Ομιλία Φιλαδελφείας Μελίτωνος στο Θεολογικό Συμπόσιο για τον Γέροντα Αιμιλιανό
Ολόκληρη η ομιλία του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος κατά την έναρξη του Διεθνούς Θεολογικού Συμποσίου για τον Γέροντα Αιμιλιανό τον Σιμωνοπετρίτη.
Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος
Χριστός Ἀνέστη!
«Ἐπειδή περ πολλοί» θά ἐπιχειρήσουν κατά τήν παροῦσαν πνευματικήν συνεστίασιν «ἀνατάξασθαι διήγησιν» περί τῶν βεβιωμένων ἐν ἡμῖν πᾶσι καί πάσαις «πραγμάτων,...ἔδοξε καμοί», κατόπιν ἀπευθυνθείσης μοι προσκλήσεως, «παρακολουθηκότι» δέ ἐκ τοῦ ἐγγύς, κατά τό ἐνόν βεβαίως, τά γεγονότα, ψελλίσαι ἀσφαλῶς ἄκοσμον λόγον περί μιᾶς «Σκηνῆς ἀληθινῆς», ἄλλης σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου, ἑτέρας θείας παρεμβολῆς, «ἥν ἔπηξεν», ὡς ἄλλος Μωϋσῆς, ὁ τιμώμενος σήμερον ἐν λόγοις καί ψαλμοῖς καί ὠδαῖς προσευχητικαῖς Γέρων Αἰμιλιανός ὁ Σιμωνοπετρίτης.
«Λειτουργίαν λαμπρότητος ἐπιτελέσας» διά βίου καί «πολλαπλασιάσας τό δοθέν αὐτῷ παρά Θεοῦ τάλαντον τῆς χάριτος», ἐκόμισεν ὁ Γέροντας σοφίαν δι’ ἔργων ἀγαθῶν, καί μᾶς συνεκάλεσε καί σήμερα εἰς ἑστίασιν πνευματικήν τοῦ Νυμφῶνος αὐτοῦ, ἤτοι τοῦ ἐν Ὁρμυλίᾳ Χαλκιδικῆς Ἱεροῦ Κοινοβίου τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, τοῦ στεφανωθέντος ἀξίως διά τῆς μοναδικῆς τιμῆς τοῦ «εἶναι καί λέγεσθαι καί γνωρίζεσθαι» Πατριαρχικόν καί Σταυροπηγιακόν Μετόχιον, «... ἀνεπηρέαστον καί ἀνενόχλητον ἀπό πάσης ἔξωθεν ἐπιδράσεως, προσηλωμένον τῷ εἰρημένῳ Πατριαρχικῷ ἡμῶν Μοναστηρίῳ (τῆς Σίμωνος Πέτρας), ἀπαρασαλεύτων παραμενουσῶν τῶν μεταξύ αὐτῶν νομικῶν συμβάσεων, διοικούμενον καί διεξαγόμενον παρά τῶν ἐνασκουμένων μοναζουσῶν, τῶν τε νῦν οὐσῶν καί τῶν ἐσομένων μετά ταῦτα διαδόχων αὐτῶν, στοιχουσῶν τῇ ἱερᾷ πράξει καί παραδόσει τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας...».
***
Ὅταν κανείς καλῆται νά ὁμιλήσῃ διά μίαν πνευματικήν Μορφήν καί διά μίαν Κληρουχίαν, τήν ὁποίαν ἡ Μορφή, μεταξύ πολλῶν ἄλλων ἐπιτευγμάτων, κατέλιπεν «ἀφθαρσίας εὐπρέπειαν», καταλαμβάνεται βεβαίως ὑπό δειλίας καί ἀπαιτεῖται ἀσφαλῶς τόλμη καί θράσος νά ἀρθρώσῃ λόγον περί ἑνός «μάρτυρος τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καί ὁδηγοῦ ἐν Πνεύματι», οἷος ὁ ἐν τῇ χώρᾳ τῶν μακάρων ἀναπαυόμενος πολιός Γέρων Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, ὁ νηφάλιος, ὁ κόσμιος, ὁ ἐπιεικής, ὁ διδακτικός, ὁ ἀόργητος, ὁ συμπαθής, ὁ φιλάδελφος πρός πάντας, ὁ εὔσπλαγχνος· τό δέος καί συγχρόνως τό κλέος.
Δέος ἐνώπιον τοῦ Κλέους καταλαμβάνει καί τόν ἐνώπιόν σας εὐλαβῶς ἱστάμενον καί ὁμιλοῦντα.
Τονιστέον ἐν ἀρχῇ συνοπτικῶς, ὅτι ἡ Θεοφρούρητος αὕτη Σκηνή, τήν ὁποίαν Θείᾳ Χάριτι ἔπηξεν ὁ τοῦ τά πάντα ποιήσαντος μαθητής γενόμενος Αἰμιλιανός ὁ Σιμωνοπετρίτης, τό Ἱερόν Κοινόβιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, τό ἐν Ὁρμυλίᾳ Χαλκιδικῆς, εἶναι, κατά τήν ρῆσιν πολιοῦ Ἁγιορείτου πνευματικοῦ πατρός «ἕνα αὐτοκρατορικό δημιούργημα μέ τήν ἔννοιαν τῆς αὐτοκρατορίας καί τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ πνεύματος... ὅπου γύναια θεοφιλῆ ἔδραμον, μεγάλου πάθους καί ἀγάπης κεκοσμημένα μεγαλωσύνην Θεοῦ φανερῶσαι διά τῆς ἀφιερώσεως καί τῆς ταπεινώσεως».
***
Ἀδελφαί, Ἀδελφοί, Πατέρες καί Φίλοι,
Ἀπλέτῳ πόθῳ καί συγκινήσει τολμᾷ καί ἡ ταπεινότης μου νά ὁμιλήσῃ περί τοῦ Γέροντος καί τοῦ «φωτοφόρου καί καθαροῦ Νυμφῶνός» του, τῆς Ὁρμυλίας, καί τῶν φερόντων σήμερον «κλάδους ἀγαθοεργίας» ἐκγόνων αὐτοῦ. Καί βεβαίως, πρός ἐξιστόρησιν ἀκριβῆ καί λεπτομερῆ τῶν γεγονότων δέν ἐπαρκεῖ ὁ διατιθέμενος ὀλίγιστος χρόνος. Διό καί θά λεχθοῦν ἐν συντομίᾳ τά καίρια, τά δέ πολλά, «ἀληθῆ καί δίκαια» πάντα, φυλάσσονται ἐν «καρδίας πλαξί» ὡς γεγονότα, βιώματα καί ἐμπειρίαι.
Σημειωθήτω πρωτίστως, ὅτι ἀποτελεῖ ἀπαύγασμα πίστεως καί προσευχῆς καί ὁλονυκτίου δεήσεως καί κόπου ἡ οἰκοδόμησις καί ἡ ὀργάνωσις τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου, εἰς κατοίκησιν τῶν ἀδελφῶν, αἵτινες ὡδηγήθησαν ὑπό τοῦ Γέροντος ἐκ τῶν Μετεώρων, ὡς ἄλλοτε ὁ Μωυσῆς ὡδήγησε τόν λαόν τοῦ Θεοῦ· ὡδηγήθησαν εἰς ἀλλοίαν γῆν ἐπαγγελίας, τήν εὐλογημένην, μοναχοτρόφον, Ἁγιοτόκον καί ἡρωοτόκον γῆν τῆς Χαλκιδικῆς, εἰς τό παραχωρηθέν πάλαι ποτέ τῇ Σίμωνος Πέτρας Μετόχιον τῆς Μεγίστης Μονῆς τοῦ Βατοπαιδίου. Καί ἡ Γερόντισσα Νικοδήμη, ὡς ἄλλη Προφῆτις Μαριάμ, σύν ταῖς παρθένοις νεάνισιν, ἀξιοχρέως ἄδουσιν ἔκτοτε ἐπινικίους καί εὐχαριστηρίους πνευματικούς ὕμνους τῷ Κυρίῳ, διά τήν εὐεργεσίαν καί ἐπί πᾶσιν οἷς ἤκουσαν καί εἶδον καί ἐβίωσαν αἱ ἀδελφαί κατά τήν ὀργάνωσιν τῆς Μονῆς καί τήν ἐγκαταβίωσιν καί παροικίαν των ἐν αὐτῇ.
Καί ἀληθῶς, πιστός ὁ εὐαγγελικός λόγος καί πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι• διότι τοσοῦτον ηὐλόγησεν ὁ Θεός τήν παρουσίαν τῆς ἐν Ὁρμυλίᾳ μοναστικῆς ἀδελφότητος, ὑπό τήν σκέπην τῆς Εὐαγγελιστρίας, ὥστε παρέσχεν αὐτῇ «ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτεῖται ἤ νοεῖ» νοῦς ἀνθρώπινος καί καρδία χοϊκή. Καί τοῦτο, διότι ὁ Γέρων Αἰμιλιανός, ὡς θεμελιωτής καί κτίτωρ καί ὀργανωτής, εἶχεν ἀκριβῆ ἄποψιν καί καθωρισμένην ἰδέαν περί τοῦ μοναχικοῦ τρόπου καί τῆς βιοτῆς, τήν ὁποίαν ὡς δι’ ἄλλης μηλωτῆς Ἠλιού, διά τῆς πολυετοῦς παρ’ αὐτῷ μαθητείας, ἀπέκτησαν ἥ τε Γερόντισσα Νικοδήμη καὶ ὁ Γέρων Ἐλισσαῖος, ἀδελφοί ἐν Κυρίῳ καί συναντιλήπτορες τοῦ ὁμιλοῦντος εἰς πολλούς ἀγωνιώδεις κόπους ὑπέρ τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρου καί τῆς κληρουχίας αὐτοῦ, τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
***
Ὁ Γέρων Αἰμιλιανός, ὁ διορατικός, ἐπιθυμῶν τήν ἀσφάλειαν καί ἀνθρωπίνως τοῦ Ἱεροῦ Μετοχίου προσεύχεται, μελετᾷ, σκέπτεται. Καί ἀποφασίζει, ἐν διαβουλεύσει μετά Σεραπίωνος Ἱερομονάχου καί Καθηγουμένης Νικοδήμης, καί αἰτεῖται παρά τῆς Μητρός Ἐκκλησίας τήν περιβολήν τοῦ σκηνώματος αὐτῆς τούτου διά τῆς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς ἀξίας.
Τό αἴτημα υἱοθετεῖται ὑπό τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου καί παραπέμπεται εἰς τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἡ ὁποία, «μετά σχετικήν συζήτησιν, καθ᾽ ἥν ἀπό μέρους τοῦ Μητροπολίτου Πριγκηποννήσων Συμεών ἐξεφράσθῃ ἱκανοποίησις ἐπί τῇ τοιαύτῃ θέσει τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί μάλιστα τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν (Σεραφείμ), εὐχαρίστως λαμβάνει γνῶσιν τῆς θέσεως ταύτης τῆς εἰρημένης Ἐκκλησίας, λαμβανομένης μάλιστα ὑπ᾽ ὄψιν τῆς ἀρνήσεως αὐτῆς, εἰς ἑτέραν ἀνάλογον περίπτωσιν, ὁρίζει ὅπως συνῳδά τῇ ἔκπαλαι κρατούσῃ ἐν ἀναλόγοις περιπτώσεσι τάξει κατοχυρωθῇ ἡ μετοχιακή ἀξία τοῦ ἐν λόγῳ Κοινοβίου διά σχετικῆς Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Πράξεως...».
Ἡ ἀπόφασις λαμβάνεται Συνοδικῶς, ὁμοφώνως. Καί ἐγένετο μέν τό σχέδιον τῆς ἐν προκειμένῳ Πράξεως, δέν διεξεπεραιώθη ὅμως λόγῳ τῆς αἰφνιδίου κοιμήσεως τοῦ ἀοιδίμου ἐν Πατριάρχαις Δημητρίου, τοῦ Πατριάρχου «τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης καί τῆς ἑνότητος», ὡς προσφυῶς ἐχαρακτηρίσθη οὗτος.
Τήν Συνοδικήν ταύτην ἀπόφασιν, τελευταίαν κανονικήν πρᾶξιν τῆς Πατριαρχίας τοῦ κλεινοῦ Δημητρίου τοῦ Α´, διεξεπεραίωσεν ὁ διάδοχος αὐτοῦ νῦν εὐκλεῶς Πατριαρχῶν Βαρθολομαῖος διά Πατριαρχικῆς Αὐτοῦ καί Συνοδικῆς Πράξεως, τῆς πρώτης τῆς μακρᾶς Πατριαρχίας του.
***
Ἄς ὑπογραμμισθῇ, ὅτι ἡ Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πρός τήν ὁποίαν ἀνεκοινώθη ἡ περιβολή τοῦ Μετοχίου τῆς Ὁρμυλίας διά τῆς συγκεκριμένης εὐλογίας καί τιμῆς, ἐγκριθείσης ἤδη ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου –ἀπό τῆς ἐγκαταστάσεως ἐν αὐτῷ τῆς ὑπό τήν ἡγουμένην Νικοδήμην ἀδελφότητος– τῆς μετατροπῆς αὐτοῦ ἀπό ἀνδρῴου εἰς γυναικεῖον, προηγηθείσης ἀποφάσεως, ὡς προβλέπεται καταστατικῶς, τῆς Ἐκτάκτου Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως, διά γράμματος αὐτῆς πρός τόν Πατριάρχην ἐκφράζει τήν ἐπί τῇ κανονικῇ πράξει ταύτῃ βαθεῖαν ἱκανοποίησιν καί εὐγνωμοσύνην τοῦ Ἁγίου Ὄρους, διαπιστοῦσα «ὅτι ἡ τοιαύτη Ὑμῶν πρᾶξις, στοιχοῦσα τῇ μακραίωνι μοναστικῇ καί κανονικῇ παραδόσει καί ἐκκλησιαστικῇ συνηθείᾳ, ἔρχεται εἰς ἐπιβεβαίωσιν καί κατοχύρωσιν τοῦ ἀπ᾿ αἰώνων ὑφισταμένου μετοχιακοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἁγιωνύμου ἡμῶν Τόπου, προσδοκῶμεν δέ, Παναγιώτατε Δέσποτα, ὅπως ἡ τοιαύτη ὀφειλομένη πατρική Ὑμῶν μέριμνα, ἀποβλέπουσα εἰς τήν εὐστάθειαν τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ καί δή τοῦ Ἁγιορειτικοῦ τοιούτου, ἔχῃ τήν ἀνάλογον καί περαιτέρω συνέχειαν...». Καί εἶχεν καί ἔχει ἡ κληρουχία αὕτη τοῦ Θρόνου, τήν ὀφειλετικήν ζῶσαν καί ἀείζωον μέριμναν καί στοργήν αὐτοῦ ἐν πᾶσι, καθότι ἐν τῷ Ἁγιωνύμῳ Ἄθω ὁ «πᾶς πλοῦτος τῆς δόξης, ἡ χάρις καί ἡ ζωή» τῆς Κυρίας Θεοτόκου διακονοῦνται ὑπό τῆς ἀδιακόπου χρυσῆς ἁλύσεως τῶν ἐν αὐτῷ ἐπί μίαν χιλιετίαν καί πλέον ἀσκησαμένων καί νῦν ἐνασκουμένων πατέρων.
***
Θά διερωτηθῇ ἀσφαλῶς τίς, τί τό ἰδιαίτερον ἔχει ἡ ἀποδοθεῖσα ὑπό τοῦ μόνου ἔχοντος τό κανονικόν δικαίωμα τοῦ πηγνύειν Σταυροπήγια Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῷ Ἱερῷ Κοινοβίῳ τούτῳ ἀξία, ἀφ᾽ ἑνός μέν ἡ Πατριαρχική, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ ἡ Σταυροπηγιακή. Καί ἡ μέν Πατριαρχική δηλοῖ ὅτι καί τό Σταυροπήγιον τοῦτο «τυγχάνει ἀδούλωτον καί ἀκαταπάτητον, ὑπαγόμενον μόνον τῷ Οἰκουμενικῷ Θρόνῳ» διά τῆς κυριάρχου Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, ἡ δέ Σταυροπηγιακή ἀξία ἔγκειται ὅτι τό Μετόχιον ἐπήχθη ἐπί τοῦ Σταυροῦ τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, σταυροῦ μαρτυρίου καί μαρτυρίας, σταυροῦ Χριστοῦ σοφίας καί δυνάμεως, σταυροῦ ἀφιερώσεως καί πιστότητος καί ἀφοσιώσεως τῶν ἐν αὐτῷ ἐγκαταβιουσῶν τῷ Ἐσταυρωμένῳ Βασιλεῖ τῆς Δόξης.
Πατριαρχική καί Σταυροπηγιακή ἀξία σημαίνει: «Ὀρθοδοξίαν καί Ὀρθοπραξίαν. Σημαίνει παράδεισον. Εἶναι ἡ δύναμις, ἡ ὁποία διά τῆς ἀσθενείας τελειοῦται. Εἶναι ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ ἐν ἀρχῇ Λόγος, πού ἐδημιούργησε τά πάντα καί τά κατευθύνει. Εἶναι, ἐν τέλει ὁ λόγος τῆς σιωπῆς· δηλαδή ὁ λόγος τῆς πράξεως. Ἐάν, λοιπόν, κανείς δέν ἀκούῃ τήν σιωπή, τότε δέν καταλαβαίνει καθόλου. Γι’ αὐτό λέει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος, ὅτι ὁ τόν λόγον τοῦ Κυρίου ἀκούων δύναται νά ἀκούσῃ καί τήν σιωπήν. Ἐάν δέν ἀκούσῃ τήν σιωπή Του, τότε δέν καταλαβαίνει καί τούς λόγους τοῦ Κυρίου. Ἡ Πατριαρχική ἀξία εἶναι τό σύμβολον, ἡ Σταυροπηγιακή εἶναι ἡ σταυρική, εἶναι ἡ σιωπηλή μαρτυρία... ἡ δι᾽ ἔργων ἱερουργουμένη», ἔλεγε καί ἔγραφε Μελίτων ὁ Χαλκηδόνος, ὁ ἀνεπανάληπτος Γέρων τοῦ Φαναρίου.
***
Τήν Πατριαρχικήν καί Σταυροπηγιακήν ἀξίαν ταύτην ἐτίμησε καί τιμᾷ πολυμερῶς καί πολυτρόπως τό Ἱερόν Μετόχιον. Ἐπιλήψει με ὁ χρόνος διηγούμενον τά ὅσα ἡ μνήμη τηρεῖ ζῶντα, δηλαδή τό «ἐν ἐκστάσει ὅραμα», τοῦ «ἐρειπιῶνος» τοῦ 1974, πού κατέστη «τό ρῆμα τό γεγονός» διά τῶν ἐν τῷ Μετοχίῳ ἐπιτελεσθέντων ὑπό τῶν ἀγραυλουσῶν καί φυλασσουσῶν φυλακάς νυκτός καί ἡμέρας ἀδελφῶν καί ἀνερμηνεύτως μυουσῶν πρός τά ἁγνά καί τά εὔφημα, πρός τό «Πάσχα τό μυστικόν». Ἡ πορεία τοῦ Μετοχίου καί πρότερον μέν, ἰδίᾳ δέ ἀπό τοῦ ἔτους 1991 καί ἑξῆς, εἶναι πορεία ἁγνείας καί εὐφημίας, ἀρετῆς καί ἐπαίνου, στεφάνου καί ἀληθείας, ἄν καί ἐπ᾽ ἀκάνθαις καί δι᾽ ἀκανθῶν ἔδρασεν θεοπρεπῶς ὁ μακαριστός κτίτωρ αὐτοῦ, ὁ «θελήσας τά πρωτεύοντα καί μή σπαταλήσας τόν χρόνον του εἰς τά εὐτελῆ». Ἡ ζωή καί πολιτεία τοῦ Μετοχίου εἶναι ἀδιάκοπος πορεία «ἀποτινάξεως μολυσμῶν ἁμαρτίας, καταυγασμοῦ διανοιῶν, βεβαιώσεως ἐν τῇ πίστει, στηριγμοῦ ἐν ἐλπίδι, τελειώσεως ἐν ἀγάπῃ, ἀναδείξεως μελῶν τιμίων τῷ Χριστῷ, τῷ δόντι ἑαυτόν ἀντίλυτρον ὑπέρ ψυχῶν...».
Θά ἦτο ὅμως παράλειψις ἡ μή ἀναφορά δύο ἱστορικῶν γεγονότων, ἐκ τῶν πολλῶν λαβόντων χώραν ἐν τῇ Ἱερᾷ ταύτῃ Κυψέλῃ:
Α) Ἅμα τῇ περιβολῇ τοῦ Ἱεροῦ τούτου Μετοχίου διά τῆς ἀξίας τῆς τε Πατριαρχικῆς καί τῆς Σταυροπηγιακῆς, προεκρίθη τοῦτο πρός φιλοξενίαν τῆς ἐν αὐτῷ συνελθούσης Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικῆς τοῦ ἐγκαινιασθέντος ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καί τόσον λυσιτελοῦς ἀποδειχθέντος θεσμοῦ τῶν Συνάξεων τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, πρός προετοιμασίαν τῆς πρώτης ἐξ αὐτῶν, εἰς ἥν Ἐπιτροπήν ἀπό πλευρᾶς Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετέσχε Πατριαρχική Ἀντιπροσωπεία ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου καί τοῦ ταπεινῶς ὁμιλοῦντος. Ἡ Σύναξις προητοίμασε τό σχέδιον μηνύματος τῆς κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ ἔτους 1992 ἐν Φαναρίῳ συνελθούσης Α´ τοιαύτης Συνάξεως.
Ἐπισημαίνονται δύο σημεῖα, σχέσιν ἔχοντα πρός τόν Γέροντα Αἰμιλιανόν: α) ὅτε κατά τάς ἐργασίας τῆς ad hoc Διορθοδόξου ἐκείνης Ἐπιτροπῆς ἐσημειώθη ἀδιέξοδον καί ἠπειλεῖτο ναυάγιον, ὁ Γέροντας παρενέβη «ἐκ τοῦ παρασκηνίου» καί ἐπεκοινώνησε προσωπικῶς μετ’ ἀντιδρώντων ἐκπροσώπων ἐνίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τούς ἔπεισε περί τῶν δικαίων καί προνομίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σχετικῶς πρός τό πρωτεῖον τοῦ Ἐπισκόπου ΚΠόλεως καί ἄλλων συναφῶν θεμάτων, ἐπισημάνας μετ᾽ ἀκλονήτων ἐπιχειρημάτων «... ὅτι ἡ ἀντιμετώπισις τῶν πανορθοδόξων θεμάτων ἀνετέθη ὑπό τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων καί τῆς μακραίωνος παραδόσεως εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον», ἐκαυτηρίασε δέ τήν «ἀκαταλόγιστον συμπεριφοράν...» ἐκπροσώπων τινων, ἐπιδιωκόντων «ὑπό τό πρόσχημα τοῦ ὅρου ‘‘Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν’’, τήν ἀνάληψιν πρωτοθρόνου δικαιοδοσίας ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ». Ἔπεισε δέ αὐτούς ὁ Γέροντας νά παραιτηθοῦν τῶν ἐν λόγῳ ἑώλων καί ἀπαραδέκτων, καί δή καί ὀλεθρίων, θέσεων καί ἀξιώσεων. Καί οὕτως, αἱ ἐργασίαι τῆς Ἐπιτροπῆς, παρά τάς παρατηρηθείσας ἐντάσεις, ἔληξαν ὁμαλῶς, γενομένου δεκτοῦ τοῦ καταρτισθέντος ὑπό Ὑποεπιτροπῆς σχεδίου μηνύματος.
Καί β) τό περιεχόμενον τῆς ἐμπνευσμένης ὁμιλίας τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ κατά τήν τελεσθεῖσαν Διορθόδοξον Θείαν Λειτουργίαν, τῇ 1ῃ Μαρτίου 1992, ἐν τῷ νεωστί τότε ἀνεγερθέντι Καθολικῷ τοῦ Ἱεροῦ Μετοχίου. Ὁ μακαριστός Γέρων ἐπεσήμανεν: «...Οὕτω πως ἡ τοιαύτη τιμή τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας πληροῖ τάς καρδίας ἡμῶν ἐπί τῇ εὐλογημένῃ ταύτη εὐνοίᾳ, ἵνα διακονήσωμεν Ὑμᾶς, τούς ἀγγέλους τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν, κατά τάς ἡμέρας τῆς ἐνταῦθα ἐγκόπου μέν, σημαντικωτάτης δέ συμμεθέξεως διά τό παρόν καί τό μέλλον τῆς πορείας τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὑμεῖς, λοιπόν, εἶσθε ἡ καρδία καί ὁ νοῦς τῆς ἐνταῦθα Συνάξεως, καί ἡμεῖς οἱ διακονικοί πόδες καί χεῖρες Ὑμῶν διά καλλιτέραν διεκπεραίωσιν τῶν ἐργασιῶν, ἐπ᾽ ἀγαθῷ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ...».
Β) Τά ἐγκαίνια τοῦ περαιωθέντος περικαλλοῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Πατριαρχικοῦ Σταυροπηγίου, τελεσθέντα τῇ 1ῃ Ἰουνίου 2003 ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, μετεχόντων καί τῶν Προκαθημένων τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ἑλλάδος καί Ἀλβανίας μακαριστῶν Χριστοδούλου καί Ἀναστασίου, καθώς καί ἄλλων Ἱεραρχῶν καί ἐπισήμων παραγόντων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, Ἡγουμένων, Ἁγιορειτῶν πατέρων, διδασκάλων καί καθηγητῶν, πλήθους πιστῶν καί πνευματικῶν τέκνων Αἰμιλιανοῦ τοῦ Γέροντος.
Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἐν τῇ ἐπισήμῳ ὁμιλίᾳ αὐτοῦ, ἐνδεικτικῶς, μεταξύ ἄλλων, σημειώνει: «...Ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία χαίρει καί ἀγάλλεται, καί ἡμεῖς προσωπικῶς σύν αὐτῇ εὐφροσύνως ἔχομεν, ὁρῶντες τήν πνευματικήν καί πᾶσαν τήν λοιπήν πρόοδον, τήν ἐν ὀλίγοις ἔτεσι συντελεσθεῖσαν ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ Μετοχίῳ καί Κοινοβίῳ. Γνωρίζοντες δέ ὅτι, ὡς πᾶν δώρημα τέλειον, οὕτω καί πᾶσα ἡ πρόοδος αὐτή, εἶναι δῶρον τοῦ ἀγαθοδότου Θεοῦ πρός τήν καλῶς ἀγωνιζομένην ἀδελφότητα, ἀλλά καί πρός ὅλον τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, εὐχαριστοῦμεν ἐκ βαθέων τόν Θεόν, τόν δόντα τοιαῦτα ἀγαθά δόματα τοῖς ἀνθρώποις...».
Ἡ δέ Πατριαρχική Ἀντιπροσωπεία ἐν τῇ συγκληθείσῃ ἐν Ὁρμυλίᾳ Διορθοδόξῳ Ἐπιτροπῇ πρός προετοιμασίαν τῆς Α´ Συνάξεως τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων (1992), ἐν ἐκθέσει αὐτῆς πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί τήν περί Αὐτόν Ἱεράν Σύνοδον ὑποβάλλει καί ἀναφέρει: «... Ὅσον ἀφορᾷ... τήν ὅλην ὑποδοχήν, περιποιήσεις, φιλοξενίαν καί γενικώτερον τήν διεξαγωγήν τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἐπιτροπῆς, ὀφείλομεν νά δηλώσωμεν ὅτι αὕτη ἦτο ἀπό πάσης πλευρᾶς ἄψογος, τῶν ὑπευθύνων τοῦ Μετοχίου, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Ἡγούμενον τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας π. Αἰμιλιανόν, τήν Ἡγουμένην μοναχήν Νικοδήμην καί τάς ἀδελφάς τοῦ Μετοχίου, κυριολεκτικῶς θυσιασθείσας εἰς προσφοράν ὑπηρεσίας καί διακονίαν ἡμέραν καί νύκτα».
Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπί τῇ θεωρήσει ἐπί Συνόδου τῆς ἐκθέσεως ἐξῇρεν ἅπαξ ἔτι τό Ἱερόν Κοινόβιον καί τό ἐν αὐτῷ ἐπιτελούμενον πνευματικόν ἔργον, χαρακτηρίσας τό Μετόχιον «ἀπόκτημα» διά τόν Οἰκουμενικόν Θρόνον.
***
Πατέρες καί ἀδελφοί,
Τό Ἱερόν Κοινόβιον, ὡς εὐαγγελισμός καί ὁλόφωτος χάρις, δόξῃ καί τιμῇ ἐστεφανωμένον, περιβεβλημένον ὡς βύσσον καί πορφύραν τήν Πατριαρχικήν καί Σταυροπηγιακήν ἀξίαν, κέκτηται θησαυρόν ἀτίμητον τήν εὐλογἰαν καί προστασίαν τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καί συγχρόνως συμμετέχει καί εἰς τήν σταυροαναστάσιμον πορείαν αὐτῆς.
***
Ὁ ὁμιλῶν, συνδεθείς ἀπό τῆς πρώτης σχεδόν ἀρχῆς τόσον μετά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, ὅσον καί μετά τῆς δυναμικῆς Γεροντίσσης Νικοδήμης καί τῆς ἱερᾶς περί αὐτήν ἀδελφότητος, ἀλλά καί ὡς χειρισθείς πολλάς ὑποθέσεις τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας ἐκ μέρους τῆς Μητρός Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας, τυγχάνω αὐτόπτης καὶ αὐτήκοος μάρτυς τῶν ἀλαλήτων στεναγμῶν, τῶν ἀκαταπαύστων ἐντεύξεων καὶ δακρυβρέκτων δεήσεων, τῆς εἰς Κύριον Παντοκράτορα πεποιθήσεως, τῆς ἀταλαντεύτου πίστεως τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ διά τήν μεταμόρφωσιν τοῦ ἱεροῦ χώρου τῆς Ὁρμυλίας εἰς τόπον ἁγιασμοῦ καί ἀσκήσεως καὶ ἀφιερώσεως ἁγνῶν ψυχῶν εἰς Χριστόν.
Ὁ πόθος διά τόν Θεόν, διά νά γνωρίσῃ τις καί νά ἑνωθῇ μετ᾽ Αὐτοῦ, συνεῖχεν ὄχι μόνον τήν σκέψιν, ἀλλά καί τήν καθόλου πολιτείαν τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ, κατά τόν ὁποῖον ὁ μοναχός εἶναι ὁ «καραδοκῶν τόν Θεόν». Μνημονεύει διαρκῶς τοῦ Ἁγίου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, «διότι ἕνα ἀπό τά πολλά πού μᾶς συνδέει μέ τόν Θεό καί μᾶς ἑνώνει μαζί Του εἶναι ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ, διότι στήν ἕνωσί μας μέ τόν Θεόν πρωτοστατεῖ ὁ νοῦς, τό ἡγεμονικόν μας, τό βασιλόφρον καί βασιλικόν τοῦ νοεροῦ μας, τό πλέον οὐσιαστικόν στοιχεῖον τῆς ὑπάρξεώς μας», ἐδίδασκε.
Μέ τάς ἀρχάς αὐτάς ὠργανώθη τό Ἱερόν τοῦτο Σκήνωμα τῆς Θεομήτορος, ὁ Παρθενών τῆς Ὁρμυλίας, ὁ ὁποῖος ἵσταται μετά τῆς πολυπληθοῦς μοναστικῆς αὐτοῦ ἀδελφότητος, προσμένων ἀδιαλείπτως τόν Θεόν· διότι εἰς τήν προσμονήν ταύτην τοῦ Θεοῦ κρύπτεται τό ἀληθές νόημα τοῦ γνησίου Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ.
Ὁ Γέρων Αἰμιλιανός ὠκοδόμησε τήν Ὁρμύλιαν πνευματικῶς ἀντί τειχῶν, τήν ἐφωδίασε μέ τάς ἀρετάς τῆς ὑπακοῆς, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς ἀντί λίθου ἀκρογωνιαίου ἔπηξε τό Θυσιαστήριον καί ὡς στύλον ἀκλόνητον ἐν μέσῳ τῆς Μονῆς ἔθηκε τήν σεβαστήν καί κεκοσμημένην τῷ κάλλει τῆς ἀγάπης καί τῆς συνέσεως Γερόντισσαν Νικοδήμην, μετά τῶν περί αὐτήν ἀδελφῶν, παλαιοτέρων καί νέων, αἱ ὁποῖαι, ἀφιερωμέναι ὁλοψύχως, διακονοῦν μετ’ αὐταπαρνήσεως καί ἀγάπης τό Μέγα, τό Ὡραῖον καί τό Ἀληθινόν, δηλαδή τά τιμαλφῆ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί τοῦ μοναχισμοῦ της, μεταποιοῦσαι τόν καθημερινόν κόπον εἰς δοξολογίαν καί πνευματικήν καρποφορίαν. Ὁ βίος των, ἁπλοῦς μέν κατά τήν μορφήν, ὑψηλός δέ κατά τό πνευματικόν του περιεχόμενον, καθίσταται ζῶσα μαρτυρία τῆς χάριτος καί τῆς δυνάμεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.
Αὐτό ἀκριβῶς εἶναι τό Ἱερόν Πατριαρχικόν καί Σταυροπηγιακόν Μετόχιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ἐν Ὁρμυλίᾳ Χαλκιδικῆς. Τό ὅραμα καί τό ἐπίτευγμα, τό στῖγμα καί τό ἴχνος, τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ. Ἡ ἰδική Σας Ὁρμύλια, Γερόντισσα Νικοδήμη. Ἡ προσωπική Πεντηκοστή ἑκάστης ἐκ τῶν ἀδελφῶν της. Ἰδού, λοιπόν, ἀλλοία «θυσία μυστική τετελειωμένη» δορυφορηθεῖσα καί δωροφορηθεῖσα ὑπό τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ. Ἄς προσερχώμεθα, λοιπόν, οἱ προσκυνηταί «ἵνα μέτοχοι ζωῆς γενώμεθα», κράζοντες καί λέγοντες τό «Ἀλληλούϊα».
***
Ὁ ἐνώπιον σας ἐν συγκινήσει καί εὐλαβεία ἱστάμενος, συνδεθείς «ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων», ἄς ἐπιτραπῇ ἡ ἔκφρασις, μετά τῆς ἱερᾶς ἀδελφότητος τοῦ Κοινοβίου τῆς Ὁρμυλίας, ἐξέφρασα λίαν ἐνωρίς τά αἰσθήματά μου πρός τόν τόπον, τόν χρόνον καί τά ἱερά πρόσωπα τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ, τῆς Καθηγουμένης Νικοδήμης καί τῆς ὅλης ἀδελφότητος, καί εἶχον διατυπώσει τό βίωμα καί τήν ἐμπειρίαν μου, ἐπισημάνας ὅτι πρόκειται περί «φιλοπόνου καί ἐργώδους διαμονητηρίου...» καί ὅτι «ἡ παροῦσα ἑορτή βίωμα στηρικτικόν τῆς πρός τά ἄνω πορείας τῶν εὐαισθήτων ψυχῶν, αἱ ὁποῖαι ἀνεζήτησαν ἐν τῷ Μετοχίῳ πτέρυγας ὡσεί περιστερᾶς καί ἐν τῷ Καθολικῷ τήν κινοῦσαν αὐτάς δύναμιν πρός πετάγματα εἰς ὕψη χερουβικά καί ἀμόλυντα».
***
Χθές, 8ην Μαΐου 2026, μνήμην τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καί Εὐαγγελιστοῦ, τοῦ «ἀδελφοῦ καί συγκοινωνοῦ ἐν τῇ θλίψει καί βασιλείᾳ καί ὑπομονῇ ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ» ὁ ὁμιλῶν, συγκοινωνός τῶν χαρισμάτων τῆς ἀδελφότητος τῆς Ὁρμυλίας, τῶν θλίψεων καί τῆς ὑπομονῆς, δέν ἔχει ἕτερον λόγον, παρά μόνον μετά 52 ἔτη ζωῆς καί πορείας τοῦ Μετοχίου:
α) νά ὑπογραμμίσῃ ὅτι ἀποτελεῖ κρίσιν καί κρῖμα, «αὐγήν» τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ «τόν νοῦν φωτίζουσαν καί ὁδηγοῦσαν πρός γνῶσιν θεϊκήν ἅπαντας», καί συγχρόνως «κραυγήν», τιμῶσαν τόν μακαριστόν, τόν εὐωδιάσαντα ἀδελφάς ψυχάς διά τῆς «ὀσμῆς τοῦ Χριστοῦ» καί μεταδώσαντα καί μεταδίδοντα ἐσαεί «ζωήν μυστικῆς εὐωχίας»·
β) νά ἐπισημάνῃ ὅτι τό Ἱερόν Μετόχιον ἔχει τήν σφραγῖδα δύο κλεινῶν Πατριαρχῶν, Δημητρίου καί Βαρθολομαίου, τήν τελευταίαν τοῦ πρώτου καί τήν πρώτην τοῦ δευτέρου, κανονικάς πράξεις, αἱ ὁποῖαι καί ἀποτελοῦν τήν εὐχετικήν καί εὐλογητήν παρουσίαν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τῶν ἰδίων, ὡς κατασφαλισάντων τό Μετόχιον διά τῆς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς ἀξίας·
γ) νά τονίσῃ τήν μνήμην καί τήν ἀνάμνησιν, ὅτι κατ᾽ αὐτάς ἑορτάζεται ἡ 23η τῶν «ἐγκαινίων ἡμέρα» τοῦ Καθολικοῦ Ναοῦ τοῦ Μετοχίου, τελεσθέντων ἐν μιᾷ ἑτέρᾳ Κυριακῇ τοῦ Πεντηκοσταρίου τοῦ 2003, ὅτε προσήλθομεν οἱ πάντες ἐπί τήν ἄλλην Πηγήν, τήν τοῦ Χριστοῦ, τήν ἰδικήν σας Πηγήν, ἀδελφαί Ὁρμυλιώτισσαι, καί εἴδομεν τόν «λαλοῦντα ὑμῖν» Χριστόν καί ἐλάβομεν πεῖραν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ... τῆς δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ὕδατος τοῦ ζῶντος», ὡς διακονοῦνται καί μεταδίδονται ἐν Ὁρμυλίᾳ ὡς κενωτική προσφορά καί ὡς δωρεά τοῦ Θεοῦ·
δ) νά συμπροσευχηθῇ μαζί σας ὑπέρ «τοῦ μνημονευτέου ἀρίστου, οὗτινος τό μεμνῆσθαι ὅσιον τε ὁμοῦ καί ὠφέλιμον», ἤτοι τοῦ τιμωμένου ἐν μνήμῃ καί τιμῇ «μάρτυρος τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καί ὁδηγοῦ ἐν Πνεύματι» Γέροντος Αἰμιλιανοῦ, τοῦ κτίτορος, πνευματικοῦ πατρός, μέντορος, εὐαγγελιστοῦ καί προστάτου τοῦ Μετοχίου, ἐπί τῇ ἑβδόμῃ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἐκδημίας ἀπό τοῦ γεηροῦ σώματος καί πρός τόν Θεόν ἐνδημίας», ἤτοι «τῆς μεταστάσεώς του ἀπό τῶν λυπηροτέρων ἐπί τά χρηστότερα καί θυμηδέστερα... ἐπί τήν ἀνάστασιν καί τήν χαράν», ὁ ὁποῖος συνεχίζει ἀπό τό Ὑπερουράνιον Θυσιαστήριον, ἀπό τοῦ Θρόνου τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου, «νά φροντίζῃ ὅλους, ξένους καί δικούς μας, ἰδιαίτερα ὅμως ἐκείνους πού τά ἐγκατέλειψαν ὅλα...» διά τόν Χριστόν καί τήν εὐαγγελίστριαν τῶν ψυχῶν Κυρίαν Θεοτόκον· καί ἐννοῶ σᾶς πάσας, ἀδελφαί μου, ἀγαπηταί Ὁρμυλιώτισσαι.
ε) νά ἐκφράσῃ τήν ἐμπειρίαν πεντήκοντα καί πλέον ἐτῶν, δηλαδή τήν διαπίστωσιν ὅτι ἀληθῶς: «παρθένοι νεάνιδες, σεπτῶν ἀρετῶν ἐπώνυμοι καί ἀρεταῖς ἐκτρεφόμεναι, πρός τόν ἀκρότατον εὐσεβείας ὅρον, τόν πόθον θεώσεως, ἀνενδότῳ νεύσει πρός Θεόν κλίνουσαι γόνυ καρδίας καί ψυχῆς καί σώματος καί ὑπέρ τά βλεφάροις ὁρώμενα, τά μή βλεπόμενα καρδίας πόθῳ στέργουσαι... ὀρθρίζουν ὁμοῦ, ὡς Μαρία ἡ Μαγδαληνή ἡ Ἰσαπόστολος καί αἱ Μυροφόροι Γυναῖκες, πρός Χριστόν τό φῶς τό ἄδυτον...», διακονοῦσαι καθαρότητι ὡς χιόνος καρδίας τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην, τήν χαράν, τό φῶς.
Τοῦτο κατ᾽ ἐμήν ἐμπειρικήν γνῶσιν τό Ἱερόν Κοινόβιον τῆς Ὁρμυλίας. Τοῦτο τό «ἀπόκτημα» τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Αὕτη ἡ δόξα καί ἡ μνήμη τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ καί τοῦ συνεχιστοῦ τοῦ ἔργου του Γέροντος Ἐλισσαίου. Οὗτος ὁ καρπός ὁ πολύς καί ἡ τιμή τῆς Γεροντίσσης Νικοδήμης. Αὕτη ἡ δύναμις τῆς ἐκλεκτῆς ἀδελφότητος, τό τηρεῖν τήν παρακαταθήκην τοῦ Διδασκάλου, τοῦ πλήρους χάριτος καί ἀληθείας γνησίου Καππαδόκου Αἰμιλιανοῦ· «ὁ γάρ καιρός ἐγγύς».
***
Καυχᾶται ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διά τό «ἀπόκτημα» αὐτῆς τοῦτο, διά τῆς πνευματικῆς καρποφορίας τοῦ ὁποίου πληροῦται τό βίωμα καί ἡ προσφορά τῆς Ὁρμυλίας πρός τόν σύγχρονον ἄνθρωπον, πού συνοψίζεται καί εἶναι συνεχής πορεία: «ἀγάπης, χαρᾶς, εἰρήνης, μακροθυμίας, χρηστότητος, ἀγαθωσύνης, πίστεως, πρᾳότητος, ἐγκρατείας». Μέ τάς ἀρετάς αὐτάς κοσμοῦνται, κατά πάγκοινον διαπίστωσιν καί ὁμολογίαν, ἡ ἡγουμένη καί αἱ ἀδελφαί τοῦ Μετοχίου, κατά τό μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ πρός ἑκάστην, καί σεμνύνεται τό πολύτλαν Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ὁ Προκαθήμενος αὐτοῦ σεπτός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, διαπιστῶν ὅτι ἡ τελευταία κανονική πρᾶξις τοῦ προκατόχου του Δημητρίου καί συγχρόνως ἡ πρώτη τῆς Πατριαρχίας του, ἔδωκε καί δίδει «καρπόν πολύν, ἑκατονταπλασίονα» καί προσφέρει τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν, ταῖς ὁσίως ἐγκαταβιούσαις ἐν αὐτῷ καί τῷ κόσμῳ παντί, «ζωήν καί περισσόν ζωῆς». Καί ἀναπαύεται ὁ κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας θλίψεων καί συνοχῆς καί θροϊσμῶν καρδίας ἄνθρωπος τῆς σήμερον, καί μεγαλύνεται τό ὄνομα τοῦ Κυρίου καί τῆς Ὑπεραγίας Μητρός Αὐτοῦ, ὑπό τήν σκέπην τῆς ὁποίας τελεῖ διηνεκῶς τό ἀφιερωμένον αὐτῇ Ἱερόν Κοινόβιον, τό ὁποῖον ἐπλουτοποίησε δῶρον διά τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ ὁ παντευεργέτης Χριστός, ὡς ἀπεικονίζεται καί ἐν τῇ ἁγιογραφίᾳ τῆς εἰσόδου εἰς τό Καθολικόν.
***
Καί ταῦτα πάντα, τά βιωματικά, ὀφείλονται εἰς τόν «ἀπεσταλμένον παρά Θεοῦ, ᾦ ὄνομα Αἰμιλιανός· οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν ἵνα μαρτυρήσῃ περί τοῦ Φωτός» ταῖς ἀδελφαῖς καί τοῖς πνευματικοῖς αὐτοῦ ἀναδενδράσι, ὁ ὁποῖος ἐδέχθη «ἀδαπάνητον τῶν δωρεῶν τήν μεγαλοπρέπειαν» καί τήν κατέστησε θησαυρόν ἀνελλιπῆ πλουσίας χρηστότητος εἰς τά πνευματικά τέκνα καί τάς θυγατέρας αὐτοῦ. Εἶχε μιά μακρά πορεία ζωῆς. Ἐδίδαξε, προσήνεγκε, ἐκενώθη, ἐθυσιάσθη. Σήκωσε ὅλον τόν παρατεταμένον σταυρόν τοῦ μαρτυρίου τῆς σιγῆς του μέ καρτερίαν. Ζοῦσε εἰς τήν γῆ καί ἀνέπνεε οὐρανόν. Εἶχε γευθῆ τήν ἰσχυροτέραν χαράν τοῦ σπλάγχνου του, τῆς Ὁρμυλίας. Καί ἔφθασεν εἰς τόν Ἄφθαστον, ἀπολαμβάνων τό «Ἀλληλούϊα», τήν εὐχήν καί τήν προσευχήν τῶν πολλῶν. Καί ἀσφαλῶς δέν χρειάζεται σχόλια καί ἐπαίνους. Μέ δέος πλησιάζουμε τήν μνήμην του καί τόν τάφον του ἐκεῖ στήν Ὁρμύλια, ὅπως τόν πλησιάζετε σεῖς αἱ μοναχαί ἐν ἑσπέρᾳ καί πρωΐ καί μεσημβρίᾳ καί ἐν παντί καιρῷ καί ἐν πάσῃ ὥρᾳ καί λαμβάνετε «καιρόν». Καί συνεχίζετε τήν ἱερουργίαν...
***
Δέν θά εἴπω τίποτε περισσότερο. Ἤδη σᾶς ἐκούρασα. Οὐδένα θά εὐχαριστήσω διά τήν προσγενομένην μοι τιμήν νά σᾶς ἀπευθύνω τούς καρδιακούς τούτους λόγους. Παρά μόνον τόν ἑστιάτορα, τόν, ἀνθρωπομόρφως εἰπεῖν, «ἔμπυρον ἁρματηλάτην» καί «ἄφλεκτον οὐρανοδρόμον», ὡς ἄλλον Ἠλίαν, τόν συλλαλοῦντα ἡμῖν καί σήμερον, ὡς ποτέ ὁ θεόπτης Μωϋσῆς, ὡς ἀπεικονίζεται ὕπερθεν τοῦ τάφου του: τόν ἑστιάτορά μας Γέροντα Αἰμιλιανό. Θά κλείσω μέ τό δοξαστικό «ἀλληλούϊα». Καί καταλείπω τόν λόγον εἰς ἕνα ἀπόντα καί συγχρόνως παρόντα συμπάρεδρον καί συνοδίτην τῆς πορείας τοῦ Γέροντα, πού ἐμπειρικά εἰς τήν ἐξόδιόν του σάν αὔριο, στίς 10 Μαΐου 2019, στό Καθολικό τῆς Ὁρμυλίας, ἀπευθυνόμενος κυρίως πρός σᾶς, ἀδελφαί μου καί φίλαι ἐν Χριστῷ Ὁρμυλιώτισσαι, αὐθορμήτως καί ἱεροπρεπῶς ἀπεφήνατο: «...Σήμερα ὁ Γέροντας Αἰμιλιανός μᾶς συνήγαγε ὅλους σ’ αὐτήν τήν πασχάλια σύναξιν. Τό ὅτι προχώρησε τόσο καλά, τό ὅτι συγκέντρωσε νέα παιδιά καί ἔφτιαξε αὐτήν τήν ἀδελφότητα... δείχνει ὅτι εἶχε τήν κάλυψι καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ... τό ἄλλο τό γεγονός, 20-25 χρόνια νά εἶναι ἄταφος νεκρός, εἶναι μιά ἄλλη μαρτυρία πίστεως. Γιατί ὁ πατήρ Αἰμιλιανός δέν ἐργάστηκε μόνον ὡς ἡγούμενος, ἀλλά ὡς ἱεροκῆρυξ. Νά μήν λέει τίποτα. Ἀλλά ὅταν δέν ἔλεγε τίποτα, μετέφερε τά ἄρρητα ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Καί σήμερα τό καταλαβαίνουμε αὐτό. Φαίνεται ὅτι ὁ πατήρ Αἰμιλιανός μᾶς ἔκανε αὐτή τήν ὁμιλία. Δηλαδή, δούλεψε πολύ, ἔφτιαξε αὐτές τίς δύο ζωντανές ἀδελφότητες, στήν συνέχεια, ἐπί 25 χρόνια, μᾶς μίλησε χωρίς νά λέῃ τίποτα. Καί αἱ Μυροφόροι πῆραν ἐντολή ἀπό τόν Ἄγγελο νά μήν ποῦν τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. Καί ἐξελθοῦσαι «οὐδενί οὐδέν εἶπον, ἐφοβοῦντο γάρ». Ἐφοβοῦντο καί δέν ἤθελαν νά ψευδίζουν τά ἄρρητα μέ τό νά μιλοῦν... Καί ὁ πατήρ Αἰμιλιανός μίλαγε. Καί νά σᾶς πῶ ἐξομολογητικά μᾶς ἔκρυβε· καί μίλαγε... τόσα χρόνια (σήκωσε) αὐτόν τόν σταυρό. Καί ἐγώ ἐρχόμουνα, νοερῶς, ἔξω ἀπό τήν πόρτα του καί ἔβαζα μετάνοια καί ἔπαιρνα δύναμι. Τώρα, αὐτοί οἱ ὁποῖοι δέν καταλαβαίναμε τόν λόγον τῆς σιωπῆς τοῦ πατρός Αἰμιλιανοῦ... σήμερα τόν ἀκοῦμε μέσα σέ αὐτήν τήν ἀδελφότητα πού μένει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Καί νομίζω αὐτό πού ἀφήνει εἶναι τό μεγάλο γεγονός. Καί αὐτό πού γίνεται σήμερα, δείχνει ὅτι εἶναι αὐτό πού χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε ἕναν πατέρα Αἰμιλιανό νά ἀναπαυθῇ ἐν Χριστῷ, νά μιλάῃ ἐν σιγῇ, νά παίρνῃ καί νά δίνῃ αὐτήν τήν ζωντανή ἀδελφότητα. Ὁπότε, εὐχαριστῶ τόν Χριστό, τήν Παναγία, ὅλους τούς Ἁγίους, γιατί μᾶς χάρισαν τόν πατέρα Αἰμιλιανό, πού μᾶς μίλησε μέ τήν ζωή του, μέ τίς πράξεις του. Γιατί μᾶς μίλησε (καί προσθέτω προσωπικά, καί μᾶς μιλᾷ καί σήμερα ἀδελφοί μου) μέ τήν σιωπή του...».
***
Ἀληθῶς: «Ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων», χείλη δέ προσευχητικά φωνήν τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ ἀκροάσθω ἐν σιγῇ: ὄντως ἀνώτερον πάντων τῶν ποιημάτων Αἰμιλιανοῦ ἤ Ἀλεξάνδρου τοῦ Βαφείδου, τοῦ Καππαδόκου, τοῦ Μετεωρίτου, τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ ἐμπνευσθέντος καί ἀπό τήν ταπείνωσιν καί τήν ἀγάπην τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου, ὡς ἐπανελάμβανεν ὁ ἴδιος, τέκνον ὑπάρχει τό Κοινόβιον τῆς Ὁρμυλίας.
Καί σεῖς οἰκήτριαι τῆς Σκηνῆς ταύτης, σκεύη τῆς ἐκλογῆς Αἰμιλιανοῦ τοῦ πάνυ, περιβεβλημέναι «στολήν ψυχῆς λευκήν», τόν «νοερόν ἀδάμαντα τῆς ὑπομονῆς», μείνατε ὡς «ἀρίζηλος δόξα», πέριξ τῆς Φαεινῆς Λαμπάδος, τῆς Μητρός τοῦ Θεοῦ, τῆς Εὐαγγελιστρίας. Μείνατε κηρία φωτεινά, ἀποστάζοντα μέλι ζωηρόν. Μείνατε ἐν τῷ πλούτῳ καί τῇ δόξῃ τοῦ Γέροντός σας, ἁγία Γερόντισσα Νικοδήμη, φίλαι ἀδελφαί τῆς Ὁρμυλίας. «Μείνατε ἐν Ἱερουσαλήμ». Μείνατε δηλαδή ἐν τῇ Σκηνῇ σας ταύτῃ τοῦ Μαρτυρίου, ὅπου φυλάσσεται ἡ διαθήκη τοῦ Γέροντός σας. Εἶναι διαθήκη ζωῆς. Καί τηρῆστε την. Ἐκεῖνος τήν φυλάττει ὡς καστροφύλαξ τῶν ψυχῶν σας, ἐκεῖ στήν εἴσοδο τοῦ Καθολικοῦ σας καί εὐφραἰνεται ἀπό τῆς ψαλμῳδίες καί τήν προσευχή σας καί σᾶς εὐφραίνει καί σᾶς ἐνισχύει ἡ παρουσία του. Μείνατε εἰς τήν Ἱερουσαλήμ αὐτήν, τήν νοουμένην ὡς ἀρετήν. Μείνατε εἰς τήν ἐξ ὕψους δύναμιν, δηλαδή τήν ταπείνωσιν καί τήν πάρεδρον αὐτῆς τήν σιγήν, πού εἶναι ἡ πρᾶξις. Καί προσεύχομαι νά ἐπαναλαμβάνεται ἐσαεί ὁ φθόγγος τοῦ προσκυνητοῦ τοῦ Μοναστηριοῦ σας: «κοίτα, μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι ἡ ἡσυχία, ὅλη αὐτή ἡ ἠρεμία ἡ πνευματική, στήν Ὁρμύλια. Καί ὅλα νά κινοῦνται σιωπηλά μέ ἕνα νεῦμα ματιῶν. Καί νά σοῦ μιλᾷ ἡ πάρεδρος τῆς σιωπῆς καί τῆς ἡσυχίας σοφία τοῦ Θεοῦ, ἡ σοφία καί ἡ σιωπή τῆς Ἁγιά Σοφιᾶς τῆς ΚΠόλεως καί τοῦ κλεινοῦ Ἄθω. Καί σύ νά μή δύνασαι νά ἀρθρώσῃς λόγον ἐνώπιον τοῦ ἀποκαλυπτομένου σοι μυστηρίου, ἀλλά πάντα τά βιούμενα ἀνέκφραστα ἁπλῶς νά τηρῇς ἐν τῇ καρδίᾳ σου». Ἀμήν.
Διεθνές Θεολογικό Συμπόσιο για τον Γέροντα Αιμιλιανό (LIVE)
