Το σώμα της γυαίκας και το όριο ευθύνης της

Το σώμα της γυναίκας και τα όρια ευθύνης της

Το σώμα της γυναίκας και το όριο της ευθύνης της.
Αφήγηση ενός μαιευτήρα–γυναικολόγου

"Έχω κρατήσει στα χέρια μου χιλιάδες νεογέννητα. Έχω ακούσει το πρώτο τους κλάμα, έχω δει μητέρες να λυγίζουν από συγκίνηση και φόβο μαζί. Έχω όμως σταθεί και σε άλλες στιγμές, σιωπηλές, δύσκολες, χωρίς χειροκρότημα. Στιγμές που δεν χωρούν σε συνθήματα ούτε σε τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις.

Η άμβλωση, για έναν μαιευτήρα–γυναικολόγο, δεν είναι πολιτική θέση. Είναι πρόσωπα. Είναι γυναίκες που κάθονται απέναντί σου, συχνά με κατεβασμένα μάτια, και προσπαθούν να πουν μια φράση που τους βαραίνει....
«Δεν μπορώ».

Το σώμα που σηκώνει το βάρος
Το σώμα της γυναίκας είναι ο χώρος όπου όλα συμβαίνουν. Εκεί ξεκινά η κύηση, εκεί εξελίσσεται, εκεί βιώνεται κάθε αλλαγή. Ο πόνος, οι ορμόνες, η αγωνία, ο κίνδυνος, όλα αυτά καλοί μου φίλοι, περνούν από το δικό της σώμα. Ως γιατρός, δεν μπορώ και δεν δικαιούμαι να το αγνοήσω αυτό.

Καμία γυναίκα δεν έρχεται στο ιατρείο «ελαφριά». Ακόμη και εκείνες που μιλούν για επιλογή, κουβαλούν μέσα τους μια σύγκρουση. Το σώμα τους δεν είναι απλώς αντικείμενο απόφασης, είναι τόπος σύγκρουσης ανάμεσα σε αυτό που αντέχουν και σε αυτό που φοβούνται.

Και όμως, μέσα σε αυτό το σώμα, υπάρχει συχνά μια άλλη παρουσία. Όχι θεωρητική. Όχι αφηρημένη. Στον υπέρηχο, δεν βλέπεις ιδεολογία. Βλέπεις ρυθμό. Κίνηση. Ανάπτυξη. Βλέπεις χρόνο που κυλά.

Δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Πολλές γυναίκες το αντιλαμβάνονται μόνες τους. Η σιωπή τους το μαρτυρά. Εκεί καταλαβαίνεις ότι το ερώτημα δεν είναι απλώς «έχω δικαίωμα;», αλλά «μέχρι πού φτάνει η ευθύνη μου;»

Η ευθύνη που μεγαλώνει μαζί με τον χρόνο
Η ευθύνη στην εγκυμοσύνη δεν είναι στιγμιαία. Μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Το βλέπεις στις αποφάσεις που καθυστερούν, στα ραντεβού που αναβάλλονται, στα μάτια που γεμίζουν δάκρυα όσο περνούν οι εβδομάδες.

Όσο το έμβρυο αναπτύσσεται, τόσο η απόφαση γίνεται βαρύτερη. Όχι επειδή το επιβάλλει ο νόμος, αλλά επειδή το επιβάλλει η συνείδηση. Και αυτή η συνείδηση δεν υπακούει πάντα σε πολιτικά πλαίσια ή κοινωνικά αφηγήματα.

Σε πολλές από αυτές τις ιστορίες, η γυναίκα μοιάζει μόνη. Ο πατέρας συχνά απών. Η οικογένεια σιωπηλή. Η κοινωνία απαιτητική. Η ευθύνη πέφτει σχεδόν αποκλειστικά πάνω της, στο σώμα της, στη ψυχή της, στη ζωή της.

Και τότε αναρωτιέσαι το εξής.... πόσο ελεύθερη είναι μια επιλογή όταν γίνεται μέσα στον φόβο της φτώχειας, της εγκατάλειψης, του κοινωνικού αποκλεισμού; Πόσο δίκαιο είναι να μιλάμε για «ατομική ευθύνη» όταν η συλλογική ευθύνη απουσιάζει;

Δεν υπάρχει καθαρή γραμμή. Δεν υπάρχει στιγμή που μπορείς να πεις: «εδώ τελειώνει το δικαίωμα, εδώ αρχίζει η ευθύνη». Υπάρχει μόνο μια γκρίζα ζώνη, όπου κινούνται άνθρωποι, όχι θεωρίες.

Ως γιατρός, έμαθα ότι ο ρόλος μου δεν είναι να κρίνω, αλλά να βλέπω ολόκληρη την εικόνα. Να μην μειώνω τη γυναίκα σε σώμα, αλλά ούτε και να κάνω αόρατη τη ζωή που αναπτύσσεται μέσα της.

Και κάπου εδώ, ως άνθρωπος πια και όχι μόνο ως επιστήμονας, έρχεται και η πίστη. Στην ορθόδοξη παράδοση, η ζωή δεν ανήκει απόλυτα σε κανέναν. Ούτε στη μητέρα, ούτε στον γιατρό, ούτε στο κράτος. Είναι δώρο και μυστήριο. Κι όταν στέκεσαι μπροστά σε ένα μυστήριο, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χαμηλώσεις τη φωνή σου και να δείξεις σεβασμό, τόσο στη γυναίκα που πονά, όσο και στη ζωή που ζητά να υπάρξει".

Δεν μπορείς να κατηγορήσεις λοιπόν, μια γυναίκα η οποία αποφασίζει να κάνει έκτρωση. Δεν μπορείς να καταλογίσεις ευθύνη στον γιατρό, έτσι άμεσα, χωρίς εξέταση της περίπτωσης. Δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις μια κατάσταση αβίαστα, επιδερμικά και προκατειλημένα.

Όλα αυτά τα δέν όμως, μέχρι το επόμενο άρθρο. Eκεί θα τα δούμε όλα. Στη κυριολεξία.

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε:https://eeod.gr/family-children/86190-i-mvlosi-sto-fak-tis-eod

Читайте также