Η αγάπη νίκησε τον φόβο στο νησί των ζωντανών νεκρών
Ο πατήρ Χρύσανθος που άλλαξε το νησί
Έτος 1947, χρονιά φτώχειας και δυστυχίας μετά την κατοχή στην Ελλάδα. Ο εφημέριος του νησιού Σπιναλόγκα λαμβάνει από τον Επίσκοπο άδεια για να μεταβεί στους Αγίους Τόπους. Μετά τη λήξη της άδειάς του δεν επιστρέφει. Ο Επίσκοπος δεν μπορεί να βρει άλλο ιερέα αντικαταστάτη του. Δύσκολα κάποιος θα έπαιρνε την απόφαση να διοριστεί στο νησί που μεταφέρονταν οι λεπροί για καραντίνα, ώστε να μη μεταδώσουν την νόσο. Η αρρώστια της λέπρας ήταν ιδιαίτερα κολλητική και η λοίμωξη κατέληγε σε βλάβη των νεύρων, του αναπνευστικού συστήματος, του δέρματος και των οφθαλμών, σε απώλεια τμημάτων των άκρων, μυϊκή αδυναμία. Η αρρώστια είχε σοβαρότατη παραμορφωτική επίδραση. Ο φόβος της μόλυνσης αποθάρρυνε όλους τους υγιείς ανθρώπους να πλησιάσουν. Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι δημόσιοι υπάλληλοι που έπλεναν τα ρούχα των ασθενών έφευγαν από το νησί, λίγο πριν από τη δύση του ηλίου για το χωριό Πλάκα, απέναντι της Σπιναλόγκας. Το “ νησί των ζωντανών νεκρών” ήταν φόβητρο για όλους.
Οι άρρωστοι- εξόριστοι είχαν όμως την ανάγκη ενός ιερέα για να τους παρηγορήσει, να τους ευλογήσει, να τους συμπαρασταθεί πνευματικά. Ένας ιερέας ερχόταν στο νησί από την Ελούντα δύο φορές τον μήνα, Σάββατο αργά για τον εσπερινό. Ερχόταν ξανά την Κυριακή, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και αποχωρούσε. Άλλοτε πάλι τον έφερνε η αναπότρεπτη ανάγκη κήδευσης των νεκρών.
Κάποια μέρα, αν και καθημερινή, παρουσιάστηκε ένας ιερέας. Ήρθε στο νησί για να λειτουργήσει. Μόλις είδε τους αρρώστους να κάθονται στο καφενείο πήγε κοντά τους. Τους καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Κανένας ωστόσο δεν έτεινε το χέρι του για χειραψία. Ο λεπρός δεν είχε δικαίωμα χειραψίας για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Όμως, ο πατήρ Χρύσανθος τους πλησίασε όλους και χαιρέτησε έναν- έναν δια χειραψίας! Είπε ότι θα έμενε στο νησί για να βοηθήσει. Την έκπληξη διαδέχτηκαν η συγκίνηση και ο θαυμασμός…
Την επόμενη μέρα, στην Εκκλησία του νησιού, άπαντες, άντρες, γυναίκες και παιδιά, συμμετείχαν με κατάνυξη στη Θεία Λειτουργία, που τέλεσε ο πατήρ Χρύσανθος με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια. Στο τέλος πήραν από το χέρι του αντίδωρο, φιλώντας του ένας-ένας το χέρι! Καθώς ο ιερέας έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα του πιστού. Όλοι βούρκωσαν από συγκίνηση. Δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Πριν έρθει ο φωτισμένος ιερέας, το αντίδωρο το λάμβαναν από το πανέρι το αφημένο στο παγκάρι.
Η εκκλησία πλέον κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο ιερέας κατέλυσε, ήπιε με σεβασμό τον μαργαρίτη που είχαν απομείνει στο Άγιο Δισκοπότηρο από τη μετάληψη των λεπρών!
Πόσο έμεινε στο νησί ο πατήρ Χρύσανθος;
Για δέκα ολόκληρα χρόνια, ο ιερομόναχος Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης ήταν η παρηγοριά των νοσούντων από την τότε ανίατη και άμεσα κολλητική ασθένεια της λέπρας. Ευλογούσε και κοινωνούσε τους αρρώστους. Κατέλυε την θεία κοινωνία και δεν έπαθε ποτέ τίποτα.
Η αυτοθυσία και η ακλόνητη πίστη του ταπεινού ιερέα, η πρόσχαρη διακονία ασθενών, η αγάπη, η Θεία Κοινωνία νίκησαν την προκατάληψη, την μικροβιοφοβία. Έδωσαν ελπίδα ότι η κακιά αρρώστια θα νικηθεί, ότι ο Θεός δεν αφήνει κανένα παιδί του, ότι καμιά ασθένεια δεν μπορεί να μεταδοθεί από το μυστήριο της Θείας Μετάληψης, αφού ο Θεός είναι πηγή ελέους και αγαθών. Η συντριβή της καρδίας, η ταπείνωση, η νηστεία, η εκούσια κακοπάθεια για τις αμαρτίες μάς ανοίγουν τις αστείρευτες πηγές του Θείου Ελέους.
Το Λεπροκομείο στη Σπιναλόγκα έκλεισε τον Ιούλιο του 1957. Έφυγαν όλοι από το νησί, έμεινε μόνο ο πατήρ Χρύσανθος για να τελεί τρισάγια»....
Η Βρετανίδα συγγραφέας Βικτόρια Χίσλοπ εμπνεύστηκε από την Σπιναλόγκα το μυθιστόρημά της «Το Νησί» το 2005. Η ελληνική τηλεοπτική μεταφορά του έργου συγκίνησε το κοινό. Τα μηνύματα για την παρελθούσα εποχή της πανδημίας, αλλά και για μελλοντικές πανδημίες πανίσχυρα. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω (κατά Λουκᾶν Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 8, στίχ. 8) καί νοῦν νοείτω…
