Οι Εικόνες στα σχολεία δεν είναι πρόβλημα, είναι μέρος της ταυτότητάς μας
Ενοχλεί η Εικόνα στον τοίχο, όχι η βία στα σχολεία;
Να κατεβάσουμε τις Εικόνες ή να ανεβάσουμε το επίπεδο της εκπαίδευσης;
Καλεσμένος προχθές σε μια σχολική γιορτή, σε δημοτικό σχολείο των Βορείων Προαστίων και καθώς "εξερευνούσα" τους χώρους, μπήκα σε μια αίθουσα και είδα μια Εικόνα Της Παναγίας με Τον Χριστό μας αγκαλιά.
Αυτοστιγμή, ένα χαμόγελο και ένα αίσθημα "υπερηφάνιας", με κατέκλισαν. Γύρισα 45 χρόνια πίσω, μαθητής Δημοτικού, εκεί όπου τα Ιερά και τα Όσια της Πίστης μας, αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Μύρισα το "άρωμα" των φύλλων του τετραδίου και κάθισα σε ενα καρεκλάκι για λίγα δευτερόλεπτα. Κοιτούσα Την Εικόνα και δίπλα Της έβλεπα τις δασκάλες και τους δασκάλους μας. Ναι και τους δικούς μου αλλά και τους δικούς σας, όλων όσων διαβάζετε τώρα τις αναμνήσεις μου. Αυτές τις αναμνήσεις που μου τις έφερε στο μυαλό ξανά, μια Εικόνα.
Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος και με επανέφερε στην πραγματικότητα του σήμερα και έτσι άρχισα να σκέφτομαι το πως και το γιατί μια Εικόνα Της Παναγίας μας, σήμερα μέσα σε μια σχολική αίθουσα, δημιουργεί σε κάποιους, μικρές η μεγάλες ενστάσεις. Οπότε ο ορθολογισμός κατέκλυσε τις αναμνήσεις και ξεκίνησα να σκέφτομαι στεγνά και δη, να αναρωτιέμαι .....
Κάθε τόσο επανέρχεται η συζήτηση για την παρουσία των θρησκευτικών Εικόνων στις σχολικές αίθουσες. Άλλοι τις θεωρούν αναπόσπαστο μέρος της παράδοσης και της ιστορίας μας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν θέση σε ένα σύγχρονο δημόσιο σχολείο. Το ερώτημα, όμως, είναι αν οι Εικόνες αποτελούν πραγματικά πρόβλημα για την εκπαιδευτική διαδικασία ή αν η συζήτηση απομακρύνεται από τα ουσιαστικά ζητήματα που απασχολούν τα σχολεία σήμερα.
Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν είναι χώρες χωρίς ιστορική μνήμη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας, της γλώσσας και της πολιτιστικής συνέχειας του κυπριακού ελληνισμού σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας. Τα σχολεία, από την ίδρυση του νεότερου εκπαιδευτικού συστήματος μέχρι σήμερα, συνδέθηκαν με αυτή την παράδοση και αποτέλεσαν χώρους μετάδοσης όχι μόνο γνώσεων αλλά και πολιτιστικών αξιών.
Μια εικόνα Του Χριστού ή Της Παναγίας στον τοίχο μιας σχολικής αίθουσας δεν επιβάλλει σε κανέναν να πιστέψει. Δεν υποχρεώνει κανέναν μαθητή να ακολουθήσει συγκεκριμένη θρησκευτική πορεία. Αντιθέτως, λειτουργεί ως ένα σύμβολο που υπενθυμίζει τις πολιτιστικές και ιστορικές ρίζες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε. Όπως οι σημαίες, τα μνημεία και οι εθνικές επέτειοι, έτσι και οι εικόνες αποτελούν μέρος μιας συλλογικής ταυτότητας που διαμορφώθηκε μέσα στους αιώνες.
Οι υποστηρικτές της απομάκρυνσης των Εικόνων, επικαλούνται συχνά την ανάγκη ουδετερότητας του κράτους. Ωστόσο, η ουδετερότητα δεν σημαίνει απαραίτητα διαγραφή της ιστορίας ή απομάκρυνση κάθε στοιχείου που συνδέεται με την πολιτιστική κληρονομιά της πλειοψηφίας.
Ένα σχολείο μπορεί να σέβεται απόλυτα τα δικαιώματα όλων των μαθητών, ανεξάρτητα από θρήσκευμα ή κοσμοθεωρία, χωρίς να απαρνείται ταυτόχρονα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ιστορική του διαδρομή.
Άλλωστε, η πραγματικότητα των σχολείων σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αντιμετωπίσουν ζητήματα όπως η σχολική βία, ο εκφοβισμός, η παραβατικότητα, η εξάρτηση των παιδιών από τις οθόνες και η συνεχής υποβάθμιση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι η παρουσία μιας εικόνας στον τοίχο αποτελεί το μείζον πρόβλημα που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης.
Η διατήρηση των Εικόνων και τη σημαίας στις σχολικές αίθουσες, δεν αποκλείει τον σεβασμό προς τη διαφορετικότητα. Αντιθέτως, μια ώριμη και δημοκρατική κοινωνία μπορεί να αναγνωρίζει τις δικές της ρίζες και ταυτόχρονα να σέβεται όσους έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις. Η ανεκτικότητα δεν οικοδομείται με την εξαφάνιση των συμβόλων, αλλά με την κατανόηση του τι αυτά συμβολίζουν και με τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των πολιτών.
Οι εικόνες στα σχολεία δεν είναι απλώς θρησκευτικά αντικείμενα. Για πολλούς αποτελούν κομμάτι της ιστορικής μνήμης, της παράδοσης και της πολιτιστικής συνέχειας του τόπου. Η παρουσία τους δεν εμποδίζει την πρόοδο, την επιστημονική γνώση ή τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης. Το πραγματικό στοίχημα για τα σχολεία του 21ου αιώνα δεν είναι αν θα υπάρχει μια εικόνα στον τοίχο, αλλά αν θα μπορέσουν να διαμορφώσουν νέους ανθρώπους με γνώση, κριτική σκέψη, σεβασμό και επίγνωση της ιστορίας τους.
Σε μια εποχή όπου πολλά στοιχεία της συλλογικής ταυτότητας αμφισβητούνται ή ξεχνιούνται, η συζήτηση για τις εικόνες στα σχολεία δεν αφορά μόνο τη θρησκεία. Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με την ιστορία, την παράδοση και τις αξίες που διαμόρφωσαν την κοινωνία μας. Και αυτή είναι μια συζήτηση που αξίζει να γίνεται με σεβασμό, νηφαλιότητα και χωρίς αφορισμούς.
Φίλες και φίλοι της ΕΟΔ, αυτή η σύντομη αναδρομή στο σχολικό παρελθόν, τοποθετείται σε αυτή την κατηγορία του site μας, στις ειδήσεις, γιατί αν δεν καταλάβουμε άμεσα τι συμβαίνει στα σχολεία, σίγουρα το να βρίσκεται μια Εικόνα σε μια σχολική αίθουσα, θα αποτελεί είδηση.
Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε:https://eeod.gr/news/88554-kalokairin-dimiourgik-apaschlisi-paidin-ap-tin-archiepiskop-athinn
