχωρούσε!
Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μας δίδαξε τον «χρυσό κανόνα» συμπεριφοράς μας προς τους συναναθρώπους μας, να τους αγαπάμε και να συμπεριφερόμαστε προς αυτούς όπως αγαπάμε και συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας. Να αποφεύγουμε τις αντεκδικήσεις «᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος·᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ᾿ ὅστις σε ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην· καὶ τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον· καὶ ὅστις σε ἀγγαρεύσει μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ᾿ αὐτοῦ δύο· τῷ αἰτοῦντί σε δίδου καὶ τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανείσασθαι μὴ ἀποστραφῇς» (Ματθ.5,38-42). Να αγαπάμε τους εχθρούς μας, «Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς» (Ματθ.5,43-44). Επέπληξε τον Πέτρο, ο οποίκος έκοψε το αφτί του δούλου στον Κήπο των Ελαιών (Ιωάν.18,10) και συγχώρεσε τους σταυρωτές Του, παρακαλώντας μάλιστα για να βρουν έλεος από τον Θεό Πατέρα «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34). Το ίδιο και ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει «Εάν ουν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν· τούτο γαρ ποιών άνθρακας πυρός σωρεύσεις επί την κεφαλήν αυτού» (Ρωμ.12,20), που σημαίνει ότι ο «εχθρός» μας θα καταληφθεί από τύψεις και θα ντροπιαστεί από την όποια βίαια και εχθρική συμπεριφορά και θα συμφιλιωθεί μαζί μας! Πόσες και πόσες συμφιλιώσεις έγιναν από έναν καλό λόγο!
Η δική μας δύναμη είναι – πρέπει να είναι- πνευματική, η οποία έχει ασύγκριτα ανώτερη αξία από οποιαδήποτε σωματική ρώμη. Ο Απόστολος Παύλος έλεγε: «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλιπ.4,13). Η πίστη μας στο Θεό και η αγάπη μας και ο σεβασμός μας προς τους αδελφούς μας συνανθρώπους είναι η ακατανίκητη δύναμη, η οποία, μόνον αυτή μπορεί να νικήσει τον κόσμο της αμαρτίας, του κακού και της έχθρας και όχι η οποιαδήποτε προσπάθειά μας να καταβάλουμε και να καθυποτάξουμε τους άλλους με τη δική μας ρώμη, την οποία θα αποκτήσουμε από «δεξιότητες» των πολεμικών τεχνών. Άλλωστε η εντολή του Κυρίου είναι η απόκτηση της προς τον Πανάγιον Θεόν ομοηθείας «καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς» (Λουκ.6,36).
Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με μια ενδιαφέρουσα παρότρυνση της κ. Μαρίας Δημητριάδου. «Για όποιον θέλει οπωσδήποτε μαχητική προπόνηση υπάρχει και η ελληνορωμαϊκή πάλη, και η πυγμαχία, αθλήματα καθαρά ελληνικά χωρίς καμία μυστικιστική προέκταση. Μερικοί λένε ότι υπάρχει και το παγκράτιο – αν βέβαια πρόκειται για αναβίωση του αρχαίου παγκρατίου, το όποιο δεν ξέρουμε πώς ακριβώς ήταν, κι όχι για μια ελληνική διασκευή του καράτε, με το πνεύμα του οποίου έχει γαλουχηθεί ο δάσκαλος του παγκρατίου. Είναι όμως γεγονός ότι ακόμα κι αν οι ίδιοι οι αρχαίοι μας πρόγονοι είχαν επινοήσει ένα μαχητικό σύστημα με μυστικιστικές προεκτάσεις – που δεν είχαν – εμείς οι Χριστιανοί απόγονοι τους οφείλουμε να το απαρνηθούμε, όπως και άλλα πράγματα, για την αγάπη του Χριστού»[14]! Αυτή είναι και η δική μας παρότρυνση!
[1] Περιοδικό Διάλογος, τ. 30, 2001)
[2] Όπου ανωτέρω
[3] https://www.entaksis.gr/judo/
[4] Όπου ανωτέρω
[5] Όπου ανωτέρω
[6] Όπου ανωτέρω
[7] Όπου ανωτέρω
[8] Όπου ανωτέρω
[9] Περιοδικό Διάλογος, τ. 32 (2001)
[10] Όπου ανωτέρω
[11] Περιοδικό Διάλογος, τ. 32 (2001)
[12] Όπου ανωτέρω
[13] Όπου ανωτέρω
[14] Όπου ανωτέρω
Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για τη χειροτονία Διακόνου στην Ι.Μ. Πατρών
