Ξένοι στα γήπεδα, λιγότερα Ελληνόπουλα στο μέλλον;
Από την ευγενή άμιλλα στην εισαγόμενη υπεροχή; Ποιός θα φορέσει αύριο το εθνόσημο της Πατρίδας μας?
Δεν είναι είδηση με την έννοια της άμεσης ενημέρωσης.
Είναι μια - επι σειρά ετών- ένσταση, η οποία καταλήγει ως είδηση. Συνεχιζόμενη και βασανιστική.
θυμάμαι πως γύρω στα 1985, νεαροί τότε κατασκηνωτές, σε Χριστιανική κατασκήνωση, πάνω εκεί στα ορεινά της Αιτωλοακαρνανίας, μέσα στη φύση, οι ημέρες μας ήταν τόσο όμορφες που μας έχουν μείνει χαραγμένες στην μνήμη μας.
Θυμάμαι το "πρόγραμμα" της κατασκήνωσης, την πρωινή προσευχή, το αναγνωστάρι, τη μελέτη, το φαγητό, την βόλτα και φυσικά, το αξέχαστο "δίωρο του αθλητή".
Το περιμέναμε όπως περιμένει το χώμα τη βροχή. Η "λύτρωση", δύο ώρες ανεμελιάς και...ιδρώτα.
Και καθώς ο "βασιλιάς" των αθλημάτων ήταν, είναι και προφανώς θα είναι για πολλά χρόνια ακόμη, το ποδόσφαιρο, ταυτόχρονα με τα σούτ, με τις κόντρες και τις αποκρούσεις, φωνάζαμε και ονόματα των τότε παικτών, αλλά και πιο παλιών, διάσημων και αγαπητών...
" Θωμάς μαύρος στο φάουλ και.....γκόοοοολ"
"Και αποκρούει ο Σαργκάνης"
"Την μπάλα ο Σαραβάκος και δε με πιάνει κανένας".
Και πολλές ακόμη "ατάκες", που θα μας συνοδεύουν μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, συν Θεώ.
Και εδώ έρχεται η ερώτηση. Οι σημερινές γενιές, τι θα θυμούνται απο Έλληνες αθλητές? Όχι μόνο του ποδοσφαίρου, αλλά και του Basket, του Volley, του Handball αλλά και πολλών ακόμη αθλημάτων! Ποιά Ελληνικά ονόματα? Είναι ελάχιστα σε σύγκριση με τα ονόματα ξένων.
Τώρα μπαίνουμε στο "άχαρο" κομμάτι της αρθογραφίας. Στην διαπίστωση...
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα φαινόμενο που γίνεται όλο και πιο έντονο σε πολλά αθλήματα στην Ελλάδα. Από το ποδόσφαιρο και το μέχρι το Volley και το Handball οι ξένοι αθλητές σε αρκετές ομάδες έχουν φτάσει να είναι περισσότεροι από τους Έλληνες. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που συνδέεται με την παγκοσμιοποίηση του αθλητισμού, την ελεύθερη διακίνηση αθλητών και την προσπάθεια των συλλόγων να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί.
Το ζήτημα όμως δεν είναι αν οι ξένοι αθλητές έχουν θέση στον ελληνικό αθλητισμό. Φυσικά και έχουν. Πολλοί από αυτούς προσφέρουν ποιότητα, εμπειρία και συμβάλλουν στην ανάπτυξη των πρωταθλημάτων. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο, ποιος χώρος απομένει για τα Ελληνόπουλα που ονειρεύονται να αγωνιστούν, να εξελιχθούν και να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους;
Όταν οι θέσεις στις επαγγελματικές ομάδες καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από ξένους αθλητές, οι ευκαιρίες για τους νέους Έλληνες περιορίζονται. Παιδιά που αφιερώνουν αμέτρητες ώρες στις προπονήσεις, που θυσιάζουν τον ελεύθερο χρόνο τους και εργάζονται με πειθαρχία για να φτάσουν ψηλά, συχνά βλέπουν την πόρτα της πρώτης ομάδας να παραμένει κλειστή. Το αποτέλεσμα είναι απογοήτευση, εγκατάλειψη της προσπάθειας και σε πολλές περιπτώσεις η απώλεια ταλέντων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το μέλλον του ελληνικού αθλητισμού.
Ο αθλητισμός όμως δεν είναι μόνο πρωταθλητισμός και οικονομικά συμφέροντα. Από την αρχαιότητα ακόμη, αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα μέσα διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έβλεπαν τον αθλητή απλώς ως έναν δυνατό ή γρήγορο άνθρωπο. Τον θεωρούσαν φορέα αξιών. Η σωματική άσκηση συνδεόταν με την καλλιέργεια του πνεύματος, του χαρακτήρα και της κοινωνικής συνείδησης.
Οι έννοιες της ευγενούς άμιλλας, του σεβασμού προς τον αντίπαλο, της αυτοπειθαρχίας, της προσπάθειας και της δικαιοσύνης γεννήθηκαν μέσα από την αθλητική παράδοση του ελληνικού πολιτισμού. Αυτές οι αξίες εξακολουθούν να αποτελούν το πραγματικό νόημα του αθλητισμού και σήμερα.
Γι’ αυτό το ζήτημα της συμμετοχής των Ελληνόπουλων στις ομάδες δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτισμικό. Κάθε παιδί που βρίσκει θέση σε μια ομάδα δεν μαθαίνει μόνο να παίζει ένα άθλημα. Μαθαίνει να συνεργάζεται, να σέβεται κανόνες, να διαχειρίζεται την ήττα, να αγωνίζεται για έναν κοινό σκοπό. Μέσα από τον αθλητισμό διαμορφώνονται πολίτες με αρχές, υπευθυνότητα και αυτοπεποίθηση.
Όπως πολλοί γνωρίζουμε, πολλοί Έλληνες αθλητές, έχουν φύγει για μια καλύτερη καριέρα, στο εξωτερικό. Αυτή η κατάσταση όμως δεν αντιλογίζεται. Δεν μπαίνει στην ζυγαριά και δεν "βαραίνει" το ίδιο.
Ζητάμε μια ορθολογιστική προσέγγιση στο θέμα. Μια "ποσόστοση" ικανή να επαναφέρει τις Ελληνικές ομάδες, σε φύλλα αγώνων, εκεί όπου θα διαβάζουμε Ελληνικά ονόματα.
Μια χώρα που επενδύει στα δικά της παιδιά επενδύει ταυτόχρονα στο μέλλον της. Δεν χρειάζεται να κλείσει την πόρτα στους ξένους αθλητές ούτε να υιοθετήσει λογικές αποκλεισμού. Χρειάζεται όμως να διατηρήσει την ισορροπία. Να στηρίξει τις ακαδημίες, να δώσει ουσιαστικές ευκαιρίες στους νέους Έλληνες αθλητές και να διασφαλίσει ότι οι επόμενες γενιές θα έχουν τη δυνατότητα να ονειρεύονται και να διεκδικούν μια θέση στο υψηλότερο επίπεδο.
Ο αθλητισμός υπήρξε πάντοτε σχολείο ζωής. Αν χαθεί η σύνδεσή του με τα παιδιά, με την παιδεία και με τις αξίες που γέννησε ο ελληνικός πολιτισμός, τότε θα έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της αποστολής του.
Η πρόκληση της εποχής μας δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους αθλητές. Είναι να δημιουργήσουμε ένα αθλητικό περιβάλλον όπου η ποιότητα θα συνυπάρχει με την ανάπτυξη των νέων, όπου ο ανταγωνισμός θα συμβαδίζει με την παιδεία και όπου τα Ελληνόπουλα θα συνεχίσουν να βρίσκουν στον αθλητισμό έναν δρόμο προς την πρόοδο, τον πολιτισμό και τα υψηλά ιδανικά που τον ανέδειξαν διαχρονικά.
*Με νοσταλγία, αγάπη και ελπίδα πως θα γίνει η "ανακατάληψη". Θα γίνει και η επάνοδος στον υγιή αθλητισμό.
Προηγουμένως, η ΕΟΔ έγραψε:https://eeod.gr/news/88373-gema-tis-perifreias-attiks-pros-ton-archiepskopo-kai-ti-diark-ier-snodo
