Μαρτυρία του π. Χαράλαμπου Γκιόκα για την προσευχή του Αλβανίας Αναστασίου
Ο πνευματικός συνεργάτης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου περιγράφει τη στάση προσευχής του μέσα στον ναό και τη μέριμνά του για την Εκκλησία και τον λαό.
Ο π. Χαράλαμπος Γκιόκας καταθέτει μαρτυρία για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο στεκόταν και προσευχόταν μέσα στον ναό. Σύμφωνα με την Orthodoxianewsagency.gr, η παρουσία του μακαριστού Ιεράρχη πρόδιδε αμέσως την εσωτερική του προσευχή, χωρίς να απαιτούνται λόγια.
Όπως αναφέρει, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος στεκόταν συνήθως στραμμένος προς την εικόνα της Αγίας Τριάδος ή προς εικόνα του Χριστού, με σταθερό βλέμμα, σαν να βρισκόταν σε σιωπηλή συνομιλία με τον Κύριο. Η προσευχή, σημειώνει, δεν εκφραζόταν μόνο με τα χείλη, αλλά με όλη τη στάση του σώματος, στοιχείο που φανέρωνε ότι αποτελούσε κεντρικό γνώρισμα της ζωής του.
Ο π. Χαράλαμπος Γκιόκας προσθέτει ότι όσοι τον έβλεπαν στο Ιερό καταλάβαιναν πως προσευχόταν για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, για τον λαό και για όλους όσοι βρίσκονταν γύρω του. Ταυτόχρονα, καταλάβαιναν την πατρική του μέριμνα, που γεννούσε στους οικείους του αίσθημα ασφάλειας, παρηγοριάς και δύναμης.
Η μαρτυρία εστιάζει στη σιωπηλή ποιμαντική διάσταση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου και αποδίδει την προσευχή του ως διαρκή φροντίδα για την Εκκλησία και τους ανθρώπους της. Στο κλείσιμο του κειμένου, ο συγγραφέας χαρακτηρίζει την προσευχή ενός πνευματικού πατέρα για τα παιδιά του ως την πιο αληθινή πράξη αγάπης.
Ακολουθεί ολόκληρη η μαρτυρία του π. Χαράλαμπου:
Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος βρισκόταν στο Ναό, αισθανόσουν ότι προσευχόταν (του π. Χαράλαμπου Γκιόκα)
Όταν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος βρισκόταν μέσα στον ναό, αισθανόσουν αμέσως ότι προσευχόταν. Δεν ήταν κάτι που χρειαζόταν να το πει· φαινόταν από τη στάση του σώματός του, από την έκφραση του προσώπου του, από όλη του την παρουσία.
Στεκόταν στραμμένος συνήθως προς την εικόνα της Αγίας Τριάδος ή προς κάποια εικόνα του Χριστού, και το βλέμμα του έμενε εκεί, σταθερό και επίμονο, σαν να συνομιλούσε μυστικά με τον Κύριο. Δεν προσευχόταν μόνο με τα χείλη· μιλούσε όλο του το σώμα. Η προσευχή δεν ήταν απλώς μία πράξη της ζωής του· ήταν η δύναμή του.
Και εμείς, όταν τον βλέπαμε μέσα στο Ιερό σε αυτή τη στάση, γνωρίζαμε τι έκανε. Το καταλαβαίναμε, το αισθανόμασταν: προσευχόταν για την Εκκλησία μας, για τον λαό, για όλους μας. Και αυτό ήταν κάτι πολύ μεγάλο.
Τι σπουδαίο πράγμα είναι να ξέρεις ότι ο πατέρας σου προσεύχεται για σένα! Πόση ασφάλεια, πόση παρηγοριά, πόση δύναμη γεννιέται μέσα σου από αυτή τη βεβαιότητα. Δεν υπάρχει πιο όμορφη και πιο αληθινή πράξη αγάπης από την προσευχή ενός πατέρα για τα παιδιά του.
Όπως είχε αναφέρει η ΕΟΔ, η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Κορυτσάς Αναστασίου πραγματοποιήθηκε αργότερα στο εκκλησιαστικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε από την παρακαταθήκη του μακαριστού ιεράρχη.
