28η Οκτωβρίου 1940. Τα όπλα της ψυχής που λείπουν σήμερα
Η πίστη στον Θεό, η αγάπη για την πατρίδα και η ενότητα του λαού στο έπος του 1940. Ένα διαχρονικό μήνυμα για την Ελλάδα του σήμερα.
28 η Οκτωβρίου 1940
Γράφει ο πρωτοπροσβύτερος, Πατέρας Γεώργιος Κατσαούνης
Η ημέρα αυτή, επισκοπούμενη μέσα από τα χρόνια που έχουν περάσει, έρχεται να
διδάξει, να υπενθυμίσει και να φωτίσει στην σύγχρονη πραγματικότητα της
Ελληνικής κοινωνίας, τα σημεία εκείνα που φαίνονται να τελματώνουν τόσο στις
ψυχές των νεοελλήνων όσο και στο Ελληνικό κράτος την καθημερινότητα.
Η ημέρα κατά την οποία η Ιταλία επιτέθηκε στην Ελλάδα, είχε προετοιμαστεί και από
τις δύο πλευρές. Η Ιταλία κατέλαβε την γειτονική Αλβανία, ούτως ώστε να είναι
έτοιμη στις χερσαίες επιχειρήσεις της, εάν η Ελλάδα ανθίστατο με μεραρχίες
ετοιμοπόλεμες και επαρκώς προετοιμασμένες, σε υλικό, οχήματα και άνδρες.
Στη σύσκεψη που έλαβε χώρα στη Ρώμη, ο Μουσολίνι, παρουσία των στρατηγών στο
Palatso Venecia 15 Οκτωβρίου 1940, δήλωσε ότι: «Αναλαμβάνω την ευθύνη πολέμου
εναντίον της Ελλάδος». Εκεί βρισκόταν ο Τσιάνο, υπ. Εξωτερικών, ο αρχηγός Γ.Ε.Σ.
Μπαντόλιο, ο διοικητής των δυνάμεων της Αλβανίας Σοντού, ο αρχιστράτηγος
Πράσκα, ο γενικός επιτηρητής Αλβανίας Τζακομόνι κ.ά.
Προέβλεψαν ότι δεν θα έχουν περιπλοκές, καθώς οι Έλληνες δεν φαινόνταν να έχουν διάθεση να
πολεμήσουν. Ήταν υπεροψία λόγω κακών πληροφοριών; Σιγουριά λόγω
στρατιωτικής υπεροπλίας σε υλικά και άνδρες; Ήταν μια υπερφίαλη προσέγγιση που
κατέληξε μοιραία σε ήττα. Υπολόγιζαν βέβαια στη μη ισχυρή βοήθεια της Αγγλίας
προς την Ελλάδα.
Η Ελληνική πλευρά με το 583 τάγμα πεζικού σε εγρήγορση, ήταν ενισχυμένο με το
σώμα Ηπείρου, του οποίου τη διοίκηση ανέλαβε ο στρατηγός Χαράλαμπος
Κατσιμήτρος. Έγιναν επανακλήσεις αποστράτων ικανών στρατηγών, επιστράτευση
και αγορά στρατιωτικού υλικού από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά. Ο ίδιος
γνώριζε τα τρωτά σημεία του Ε.Σ. από τον καιρό της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Ο αρχιστράτηγος Παπάγος, στο ίδιο μήκος κύματος κινούμενος, ετοίμασε την άμυνα
όσο καλύτερα μπορούσε. Η αμυντική γραμμή στο Ρούπελ, η αγορά υποβρυχίων,
πυροβόλων και λίγων αεροπλάνων αποτελούσαν τη στοιχειώδη προετοιμασία σε
υλικά της φτωχής Ελλάδας.
Η χώρα όμως είχε κάποια όπλα και αντέταξε στους εισβολείς που σήμερα είναι
δυσδιάκριτα.
α) Έναν ηγέτη που ήξερε να λέει ΟΧΙ, ακόμα και εάν δεν το είπε αυτολεξεί, αλλά με
τη φράση: «Δηλαδή έχουμε πόλεμο», στον πρέσβη Γκράτσι.
β) Μία νεολαία που είχε διαπαιδαγωγηθεί στρατιωτικά με πειθαρχία, με χριστιανικά
και ηθικά ιδεώδη, πριν κληθεί να πολεμήσει μέσα από την εκπαίδευση και την Ε.Ο.Ν.
γ) Η ηγεσία του στρατού ήταν μάχιμοι αξιωματικοί, όχι καριερίστες, που όλα αυτά τα
χρόνια που προηγήθηκαν συμμετείχαν σε μάχες, παρόλα τα προβλήματα που υπήρχαν
από το διχασμό και την Μικρασιατική καταστροφή.
δ) Η ομόνοια και η σύμπνοια που επέδειξε ο λαός έναντι του εισβολέα, ανεξαρτήτως
πολιτικής τοποθετήσεως (π.χ. επιστολές πολιτικών κρατουμένων που ζητούσαν να
πολεμήσουν στο μέτωπο).
ε) Η πίστη για τη νίκη, η αγάπη για την ελευθερία και το δημοκρατικό αίσθημα του
λαού, έστω και αν τον κυβερνούσε μη εκλεγμένη κυβέρνηση, το οποίο εξεδηλώθη
στη συνέχεια με την αντίσταση.
Αυτά τα όπλα λείπουν σήμερα από την νεοελληνική κοινωνία και με την ευκαιρία
της επετείου φαντάζουν απαραίτητα για τις προκλήσεις του μέλλοντος και την πορεία
του Ελληνισμού.
πρ. π. Γεώργιος Κατσαούνης
ΠΗΓΕΣ:
1. Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
2. Πρακτικά Γ.Ε.Ε.Θ.Α. https://geetha.mil.gr
3. Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού https://www.newsbeast.gr
4. https://storiacontroversa.blog.spot.gr
5. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους ΙΕΕ: Εκδοτική Αθηνών
6. Vatikiotis P.J.: Μία πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά
