Η αληθινή αξία των γιορτών κρύβεται μέσα στην οικογένεια

ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Υπάρχουν κάποιες οικογενειακές εικόνες, που δεν σβήνουν ποτέ από τη μνήμη. Όσο κι αν μεγαλώσουμε, όσο κι αν αλλάξει η ζωή μας, πάντα θα υπάρχει μια μυρωδιά, ένας ήχος ή μια μικρή λεπτομέρεια που θα μας γυρίζει πίσω στα παιδικά μας χρόνια.

Ίσως είναι το άρωμα από τα κουλουράκια που μόλις βγήκαν από τον φούρνο λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Ίσως το κερί που κρατούσαμε το βράδυ της Ανάστασης, προσπαθώντας να μη σβήσει μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι. Ίσως η γιαγιά που μας έβαζε να καθίσουμε δίπλα της για να μας πει γιατί η κάθε γιορτή είναι διαφορετική από τις άλλες.

Τότε δεν καταλαβαίναμε πολλά. Περιμέναμε τα δώρα, τα γλυκά ή το γιορτινό τραπέζι. Χρόνια αργότερα όμως συνειδητοποιούμε ότι το πιο πολύτιμο δώρο δεν ήταν τίποτα από αυτά. Ήταν οι άνθρωποι.

Οι εορτές είχαν έναν μοναδικό τρόπο να φέρνουν κοντά όσους αγαπιόνταν. Ξαδέρφια που είχαν μήνες να συναντηθούν, θείοι που έρχονταν από μακριά, παππούδες που περίμεναν με λαχτάρα να γεμίσει το σπίτι με παιδικές φωνές. Το τραπέζι μπορεί να ήταν μεγάλο ή μικρό, πλούσιο ή λιτό, αλλά όλοι χωρούσαν γύρω του.

Κανείς τότε δεν κοιτούσε το κινητό του. Δεν υπήρχαν ειδοποιήσεις, βιασύνη ή προγράμματα. Υπήρχε μόνο η παρέα, οι συζητήσεις και τα γέλια.

Μια πολύ ωφέλιμη ομιλία, απο τον Πατέρα Νίκωνα, τον Αγιορείτη

Σήμερα, πολλές φορές οι γιορτές περνούν διαφορετικά. Το σπίτι μπορεί να είναι γεμάτο κόσμο, αλλά ο καθένας να είναι απορροφημένος στη δική του οθόνη. Τα παιδιά να περιμένουν να τελειώσει το φαγητό για να επιστρέψουν στο τάμπλετ και οι μεγάλοι να απαντούν σε μηνύματα ή να ανεβάζουν φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα.

Κι όμως, τα παιδιά δεν θα θυμούνται πόσα πιάτα υπήρχαν στο τραπέζι ούτε πόσο ακριβό ήταν το δώρο που πήραν.

Θα θυμούνται αν ο πατέρας τους έπαιξε μαζί τους.

Αν η μητέρα τους τους διάβασε την ιστορία της γιορτής.

Αν ο παππούς τους είπε μια ιστορία από τα παλιά.

Αν όλοι μαζί άναψαν ένα κερί στην εκκλησία.

Σε λίγες εβδομάδες η Εκκλησία μας θα γιορτάσει την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, τον Δεκαπενταύγουστο, τη γιορτή που ο ελληνικός λαός αποκαλεί «το Πάσχα του καλοκαιριού». Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας οι καμπάνες θα χτυπήσουν χαρμόσυνα, οι εκκλησίες θα γεμίσουν πιστούς και χιλιάδες οικογένειες θα ταξιδέψουν στα χωριά και στα νησιά τους για να προσκυνήσουν την Παναγία. Είναι από εκείνες τις ημέρες που οι άνθρωποι αφήνουν για λίγο πίσω τις σκοτούρες της καθημερινότητας και συναντιούνται ξανά γύρω από την πίστη, την παράδοση και την οικογένεια.

Η γιορτή της Παναγίας δεν είναι μόνο μια όμορφη ελληνική παράδοση. Είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε πως η οικογένεια δυναμώνει όταν προσεύχεται, όταν συγχωρεί, όταν μοιράζεται τον χρόνο της. Η συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία, ένα κερί που ανάβει όλη η οικογένεια μαζί, μια επίσκεψη σε έναν ηλικιωμένο συγγενή ή ένα κοινό τραπέζι μετά την εκκλησία έχουν πολλές φορές μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε πολυτέλεια. Αυτές οι μικρές στιγμές είναι που μένουν τελικά χαραγμένες στις καρδιές των παιδιών.

Το ίδιο ισχύει και για τις ονομαστικές εορτές. Στην ελληνική παράδοση δεν είναι απλώς μία ημέρα επισκέψεων και κερασμάτων. Είναι, πρώτα απ' όλα, η ημέρα του Αγίου ή της Αγίας που προστατεύει τον άνθρωπο που γιορτάζει. Η καλύτερη αρχή για μια τέτοια ημέρα είναι η συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία, η προσευχή και η ευχαριστία προς τον Θεό. Έπειτα έρχεται η χαρά της φιλοξενίας, το άνοιγμα του σπιτιού, το μοίρασμα με συγγενείς, φίλους και γείτονες.

Ίσως αξίζει να ξαναβρούμε αυτό το νόημα. Να μη μετράμε την επιτυχία μιας γιορτής από το πόσο πλούσιο ήταν το τραπέζι ή πόσα δώρα ανταλλάχθηκαν, αλλά από το αν φύγαμε με περισσότερη αγάπη στην καρδιά μας. Οι γιορτές της Εκκλησίας δεν ζητούν εντυπωσιασμούς, μας καλούν να ζήσουμε με απλότητα, ευγνωμοσύνη και πίστη.

Δεν χρειάζονται ακριβά τραπέζια ούτε εντυπωσιακές προετοιμασίες. Ένα κοινό γεύμα, μια βόλτα μετά τη λειτουργία, λίγος χρόνος χωρίς κινητά και μερικές αληθινές κουβέντες αρκούν για να δημιουργήσουν αναμνήσεις που θα συνοδεύουν τα παιδιά σε όλη τους τη ζωή.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό νόημα των εορτών.

Να μας θυμίζουν ότι ο χρόνος περνά γρήγορα. Τα παιδιά μεγαλώνουν, οι γονείς γερνούν και οι στιγμές δεν επαναλαμβάνονται.

Κάποια μέρα, τα παιδιά μας δεν θα θυμούνται όλα όσα τους αγοράσαμε. Θα θυμούνται όμως πώς ένιωθαν όταν ήμασταν όλοι μαζί.

Και ίσως, όταν αποκτήσουν τη δική τους οικογένεια, να θελήσουν κι εκείνα να κρατήσουν ζωντανές αυτές τις μικρές παραδόσεις. Όχι από υποχρέωση, αλλά γιατί θα έχουν καταλάβει ότι οι πιο όμορφες γιορτές δεν είναι αυτές με τα περισσότερα στολίδια ή τα πιο πλούσια τραπέζια.

Είναι εκείνες στις οποίες περισσεύει η αγάπη.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, οι εορτές δεν μετριούνται με τις προετοιμασίες που κάναμε, αλλά με τις αναμνήσεις που αφήσαμε στις καρδιές των ανθρώπων που αγαπάμε. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας... μια οικογένεια που βρίσκει αφορμή στις γιορτές όχι μόνο να συγκεντρώνεται, αλλά να αγαπιέται περισσότερο.

Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε:https://eeod.gr/news/90025-to-chronik-tis-imras

Διαβάστε επίσης