Μητρ. Κερκύρας: Το παρά φύσιν και το αμαρτωλό έχει καταντήσει φυσική ζωή
Στη θεία λειτουργία συλλειτούργησε και ο Ουκρανός Επίσκοπος Αρτσίζ κ. Βίκτωρ, ενώ ο Μητροπολίτης Νεκτάριος ανέπτυξε τρία σημεία από την ευαγγελική περικοπή.
Ο Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε την Κυριακή 9 Αυγούστου στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας. Στη Θεία Λειτουργία συμμετείχε και ο Θεοφιλέστατος Αρχιεπίσκοπος Αρτσίζ κ. Βίκτωρ, βικάριος του Μητροπολίτου Οδυσσού κ. Αγαθαγγέλου, εκ της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν επίσης ο αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Τρεντάφυλλος, ο αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βλάχος και οι διάκονοι π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Ο ναός ήταν κατάμεστος από προσκυνητές, μεταξύ των οποίων και πιστοί από άλλες ορθόδοξες χώρες, ενόψει της εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος στις 11 Αυγούστου.
Στην ομιλία του ο Μητροπολίτης Κερκύρας ανέπτυξε τρία σημεία από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας. Στάθηκε, πρώτον, στη φράση «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη», συνδέοντάς την με τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.
Το παρά φύσιν και το αμαρτωλό οι άνθρωποι σήμερα το ονόμασαν φυσική ζωή του ανθρώπου. Και αυτό σημαίνει αποχή και απομάκρυνση από τον Θεό.
Ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί ότι μπορεί να κάνει τα πάντα κα, από την άλλη, «να έχει τον Θεό στο τσεπάκι του», να Του ζητά να τον εξυπηρετήσει και να απαιτεί ο Θεός να ανταποκρίνεται.
Πώς όμως μπορεί να συμβεί αυτό, όταν η καρδιά του ανθρώπου απέχει από το Θεό και είναι ακουμπισμένη στην αμαρτία, στη διαστροφή, στο ψεύδος, στην ηδονή, στην πλεονεξία;
Μάλιστα, κάλεσε τους πιστούς να αναλογιστούν τη δαιμονική κατάσταση η οποία επικρατεί σήμερα στη ζωή μας και πόσο απέχει ο άνθρωπος από το Θεό.
Δεύτερον στάθηκε στην απιστία των μαθητών, τονίζοντας ότι η πίστη είναι εσωτερικό βίωμα που καλλιεργείται.
Όσο αγαπάμε και αναγνωρίζουμε το Θεό και είμαστε υπάκουοι στον νόμο και στις εντολές Του, τόσο αυξάνεται η πίστη του ανθρώπου και τόσο περισσότερο αισθάνεται την κοινωνία και την προσωπική σχέση με Εκειίνον. Σήμερα όμως αυτή η πίστη έχει ξανεμίσει.
Δεν είναι πίστη να πηγαίνει κάποιος μία φορά τον χρόνο στην Εκκλησία, να είναι όπως χαρακτηριστικά είπε, «Χριστιανός της Μεγάλης Παρασκευής», επειδή τότε συγκινείται, ή να συμμετέχει στην πανήγυρη ενός Αγίου και να θεωρεί ότι έκανε το καθήκον του.
«Η πίστη είναι η αποξένωση από το κοσμικό φρόνημα και η είσοδός μας στη χάρη του Θεού, στην αγάπη του Θεού και στη φιλανθρωπία του Θεού».
Τρίτον, ανέλυσε τον λόγο του Κυρίου ότι το γένος αυτό θεραπεύεται «εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».
Όπως ανέφερε, η νηστεία δεν περιορίζεται στις τροφές, αλλά συνιστά πρωτίστως πνευματική άσκηση, ενώ η προσευχή είναι διαρκής διάλογος του ανθρώπου με τον Θεό. Κατακλείοντας, υπογράμμισε ότι η απομάκρυνση από την αμαρτία και η προσκόλληση στον Θεό αποτελούν την αναγκαία πορεία για τη ζωή του πιστού, παραπέμποντας και στο πρόσωπο του Αγίου Σπυρίδωνος ως παράδειγμα θεωμένης ζωής.
Η ΕΟΔ είχε αναφερθεί στην παρουσία του Μητροπολίτη Κερκύρας με τα παιδιά των κατασκηνώσεων λίγες ημέρες νωρίτερα.
