Υπήρξε άνθρωπος που μήνυσε τον Θεό;
Ποιοι το κάνουν καθημερινά;
Το πόσο σεβόμαστε τον Θεό φάνηκε και στο παρακάτω περιστατικό. Ο Γερουσιαστής της Νεμπράσκα, στις Η.Π.Α., Έρνι Τσέιμπερς είχε καταθέσει μήνυση εναντίον του Θεού, κατηγορώντας Τον, για όλες τις καταστροφές, το θάνατο και την τρομοκρατία που υφίστανται εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλον τον κόσμο! Ο δικαστής Μάριον Πολκ είχε απορρίψει το αίτημα, λόγω του ότι στην αγωγή δεν αναγραφόταν η διεύθυνση του εναγομένου- του Θεού δηλαδή, ώστε να του κοινοποιηθεί η κλήτευση! «Το δικαστήριο δεν έχει τρόπο να ειδοποιήσει το πρόσωπο που κατηγορείται, άρα η υπόθεση απορρίπτεται», απεφάνθη ο δικαστής, που εξέδωσε απόφαση ένα χρόνο μετά την αγωγή.
Μετά την απόρριψη του αιτήματός του, ο Τσέιμπερς είχε δηλώσει ότι σκεφτόταν πολύ σοβαρά να την εφεσιβάλει. «Από τη στιγμή που το δικαστήριο αναφέρει ότι δεν έχει τη διεύθυνση του Θεού, σημαίνει ότι αναγνωρίζει την υπόστασή του και αφού ο Θεός ξέρει τα πάντα, γνωρίζει και για τη μήνυση», ανέφερε ο Γερουσιαστής μετά τη λήξη της ακροαματικής διαδικασίας.
Στο έκπληκτο ακροατήριο που κοιτούσε τον επί 38 έτη γερουσιαστή κ. Τσέιμπερς με απορία, εκείνος εξήγησε: «Κατέθεσα τη μήνυση αυτή, για να καταδείξω ότι στη Δημοκρατία που ζούμε, κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου και ότι ο καθένας μπορεί να μηνύσει οποιονδήποτε. Ακόμα και τον Θεό».
Τι σημαίνει ότι η Εκκλησία είναι «Αποστολική»;
Τι συμπέρασμα βγάζουμε;
Αυτοί που υποδαυλίζουν τους πολέμους, οι βιομηχανίες όπλων που θέλουν να αυξήσουν τα κέρδη τους, οι διάφοροι επίορκοι πολιτικοί που δεν αγωνίζονται εναντίον της φτώχειας δεν έχουν καμία προσωπική ευθύνη; Ο Θεός είναι ο υπεύθυνος που τους το επιτρέπει; Αν όμως τους έθετε απαγορεύσεις και ως εκ θαύματος τους σταματούσε, τότε ο άνθρωπος θα λογιζόταν ανελεύθερος σκλάβος στη βούληση του Θεού!
Το ερώτημα είναι μήπως και εμείς σήμερα μιμούμαστε τον μηνυτή, βαρυγκωμώντας για ό,τι κακό μας βρίσκει, προφέροντας εύκολα ένα «γιατί Θεέ μου σε μένα;», όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν προσωπικό Γολγοθά, μια ανίατη ασθένεια, ένα θάνατο, ένα οικονομικό αδιέξοδο, μια αχαριστία. Τότε έμμεσα αποδίδουμε την ευθύνη στον Θεό, σε συνανθρώπους μας, στους ιερείς και ελάχιστες φορές στον εαυτό μας! Ο Άγιος Παίσιος όμως τόνιζε ότι αντί να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, μπορούμε να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, βελτιώνοντας έτσι ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας και δίνοντας το παράδειγμα σε όποιον έχει ευήκοα ώτα και άδολα μάτια να το αντιληφθεί. Η λύση δεν έρχεται με μηνύσεις, αλλά με συνδιαλλαγή, κατανόηση και προσπάθεια θεώρησης της πραγματικότητας από ένα πρίσμα περισσότερο πνευματικό, παρά υλικό. Χρειάζεται «πνευματική τοποθέτηση», όπως θα έλεγε και ο Ευάγγελος Παπανούτσος… Δεν χρειάζεται να κατηγορούμε ανθρώπους ή το Θεό. Πιο ωφέλιμο είναι να αναλογιστούμε την ατομική ευθύνη. Εξάλλου, ισχύει πάντα το: «γίνε εσύ πρώτος η αλλαγή που θέλεις να φέρεις στον κόσμο». Ο Όμηρος και πάλι «προφήτης», πολύ μπροστά από την εποχή του, στη ραψωδία α της Οδύσσειας, στίχοι 36-39 εστιάζοντας στην συνομιλία των Θεών:
Αλίμονο, είναι αλήθεια ν᾽ απορείς που θέλουν οι θνητοί να ρίχνουν
στους θεούς τα βάρη τους· έρχεται λένε το κακό από μας —
κι όμως οι ίδιοι, κι από φταίξιμο δικό τους, πάσχουν και βασανίζονται,
και πάνω απ᾽ το γραφτό τους.
