Ο Δεκαπενταύγουστος στα Δωδεκάνησα μέσα από έθιμα και πανηγύρια
Από τη Ρόδο έως τη Νίσυρο, η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου συνδέεται με προσκυνήματα, επιστροφή των αποδήμων και τοπικές κοινότητες.
Ο Δεκαπενταύγουστος στα Δωδεκάνησα παραμένει μία από τις σημαντικότερες στιγμές της θρησκευτικής και κοινωνικής ζωής των νησιών, με επίκεντρο την Κοίμηση της Θεοτόκου, τα προσκυνήματα και τα τοπικά πανηγύρια. Aπό τη Ρόδο και την Κάρπαθο έως την Κάσο, τη Σύμη, την Τήλο, τη Χάλκη, τη Νίσυρο, την Κω, την Κάλυμνο, τη Λέρο, την Αστυπάλαια και την Πάτμο, η εορτή συνοδεύεται από επιστροφή αποδήμων, λατρευτικές ακολουθίες και κοινοτική συμμετοχή.
Kάθε νησί διατηρεί τη δική του έκφραση της γιορτής, με κοινά όμως στοιχεία την προετοιμασία της εκκλησίας, τον εσπερινό, τη Θεία Λειτουργία, την προσφορά φαγητού και τη συμμετοχή ολόκληρης της κοινότητας. Στη Ρόδο, ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Παναγία της Κρεμαστής, ενώ στην Κάρπαθο και στην Κάσο τα πανηγύρια παραμένουν δεμένα με τη μουσική, τους χορούς και τη συλλογική μνήμη.
Ιδιαίτερη θέση στο κείμενο έχει η Νίσυρος και το έθιμο της «Κούππας», για το οποίο μίλησε ο δήμαρχος του νησιού Χριστοφής Κορωναίος. Tο βράδυ του Δεκαπενταύγουστου στο Μανδράκι, οι κάτοικοι συγκεντρώνονται στο χοροστάσι και ο χορός αρχίζει με την «κούππα», ένα έθιμο που συνδέει τη θρησκευτική τιμή προς την Παναγία Σπηλιανή με την προσφορά προς τη Μονή.
Aκόμη, στα παραδοσιακά πανηγύρια η προετοιμασία του φαγητού έχει κοινωνικό χαρακτήρα, με κατοίκους και εθελοντές να συμμετέχουν από την προηγούμενη ημέρα. Παρά τις αλλαγές που έχουν φέρει ο τουρισμός και οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, ο βασικός πυρήνας της γιορτής παραμένει η συνάντηση της κοινότητας γύρω από την εκκλησία, το οικογενειακό τραπέζι και τη μουσική.
Η ΕΟΔ, σε προηγούμενο άρθρο, είχε αναφερθεί στον Δεκαπενταύγουστο και τη Σιωπή της Παναγίας.
