Η σφαγή του Ηρακλείου το 1898 και η αποχώρηση του οθωμανικού στρατού
Η επίθεση της 25ης Αυγούστου ακολούθησε την εγκατάσταση υπαλλήλων του Εκτελεστικού Κρήτης στην πόλη.
Η σφαγή του Ηρακλείου στις 25 Αυγούστου 1898 σημειώθηκε σε περίοδο έντασης στην Κρήτη, μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και ενώ οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν προτείνει καθεστώς αυτονομίας για το νησί. Εκατοντάδες χριστιανοί σκοτώθηκαν, όπως και 17 Άγγλοι στρατιώτες και ο πρόξενος της Αγγλίας στο Ηράκλειο Λυσίμαχος Καλοκαιρινός.
Στις 18 Ιουλίου 1898, η Συνέλευση των Κρητών είχε εκλέξει το «Εκτελεστικόν Κρήτης», το οποίο θα αναλάμβανε προσωρινά τη διακυβέρνηση της νήσου έως την άφιξη του ύπατου αρμοστή πρίγκηπα Γεωργίου. Στο όργανο συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Ιωάννης Ζαχαράκης και ο Ιωάννης Σφακιανάκης.
Κατά την εγκατάσταση υπαλλήλων του Εκτελεστικού στο Ηράκλειο από απόσπασμα του αγγλικού στρατού, σημειώθηκαν επιθέσεις, πυρπολήσεις καταστημάτων και συνοικιών χριστιανών. Ακολούθησαν βρετανικά μέτρα κατά προσώπων που θεωρήθηκαν πρωταίτιοι των επεισοδίων, ενώ ο οθωμανικός στρατός υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από την Κρήτη.
Στις 2 Νοεμβρίου 1898 έφυγε από το νησί και ο τελευταίος Οθωμανός στρατιώτης. Η Κρητική Πολιτεία αποτέλεσε μεταβατικό στάδιο πριν από την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, την 1η Δεκεμβρίου 1913.
Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για το οδοιπορικό στα ιστορικά Μοναστήρια της Πίνδου.
