Όταν η αδιαφορία σκοτώνει
Τα μαθήματα ανθρωπιάς, διδάσκονται στις οικογένειες. Αν όχι, έχουμε αυτά τα αποτελέσματα. Ok bro?
"Το παιδί δεν πρέπει να ακούει προσβολές γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπεια."
Fiodor Dostojewski, Ρώσος συγγραφέας (1821-1881)
Με κατάπληξη όλη η Ελλάδα, παρακολούθησε το τραγικό συμβάν που συνέβη, με τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου, καθηγήτριας Αγγλικών σε σχολείο στην Θεσσαλονίκη.
Για άλλη μια φορά όμως, κανείς δεν γνώριζε, όλοι ήταν... απόντες από τα γεγονότα.
Φυσικά και έτσι είναι, διότι όταν ένα παιδί έχει παραβατικές συμπεριφορές, τις έχει μόνο στον χώρο του σχολείου. Δεν ενεργεί έτσι ούτε στην πλατεία που πηγαίνει, ούτε στον δρόμο, ούτε και σε κάποια άλλη δραστηριότητα που προφανώς θα έχει. Και στο σπίτι; Άγγελος. Υπόδειγμα καλής συμπεριφοράς, πράο και σεβαστικό και κατ'επέκτασιν, παράδειγμα πρός μίμηση.
Πώς λοιπόν αυτοί οι "καυμένοι" γονείς να αντιληφθούν, τι μπορεί το παιδί τους να κάνει στο σχολείο. Πως να αντιληφθούν τα "σημάδια" που δείχνουν έναν χαρακτήρα που δεν εναρμονίζεται με την λογική και κυρίως με τονν σεβασμό πρός τους άλλους;
΄Οχι κυρίες και κύριοι, οι γονείς δεν φέρουν καμία ευθύνη για το οτι τα βλαστάρια τους έχουν "περάσει" σε άλλο επίπεδο συμπεριφοράς. Δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν, έχουν εργασίες όλο το 24ωρο. Φυσικά και έτσι είναι τα πράγματα. Γιατί έχετε ένσταση αγαπητοί και αγαπητές; Θέλετε παραδείγματα; Ορίστε λοιπόν...
Πως ένας πατέρας π.χ που η εξάτμιση του αυτοκινήτου που έχει, δεν βγάζει τον ίδιο θόρυβο όπως παλιά, να έχει το σθένος να ασχοληθεί με το παιδί του;
Πως μια μητέρα που η φωτογραφία που "ανέβασε" στο instagram, δεν έχει τα like που περίμενε, να μπορεί να στρέψει το βλέμα της στο σπλάχνο της;
Φαντάζεστε να μην πετύχει το χρώμα στο μαλλί; Πως θα βγεί στην κοινωνία;
Σκέφτεστε να βάλει γκόλ στο 92' η Αλμπινολέφε και να χάσει το στοίχημα ο "άχαστος"; Πως θα αντικρύσει την παρέα του; Με τι πρόσωπο; Αυτά είναι τα σημαντικά κυρίες και κύριοι, όχι τα παιδιά.
Πως τα παιδιά να διδαχθούν τα Ιερά και τα Όσια, τα οποία εμπνέουν για σεβασμό σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Όταν το παιδί δεν μαθαίνει μέσα στο σπίτι για τους Ήρωες του 1821 και για τους μάρτυρες της Ορθοδοξίας και στις Εθνικές επετείους π.χ, το παιδί δεν παρελαύνει για να τιμήσει Την πατρίδα του, αλλά βολτάρει σε μέρη τροπικά και αλλοτινά; Καταλαβαίνω βέβαια πως άλλη δύναμη έχει μια φωτογραφία στον Πύργο του Άιφελ π.χ και άλλη μια φωτογραφία σε εναν δρόμο σε ενα δήμο, με ενα σχολείο σε παρέλαση. Ε, δεν θα πάρουμε τα ίδια Like! (Το παράδειγμα είναι ισχυρό και δυστυχώς χρονολογείται).
Εσείς δεν ξέρετε, διαβάστε λοιπόν να μάθετε. Τα παιδιά πρέπει να...
Είναι μάγκες (με ότι αυτό συνεπάγεται) / Να αντιμηλούν σε όλους και για όλα / Να ντύνονται μόρτικα, με μαύρα ρούχα και τσαντάκια / Τα μαλιά θα πρέπει να είναι 2-3 χρωμάτων (ειδικά για τα κορίτσια)/ Τα φρύδια στα αγόρια θα πρέπει να είναι χαρακωμένα ως σημάδι δύναμης / Να γνωρίζουν από 30-50 βρισιές ανα περίπτωση / Να ακούν trap και να υιοθετούν τα μηνύματα και εν κατακλείδι, να είναι μικρομέγαλα.
Κυρίες και κύριοι, η νεολαία (ευτυχώς όχι σε μεγάλο ποσοστό) υιοθετεί όχι ένα στυλ "εν τε λα μαγκέν" αλλά ενα ύφος "μπρό". Ο μιμιτισμός πλέον είναι ανεξέλεγκτος. Τι σημαίνει "οι γονείς πρέπει να ασχοληθούν"; Είπαμε πιο πάνω, οι γονείς έχουν δουλειές, νύχια-φρύδια-τατουάζ και παρέες. Δεν θα δαπανήσουν "δικό τους" χρόνο για τα παιδιά. Τα παιδιά ως άλλα αυτοκινούμενα, παρκάρονται σε παππουδογιαγιάδες και... ο Θεός να βάλει το χέρι Του.
Στον αντίποδα (από την αντίθετη πλευρά ή σε πλήρη αντίθεση, σημαίνει η φράση), υπάρχει ενα μεγάλο μέρος της νεολαίας που διδάσκεται το σεβασμό από γονείς που αγωνιούν καθημερινά και αφιερώνουν πολλές ώρες για να διδάξουν στα παιδιά τους την αγάπη, τον σεβασμό και κυρίως... την ηθική. Και όλα αυτά, στη διάρκεια της ημέρας, κάθε ημέρα. Το βράδυ, κανονίζουν τις "δουλειές" τους με Τον Θεό. Εκεί, κάτω από το εικονοστάσι, στα γόνατα η με το κομποσχίνι στο χέρι, παρακαλούν για υγεία ψυχική και σωματική για τα παιδάκια τους. Για καλή πρόοδο και ευημερία, μακριά από κακές παρέες και πειρασμούς.
Όλα αυτά και άλλα τόσα ακόμη, οδήγησαν στις ακραίες συμπεριφορές παιδιών, που οδήγησαν την άτυχη καθηγήτρια, σε αυτή την τραγική κατάληξη.
Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας των γονέων και κυρίως, της άκρατης νοοτροπίας των εκπαιδευτικών προϊσταμένων, όπου "έδρασαν" σαν κλασικοί δημόσιοι υπαλληλοι (8π.μ-2μ.μ)
Το γεγονός είναι ένα, σε ένα κράτος όπου η ατιμωρισία δεν υφίσταται σε μεγάλο βαθμό, η παρανομία περιορίζεται μόνο στην τελική ενέργεια και όχι στην μη πρόβλεψη της.
Όταν δεν υπάρχει κόστος για τις πράξεις αδιαφορίας, ναι πράξη είναι και η αδιαφορία, πράξη με αρνητικό πρόσημο, τότε ο καθένας από εμάς, δημιουργεί μια "ιδιωτική Δημοκρατία" και εκεί μέσα, διάγει βίον έκλυτον.
Αυτά Bro! Αυτά και μη χειρότερα.
