Η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

Κατ’ αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ὑψώνει πρός προσκύνησιν τόν Τίμιον Σταυρόν τοῦ Κυρίου, διά νά λάβουν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν τά πιστά μέλη αὐτῆς πρός συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος αὐτῶν, μεσούσης τῆς νηστείας καί διά νά ἑορτάσουν τό Ἅγιον Πάσχα.

Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, εἰς τήν γῆν τῆς ὁποίας εὑρέθη καί ἀνυψώθη ὁ Τίμιος Σταυρός τοῦ Κυρίου, ἑώρτασε τήν ἑορτήν αὐτήν οὐχί ὡς ἔδει εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, παραμένοντα κλειστόν, λόγῳ τοῦ συνεχιζομένου πολέμου, ἀλλά εἰς τόν Πατριαρχικόν καί μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης.

Χοροστατοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου ἀφ’ ἑσπέρας ἐτελέσθη πανηγυρικός Ἑσπερινός, λειτουργοῦντος δέ Αὐτοῦ τήν πρωΐαν τῆς Κυριακῆς ἐτελέσθη θεία Λειτουργία, συλλειτουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, τοῦ ἐφημερίου τοῦ Ναοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Καλλίστου, τοῦ Γραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἀρχιμανδρίτου π. Χριστοδούλου, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Διακόνου π. Προδρόμου, τῇ ἐπιμελείᾳ τοῦ Τυπικάρη τοῦ Ναοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀλεξίου, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως διακόνου π. Εὐσταθίου καί βοηθῶν αὐτοῦ, τῇ τιμητικῇ συμμετοχῇ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου καί ὀλίγων ἐντοπίων πιστῶν, μοναζουσῶν καί ἐλαχίστων προσκυνητῶν, λόγῳ τοῦ ὅτι ἅμα τῇ ἐνάρξει τοῦ πολέμου διεκόπη πᾶσα προσέλευσις τῶν προσκυνητῶν.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἠκολούθησε ἡ ἱερά λιτανεία τοῦ Τιμίου Ξύλου ἐπί τῶν δωμάτων καί τοῦ προαυλίου τοῦ μοναστηριακοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης κατά τό Τυπικόν, τῶν Ἀρχιερέων βασταζόντων ἐναλλάξ τόν Τίμιον Σταυρόν.

Ἠκολούθησεν ἡ ἄνοδος εἰς τά Πατριαρχεῖα, ἔνθα ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ὡς ἕπεται:

«Σήμερον τὸ προφητικὸν πεπλήρωται λόγιον. Ἰδοὺ γὰρ προσκυνοῦμεν εἰς τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες σου, Κύριε. Καὶ ξύλου σωτηρίας γευσάμενοι, τῶν ἐξ ἁμαρτίας παθῶν, ἐλευθερίας ἐτύχομεν, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου μόνε Φιλάνθρωπε», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐκλαμπρότατε Γενικὲ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος κ. Δημήτριε Ἀγγελοσόπουλε,

Σεβαστοὶ Ἅγιοι Πατέρες καὶ Ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Νῦν εἰς τὸν καιρὸν τοῦ διερχομένου σταδίου τῆς Ἁγίας Τεσσαρακονθημέρου Νηστείας, ἐνεφυτεύθη πρὸς ἀναψυχὴν καὶ ὑποστηριγμὸν ἡμῶν, ὑπὸ τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων, ὁ Τίμιος καὶ Ζωοποιὸς Σταυρὸς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου τὴν προσκύνησιν ἑορτάζει ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία.

Διὸ καὶ Ἡμεῖς, μὴ δυνηθέντες κατελθεῖν εἰς τὸν Πανίερον Ναὸν τῆς Ἀναστάσεως ἕνεκεν τῆς κυριαρχούσης πολεμικῆς κρίσεως, μετέβημεν εἰς τὸν Πατριαρχικὸν καὶ Μοναστηριακὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων καὶ Θεοστέπτων Βασιλέων καὶ Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης, ἔνθα ἐτελέσαμεν μετὰ παρρησίας Θείαν Πατριαρχικὴν Λειτουργίαν συλλειτουργούντων Ἡμῖν τιμίων μελῶν, Ἀρχιερέων, Ἱερέων καὶ Ἱεροδιακόνων τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος.

«Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ Σταυροῦ, κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστίν, τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστιν», (Α’ Κορ. 1,18).

Ὄντως τὸ περὶ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ κήρυγμα, ὀφείλεται εἰς τὴν θείαν δύναμιν.

Καὶ τοῦτο, διότι τὸ περὶ τοῦ Σταυροῦ κήρυγμα εἰς ἐκείνους μὲν ποὺ βαδίζουν τὴν ὁδὸν τῆς ἀπωλείας, φαίνεται μωρία καὶ ἀνοησία, εἰς ἐκείνους δὲ ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας, τοὺς Χριστιανοὺς δηλονότι, εἶναι δύναμις Θεοῦ ποὺ σώζει.

Κατὰ τὴν ἀψευδῆ μαρτυρίαν τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου οἱ προφῆται «προκατήγγειλαν περὶ τῆς ἐλεύσεως τοῦ δικαίου», (Πρβλ. Πράξ. 7,52), τοὐτέστιν τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις «ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δηλαδή ἀπέθανε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκί, ζωοποιηθεὶς δὲ πνεύματι», (Α’ Πέτρ. 3,18) κατὰ τὸν Ἀπόστολον Πέτρον.

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Θεὸς εὐηρεστήθη νὰ συνδιαλλάξῃ καὶ συμφιλιώσῃ τὰ πάντα πρὸς τὸν Ἑαυτόν Του διὰ τοῦ αἵματος τοῦ Σταυροῦ, ὡς λέγει ὁ σοφὸς Παῦλος: «Καὶ δι’ αὐτοῦ [τοῦ Χριστοῦ] ἀποκαταλλάξαι τὰ πάντα εἰς αὐτόν, εἰρηνοποιήσας διὰ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ, δι’ αὐτοῦ εἴτε τὰ ἐπὶ γῆς εἴτε τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Κολ. 1,20).

Τοῦτο σημαίνει ὅτι τὸ θεόρρυτον (=τὸ τρέχον ἐκ Θεοῦ) αἷμα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρὸς, τὸ ἐκχυθὲν ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ, κατέστησεν αὐτόν, τὸν σταυρόν, ὄργανον ἐνεργείας τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.

Διὸ ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων ἐνεφυτεύθη τρόπον τινὰ, ὁ ζωηφόρος Σταυρὸς ἐν μέσῳ τοῦ σταδίου τῆς ἁγίας νηστείας, πρὸς ἐνίσχυσιν καὶ ἀναψυχὴν τοῦ ἀγῶνος κατὰ τῶν παθῶν καὶ ἐπιθυμιῶν τῆς σαρκός.

«Ἡ γὰρ σὰρξ ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ πνεῦμα κατὰ τῆς σαρκός· ταῦτα δὲ ἀντίκειται ἀλλήλοις» (Γαλ. 5,17) λέγει ὁ θεσπέσιος Παῦλος.

Ἐδῶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὁμιλεῖ περὶ μάχης μεταξὺ πονηρῶν καὶ ἀγαθῶν λογισμῶν. «Λογισμῶν πονηρῶν καὶ ἀγαθῶν μάχην εἰσάγει (ὁ Παῦλος)», λέγει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος.

Ὁ δὲ ἅγιος Σωφρόνιος ὁ Ἱεροσολύμων, ἀναφερόμενος εἰς τὸ μέγα ὄφελος τῆς νηστείας λέγει: «Ἡ μὲν νηστεία τὸ κοῦφον (= τὸ ἐλαφρόν) τοῦ σώματος ἀποτελοῦσα (= φέρουσα εἰς πέρας), ἡ δὲ τοῦ θείου σταυροῦ καθαρωτάτη προσκύνησις τὸν νοῦν ἡμῶν ἀπάγουσα (= ἀπομακρύνουσα) τῆς τῶν αἰσχίστων ἔργων συγχύσεως, καὶ πρὸς τὰ ἄνω βασίλεια (τοῦ Θεοῦ) ἀπάγουσα (= ὁδηγοῦσα)».

Ἡμεῖς δὲ μετὰ τοῦ ἁγιωτάτου Πατρὸς ἡμῶν Σωφρονίου εἴπωμεν: «Ὦ σταυρὲ τίμιε, φύλαξ μὲν ἀσφαλέστατε τῶν Χριστιανῶν… φώτισον ἡμῶν τὸ ὀπτικόν (= τὸν ὀφθαλμόν) τῆς καρδίας καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς κατιδεῖν τὴν λαμπροφόρον ἡμέραν τοῦ Πάσχα, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἀμήν. Ἔτη πολλὰ καὶ εἰρηνικά!”

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε ότι χτυπήθηκε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων από θραύσματα ιρανικού πυραύλου.