Διάγγελμα του Μητροπολίτη Τυχικού

Στυμιότυπο οθόνης από το διάγγελμα του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Σε ένα συγκινητικό διάγγελμα, ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός αναφέρεται στην προειλημμένη απόφαση της καταδίκης του, τις έντονες πιέσεις, τις συκοφαντίες και τις προσωπικές επιθέσεις κατά τη διαδικασία απομάκρυνσής του. Μάλιστα, κάνει λόγο για ισχυρά οικονομικά και άλλα συμφέροντα που καθοδηγούσαν τη δίωξή του. 

Δηλώνοντας αθώος, προαναγγέλλει προσφυγή στην κυπριακή και ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη με στόχο την αποκατάσταση της αλήθειας και όχι τη σύγκρουση με την Εκκλησία. Τέλος, αναφέρεται σε έντονες πνευματικές εμπειρίες που βίωσε και καλεί τους πιστούς να παραμείνουν ενωμένοι, μακριά από το μίσος και τον διχασμό.

Αναλυτικά το διάγγελμα: 

Προς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου,

Σεβαστοί πατέρες και ευλογημένε λαέ της Ιεράς Μητροπόλεως Πάφου,

Με πόνο ψυχής αλλά και με πίστη ακλόνητη στον Θεό, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ σήμερα προς όλους εσάς, τους ανθρώπους που πορευτήκαμε μαζί τόσα χρόνια, που προσευχηθήκαμε μαζί, που μοιραστήκαμε χαρές, αγώνες, δάκρυα και ελπίδες.

Εσείς με γνωρίζετε. Με γνωρίζετε όχι από φήμες, ούτε από κατηγορίες, αλλά από την καθημερινή μας κοινή πορεία μέσα στην Εκκλησία. Γνωρίζετε την αγάπη μου για την Πάφο, για τους ανθρώπους της, για τους ιερείς μας, για τα μοναστήρια, για τους αγίους μας, για τους νέους, για τους φτωχούς και πονεμένους ανθρώπους που καθημερινά ζητούσαν έναν λόγο παρηγοριάς και ελπίδας.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάφο. Εδώ είναι οι ρίζες μου. Εδώ αφιέρωσα τη ζωή μου στον Χριστό και στην Εκκλησία Του. Για περίπου είκοσι πέντε χρόνια διακόνησα αυτή τη Μητρόπολη με όλες μου τις δυνάμεις. Ποτέ δεν επεδίωξα αξιώματα, χρήματα ή δόξα. Το μόνο που επιθυμούσα ήταν να λειτουργώ, να κηρύττω το Ευαγγέλιο, να εξομολογώ, να στηρίζω τον κουρασμένο άνθρωπο και να βοηθώ κάθε ψυχή να πλησιάσει τον Χριστό.

Όταν με εκλέξατε ως Μητροπολίτη σας, το θεώρησα σταυρό ευθύνης και όχι θρόνο εξουσίας. Και προσπάθησα με φόβο Θεού να σταθώ αντάξιος της εμπιστοσύνης σας.

Δυστυχώς όμως, μέσα σε ένα κλίμα συκοφαντιών, πιέσεων και ψευδών κατηγοριών, οδηγήθηκα στην αντικανονική απομάκρυνση από τον Μητροπολιτικό Θρόνο της Πάφου.

Το λέω με πόνο αλλά και με ειλικρίνεια: αισθάνθηκα ότι η απόφαση είχε προαποφασιστεί (υπάρχουν άνθρωποι άλλωστε που το μαρτυρούν) πριν ακόμη ακουστεί ουσιαστικά η δική μου φωνή. Η απόφαση της απομάκρυνσης προηγήθηκε των κατηγοριών.

Οι κατηγορίες που παρουσιάστηκαν εναντίον μου ουδέποτε μου δόθηκαν με σαφήνεια και πληρότητα, ώστε να μπορώ να υπερασπιστώ πραγματικά τον εαυτό μου.

Μέχρι και σήμερα, έναν χρόνο μετά, δεν γνωρίζω πλήρως ποιοι με κατηγόρησαν, ποια ακριβώς στοιχεία παρουσιάστηκαν και πάνω σε ποια βάση κρίθηκα ανάξιος της διακονίας μου. Μάλιστα κάποιες από τις κατηγορίες που μου αποδόθηκαν αδίκως φαίνεται από στοιχεία ότι τις είχε διαπράξει ακριβώς ο Μακαριώτατος χωρίς να τίθεται θέμα κρίσεως του.

Η διαδικασία που έζησα δεν θύμιζε, για μένα, δίκαιη κρίση. Βρέθηκα μέσα σε ένα περιβάλλον μεγάλης πίεσης, με διακοπές όταν επιχειρούσα να μιλήσω και με λόγια που πλήγωσαν βαθιά την ψυχή μου. Άκουσα χαρακτηρισμούς όπως «είσαι ψεύτης», «είσαι ανίκανος», «είσαι αγράμματος», «είσαι ανυπάκουος», «είσαι αχάριστος». Σε ένα τέτοιο κλίμα, χωρίς ουσιαστική προετοιμασία, χωρίς νομική ή άλλη υποστήριξη, ο άνθρωπος δυσκολεύεται ακόμη και να εκφράσει καθαρά όσα έχει μέσα του. Το λυπηρότερο ήταν όταν είδα τον Μακαριώτατο που ως πατέρας μου τόσα χρόνια μαζί του τον οποίο αγάπησα και αγαπώ ακόμα και σέβομαι που θα έπρεπε να με αγκαλιάσει, να με σκεπάσει, να με προστατέψει εκφραζόταν και ενεργούσε με κάθε τρόπο με σκοπό την εξόντωση μου.

Και εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως, ό,τι κι αν έλεγα, η απόφαση είχε ήδη ληφθεί.

Μετέβην έπειτα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο με ελπίδα και προσευχή ότι θα εξεταστεί πραγματικά το έκκλητό μου. Όμως και εκεί, όπως το βίωσα, δεν εξετάστηκαν ουσιαστικά οι κατηγορίες που με αφορούσαν και οι οποίες καταρρίπτονται. Αντί αυτού, δέχθηκα ερωτήσεις γενικότερου εκκλησιαστικού περιεχομένου για τη Σύνοδο της Κρήτης, το Ουκρανικό, τον οικουμενισμό και τους διαλόγους.

Και μέσα μου γεννήθηκε ακόμη πιο έντονα η αίσθηση ότι η ουσία της υποθέσεώς μου δεν ακούστηκε και δεν κρίθηκε ποτέ πραγματικά.

Αδελφοί μου,

Ομολογώ ενώπιόν σας ότι υπήρξαν στιγμές που λύγισα ανθρώπινα. Υπό το βάρος της πιέσεως, των τηλεφωνημάτων, των γεγονότων και του ψυχικού φορτίου, οδηγήθηκα να ζητήσω συγγνώμη και ευκαιρία επίλυσης.

Όμως αυτή η συγγνώμη δεν ήταν παραδοχή ενοχής.

Ήταν κραυγή ταπεινώσεως και πόνου.

Μέσα στην Εκκλησία έμαθα να ζητώ συγγνώμη όχι μόνο όταν φταίω, αλλά και όταν θέλω να διαφυλάξω την ειρήνη, την ενότητα και την αγάπη. Ζήτησα συγγνώμη ακόμη και αν, μέσα στη συνείδησή μου, δεν αισθανόμουν ένοχος για όσα μου αποδόθηκαν.

Για οκτώ μήνες ενώ δεν ήμουν σε αργία μου απαγόρευε ο Αρχιεπίσκοπος άτυπα να λειτουργώ μέχρι να το φθάσει και στην αργία. Ο λόγος είναι, πιστεύω, καθαρά προσωπικός του σκοπός και όχι της Εκκλησίας μας. Ένα χρόνο έζησα χωρίς να μιλώ με προσευχή, μέσα σε ένα καταιγισμό συνεχών νέων ανυπόστατων συκοφαντιών. Έλπιζα ότι η ο Μακαριώτατος και οι αδελφοί μου συνοδικοί θα προσπαθούσαν να τηρηθούν οι ιεροί κανόνες και ο σεβασμός σε αυτούς πρώτα και έπειτα προς το αρχιερατικό αξίωμα που φέρω. Τουλάχιστο να περιμένουν την απόφαση των δικαστηρίων. Δηλώνω ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι η συνείδησή μου παραμένει καθαρή. Πώς η Εκκλησία θα αισθάνεται ενώπιον του Θεού και της ιστορίας για την καταδίκη ενός αθώου και μάλιστα χωρίς πραγματική δίκη; Μια δίκη που δεν έχω ακόμα στα χέρια μου την απόφαση περί της απομάκρυνσής μου αλλά ένα ανακοινωθέν.

Νιώθω αθώος απέναντι στις κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον μου. Τις θεωρώ ανυπόστατες, συκοφαντικές και άδικες. Και υπάρχουν άνθρωποι, μαρτυρίες και στοιχεία που θα αποκαλύψουν την αλήθεια. Υπάρχουν δυστυχώς καταθέσεις και μαρτυρίες συνομωσίας του Μακαριώτατου με τον έκπτωτο και εν αργία δήμαρχο Πάφου. Μεγάλα οικονομικά και άλλα συμφέροντα διακυβεύονται, κάτι το οποίο έχω την γνώμη ότι γνωρίζει η συνείδηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου και των άλλων Μητροπολιτών.

Γι’ αυτό και αποφάσισα να προσφύγω στην Πολιτεία και αν χρειαστεί και στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια, προκειμένου να ακυρωθεί όποια απόφαση εκδόθηκε για μένα χωρίς να έχω πλήρη δικαιώματα να ακουστώ, και να προσκομίσω αποδεικτικά στοιχεία της αθωότητάς μου. Και ο μεγαλύτερος εγκληματίας δικάζεται, δεν εκτελείται με συνοπτικές διαδικασίες, στις σύγχρονες δημοκρατίες.

Όχι γιατί θέλω να πολεμήσω την Εκκλησία, αλλά για να μην φέρει το στίγμα μίας άδικης καταδίκης μέλους του Σώματός Της.

Η Εκκλησία είναι η μητέρα μου. Μέσα στην Εκκλησία γεννήθηκα πνευματικά και μέσα στην Εκκλησία θέλω να ζήσω και να πεθάνω.

Δεν ζητώ από κανέναν να κρίνει την πίστη ή τα δόγματα της Εκκλησίας. Ζητώ μόνο να εξεταστεί αν τηρήθηκε δίκαιη διαδικασία, αν υπήρξε πραγματική δυνατότητα υπεράσπισης και αν εφαρμόστηκαν όσα προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες, το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τις ημέρες αυτές της μεγάλης δοκιμασίας, ο Θεός δεν με εγκατέλειψε.

Λίγο πριν από την συνεδρία της Συνόδου που μετατράπηκε αυτοστιγμεί αντικανονικά σε δικαστήριο, είχα μία έντονη πνευματική εμπειρία. Σαν σε όραμα είδα τον Απόστολο Παύλο, πώς αδικήθηκε, πώς οδηγήθηκε στη Ρώμη αναζητώντας δικαιοσύνη και πώς στάθηκε με πίστη μέσα στις δοκιμασίες του. Το γεγονός αυτό έμεινε βαθιά χαραγμένο μέσα μου.

Το πλέον όμως συγκλονιστικό ήταν όταν, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, με απομάκρυναν από την αίθουσα για να ληφθεί η απόφαση, στάθηκα μόνος και προσευχήθηκα.

Κρατούσα μία καινούρια Καινή Διαθήκη στα χέρια μου. Την άνοιξα τρεις φορές, αφού κάθε φορά προσευχόμουν θερμά στον Χριστό να μου δώσει δύναμη. Και τις τρεις φορές έπεσα επάνω στις ευαγγελικές περικοπές της δίκης και της καταδίκης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Δεν το θεώρησα τυχαίο.

Το ένιωσα ως σημείο παρηγοριάς και ενίσχυσης από τον Θεό, για να αντέξω αυτόν τον σταυρό με πίστη, υπομονή και ταπείνωση.

Αγαπημένα μου παιδιά,

Αυτό που πονά περισσότερο δεν είναι όσα λέγονται για μένα. Είναι ο πόνος που βλέπω στα μάτια των ανθρώπων της Μητροπόλεώς μας. Είναι τα δάκρυα ιερέων, μοναχών, γερόντων, παιδιών, νέων ανθρώπων και οικογενειών που νιώθουν βαθιά πληγωμένοι από όσα συνέβησαν.

Και τότε καταλαβαίνω ότι αυτή η δοκιμασία δεν αφορά μόνο εμένα. Αφορά μια ολόκληρη πνευματική οικογένεια.

Σας παρακαλώ, όμως, μέσα από την καρδιά μου: μη χάσετε την ειρήνη σας. Μη χάσετε την πίστη σας στην Εκκλησία και στον Χριστό.

Να προσεύχεστε για όλους. Και για εκείνους που με αδίκησαν ακόμη. Να μην αφήσουμε τον διάβολο να σπείρει μίσος, διχασμό και εκδίκηση ανάμεσά μας.

Δεν έμαθα να μισώ.

Έμαθα να συγχωρώ, να προσεύχομαι και να ελπίζω.

Και το λέω με όλη μου την ψυχή: εδώ είναι ο τόπος μου. Εδώ είναι η ζωή μου. Εδώ θέλω να ζήσω, εδώ θέλω να πεθάνω και εδώ να ταφώ, κοντά στον λαό που αγάπησα και με αγάπησε. Το ότι μου ζήτησαν να εγκαταλείψω τη Μητρόπολη μου χωρίς καν να υπάρχουν αποδεδειγμένες κατηγορίες μετά από μία άδικη διαδικασία που δεν ήταν καν δίκη, αυτό δεν είναι επιτρεπτό από τους ιερούς κανόνες. Αντίθετα, στην παράδοση της Εκκλησίας μας ο επίσκοπος νυμφεύεται την Εκκλησία - Μητρόπολη του και δεν μπορεί με κανένα τρόπο κανείς να τον χωρίσει. Ο χωρισμός που δρομολογείται είναι πλασματικός.

Είμαι έτοιμος να υπομείνω τα πάντα για την αλήθεια, για το ποίμνιό μου και για τον Χριστό. Μου ζητούν ομολογία πίστεως την οποία έγραψα δύο φορές, σύμφωνη με τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας και φαίνεται δεν την δέχθηκαν. Δεν μπορούμε να παραβιάζουμε τους κανόνες και την ορθόδοξη παράδοση μας ή να ομολογούμε αντίθετα με τους ιερούς κανόνες.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η αλήθεια δεν φοβάται την εξέταση. Και πιστεύω ότι, στο τέλος, όχι οι άνθρωποι αλλά ο Θεός θα μιλήσει τελευταίος.

Ελπίζω και προσεύχομαι ότι η δικαιοσύνη είτε στην Κύπρο είτε στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια θα κρίνει αμερόληπτα, με καθαρότητα και αντικειμενικότητα, και ότι με τη βοήθεια του Θεού θα έρθει η δικαίωση και η αποκατάσταση αυτής της μεγάλης αδικίας.

Παρακαλώ τον Μακαριώτατο και τους αγίους αδελφούς μου συνοδικούς να μην προτρέχουν με αποφάσεις και τετελεσμένα που θα πληγώσουν την Εκκλησία ανεπανόρθωτα. Το μόνο μου ζητώ είναι να μπορέσω να ακουστώ αμερόληπτα και να επικρατήσει η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Γιατί χωρίς αλήθεια και δικαιοσύνη δεν μπορεί να επικρατήσει ειρήνη και ενότητα στην Εκκλησία και στον τόπο μας.

Ζητώ τις προσευχές σας σε αυτόν τον αγώνα μέχρι τη δικαίωση και αποκατάσταση.

Με πατρική αγάπη και ευχές,

† Ὁ (πρ) Πάφου Τυχικός

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για τη σκληρή απάντηση του Μητρ. Τυχικού σε δηλώσεις του Υφυπουργού Παιδείας της Ελλάδος.

Читайте также