Μεγάλη Πέμπτη στο Πολεμικό μας Ναυτικό
Η “μάχη” της απόστασης από τα συγγενικά τους πρόσωπα και η Ανάσταση που έρχεται, μέσα από τις δυσκολίες που καθημερινά αντιμετωπίζουν.
Ξυπνήσαμε αρκετά νωρίς. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και κατευθυνθήκαμε πρός τη Σαλαμίνα.
Είναι Μεγάλη Πέμπτη. Το ξημέρωμα δεν μας βρήκε σε μια εκκλησία, ούτε σε ένα ήσυχο σπίτι με το άρωμα του λιβανιού, αλλά πάνω σε μια φρεγάτα, στη μέση της θάλασσας. Εκεί όπου το καθήκον δεν σταματά ποτέ και ο χρόνος κυλά διαφορετικά . Κι όμως, ακόμα κι εκεί, αυτές οι μέρες βρίσκουν τρόπο να αγγίξουν τον άνθρωπο.
Γύρω μας αξιωματικοί. Άνθρωποι εκπαιδευμένοι για το δύσκολο, το απρόβλεπτο, το απαιτητικό. Κι όμως, η συζήτηση δεν είχε τίποτα από στρατηγικές και εντολές. είχε ψυχή. Μιλούσαμε για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Για το βάρος των ημερών. Για τη σιωπή που κουβαλούν.
O Π.Κ, μας μίλησε για την αποστολή του Πολεμικού Ναυτικού και ευχήθηκε σε όλο τον κόσμο "Υγεία, Ειρήνη και κυρίως πίστη Στον Θεό, όλα απο Αυτόν ξεκινούν και όλα, Σε Αυτόν καταλήγουν"
Κάποιος υπαξιωματικός, ανέφερε τον Μυστικό Δείπνο με μεγάλο σεβασμό και δέος.. Όχι σαν ένα μακρινό θρησκευτικό γεγονός, αλλά σαν μια στιγμή ανθρώπινη. Ένα τραπέζι, λίγοι άνθρωποι, αγάπη, προδοσία, αλήθεια. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πως αυτά τα γεγονότα δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν. Συμβαίνουν ξανά και ξανά, μέσα στις ζωές μας.
Άλλος μίλησε για τη θυσία. Όχι μόνο τη θεϊκή, αλλά και την καθημερινή. Για τις ώρες μακριά από την οικογένεια. Για τις γιορτές που χάνονται. Για την ευθύνη που δεν επιτρέπει αδυναμία. Και εκεί, πάνω στο κατάστρωμα, η λέξη “θυσία” αποκτούσε άλλο βάρος. Δεν ήταν θεωρία. Ήταν ζωή.
Ο Σημαιοφόρος Δημήτρης, ερωτώμενος για την ψυχολογία του, αυτές τις ημέρες, μας είπε πως " Κάποιοι άλλοι πολεμούν χωρίς να γνωρίζουν, αν αύριο θα ξημερώσουν. Μην παραπονιόμαστε, η Πατρίδα θέλει μαχητές"
Η θάλασσα γύρω μας ήρεμη. Σχεδόν προκλητικά ήρεμη. Σαν να σε καλεί να σκεφτείς. Να σταθείς για λίγο και να κοιτάξεις μέσα σου. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, καταλαβαίνεις πως η Μεγάλη Πέμπτη δεν είναι απλώς μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι μια υπενθύμιση. Για το ποιοι είμαστε. Για το τι αντέχουμε. Για το τι αξίζει.
Σε μια φρεγάτα, μακριά από τα φώτα και τις καμπάνες, η πίστη δεν εκφράζεται με τελετές. Εκφράζεται με στάση. με το βλέμμα. Με τον σεβασμό. Με εκείνη τη σιωπηλή συμφωνία ότι αυτές οι μέρες έχουν κάτι βαθύτερο, κάτι που δεν χρειάζεται πολλά λόγια.
Και ίσως τελικά εκεί, πάνω στη θάλασσα, να καταλαβαίνεις πιο καθαρά το νόημα. Γιατί όταν όλα γύρω σου είναι απλά, χωρίς θόρυβο, χωρίς περιττά, μένει μόνο η ουσία.
Η Μεγάλη Πέμπτη πάνω σε μια φρεγάτα δεν είναι εικόνα που συνηθίζει. Είναι όμως μια αλήθεια. Ότι όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, στη στεριά ή στη θάλασσα, στο σπίτι ή στην αποστολή, κουβαλά μέσα του αυτές τις ημέρες.
Όμως, αυτό ίσως να είναι το πιο δυνατό μήνυμα. Ότι η πίστη, η σκέψη, η ανάγκη για νόημα δεν περιορίζονται σε τόπους. Σε βρίσκουν. Σε ακολουθούν. Και σε εκείνες τις σπάνιες στιγμές, σε κάνουν να σταθείς λίγο πιο ήσυχος… και λίγο πιο αληθινός.
