Ο Δ. Λιακόπουλος, οι «ΕΛ» και οι… εξωγήινοι

ΦΩΤΟ: web

Επειδή πολλοί αναγνώστες μάς ερωτούν για τις θεωρίες του εκδότη και τηλεπωλητή Δημ. Λιακόπουλου περί… εξωγήινης καταγωγής των Ελλήνων, δημοσιεύουμε απόσπασμα ενδιαφέροντος άρθρου του Προέδρου της «Πανελληνίου Ενώσεως Γονέων για την προστασία του ελληνορθοδόξου πολιτισμού, της οικογενείας και του ατόμου» κ. Κων. Παπαχριστοδούλου, που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό «ΔΙΑΛΟΓΟΣ», τ. 122 (Οκτ-Δεκ 2025) με τίτλο «Νέο-Παγανισμός και… εξωγήινοι».

Στο ενδιαφέρον αυτό άρθρο παρατίθεται μία σύντομη αναφορά στο ευρύτερο φαινόμενο στον ευρωπαϊκό χώρο της διασύνδεσης του νεοπαγανισμού, εσωτερισμού, θεοσοφίας και αποκρυφισμού  με τις θεωρίες περί εξωγήινης προέλευσης του πολιτισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι απόψεις αυτές «σχετίστηκαν άμεσα με τη θεωρητική βάση του εθνικοσοσιαλισμού, αφού έδιναν μεταφυσική διάσταση στο αφήγημα περί της Αρίας φυλής», όπως τονίζει ο συγγραφέας:

«ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ και…  ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ»

Τον άνθρωπο πάντοτε γοήτευε το διάστημα, οι αστέρες, οι πλανήτες και καθετί που βρίσκεται στον ουράνιο θόλο…

Τις τελευταίες δεκαετίες, ο συνδυασμός νεοπαγανιστικών αναζητήσεων και θεωριών περί εξωγήινης ζωής έχει αποκτήσει ιδιαίτερη διάδοση. Πολλά σύγχρονα ρεύματα που εμπνέονται από παλαιότερες μυθολογίες ή εσωτερικές παραδόσεις, επαναδιατυπώνουν τους θεούς, τους ήρωες και τους κοσμογονικούς μύθους ως όντα προερχόμενων Εα από μακρινούς αστερισμούς ή από ανεπτυγμένους πολιτισμούς του διαστήματος. Έτσι η αρχέγονη ανθρώπινη τάση να εξηγεί το μυστηριώδες, επικαιροποιείται μέσα από σχήματα, που συνδυάζουν πνευματικότητα, τεχνολογία και διαστημική φαντασία…

Με την ίδια λογική, που υποστήριζε, ότι οι πρόγονοι της Αρίας φυλής κατάγονταν από το βαθύ Διάστημα, και υπό την επίδραση των θεωριών του Νταίνικεν, διαμορφώθηκε και στον ελληνικό χώρο μία προσέγγιση, που επιχείρησε να ερμηνεύσει την αρχαιότητα με όρους «εξωγήινης» καταγωγής.

Οι πρώτες αναφορές εμφανίζονται τις δεκαετίες 1970-1980  από τον Γεώργιο Λευκοφρύδη και τον δημοσιογράφο Γιάννη Φουράκη. Ο Φουράκης υποστήριζε την ύπαρξη μιας εξωγήινης αρχαίας υπερφυλής (των «ΕΛ»), από την οποία προήλθαν οι Έλληνες. Εκτός της θεωρίας αυτής, οι «ΕΛ» φέρονται να ήλθαν στη γη από τον Σείριο ή από άλλους αστρικούς σχηματισμούς . όντα προικισμένα με υπερτεχνολογία και ανώτερη πνευματικότητα. Κατά την άποψή του, οι «ΕΛ» ήλθαν στη γη και ίδρυσαν τον ελληνικό πολιτισμό, ενώ οι αρχαίοι θεοί παρουσιάζονται ως μέλη αυτής της φυλής, σύμβολο της οποίας θεωρείται το «Δελφικό Έψιλον».

Ο Γιάννης Φουράκης, όχι μόνο έγραψε βιβλία με αυτές τις θεωρίες, αλλά τις υποστήριξε θερμά και στις εκπομπές του Κ. Χαρδαβέλα (Οι Πύλες του Ανεξήγητου). Ιδιαίτερη αίσθηση είχε προκαλέσει στην κοινή γνώμη η θεωρία για την περίφημη «Ομάδα Ε», η οποία παρουσιαζόταν ως θεματοφύλακας αυτής της γνώσεως και της «ανώτερης τεχνολογίας». Η «Ομάδα Ε» υποτίθεται ότι αποτελεί μια μυστική ομάδα Ελλήνων επιστημόνων, στρατιωτικών και πνευματικών ηγετών, που προστατεύει την Ελλάδα και τον ελληνισμό από παγκόσμιες συνωμοσίες[1].

Ο Ανέστης Κεραμυδάς (πολλές φορές γραμμένος και ως Anestis Keramidas ή A. Keramidas), είναι ένας ακόμα από τους συγγραφείς, που συνδέθηκαν με την νεοεσωτερική ελληνική σκηνή (δεκαετίες 1980-2000), όπου αναπτύχθηκαν θεωρίες για τους «ΕΛ», την «Ελληνική αποκρυφιστική παράδοση» και τη σύνδεση των Ελλήνων με κοσμογονικά όντα. Σύμφωνα με τον Κεραμυδά: «Στις φλέβες των Ελλήνων ρέει ο Ιχώρ, θεία ουσία, που έγινε από τις επί χιλιετίες ακτινοβολίες και φωτοχυσίες του Σείριου… Η αφθαρσία της θείας ουσίας είναι συστατικό των γεννητόρων της ελληνικής φυλής, των προερχομένων από τους θεούς ήλιους, έψιλον Ανδρομέδας, έψιλον του Σείριου και έψιλον του Ταύρου»[2]

Οι περί «ΕΛ» θεωρίες του Δ. Λιακόπουλου

Την θεωρία περί των «ΕΛ» ανέπτυξε περαιτέρω ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, ο οποίος, μέσα από τις τηλεοπτικές του εκπομπές και τα πολυάριθμα βιβλία του, έδωσε νέες διαστάσεις στο νεοπαγανιστικό αυτό κατασκεύασμα. Δημιουργώντας ένα ιδιότυπο κράμα γνωστικισμού, εσωτερισμού και θεοσοφίας, επιχείρησε μάλιστα να συνδέσει αυτά τα μυθεύματα με την Αγία Γραφή και τον Χριστιανισμό. Κατά τον Λιακόπουλο, η «προϊστορίας» των «ΕΛ» ανάγεται στις βιβλικές οντότητες των Ελοχίμ, στις οποίες επιχείρησε να προσδώσει εξωγήινη καταγωγή και μία ιδιότυπη μεταφυσική λειτουργία[3].

Ο Λιακόπουλος, προφανώς, επηρεάστηκε από τις θεωρίες του Ζαχαρία Σίτσιν, ο οποίος ήταν ο πρώτος που παρουσίασε μία ολοκληρωμένη θεώρηση, σύμφωνα με την οποία οι βιβλικές και μεσοποταμιακές θεότητες δεν ήταν πνευματικά όντα, αλλά εξωγήινοι. Στο έργο του  Σίτσιν «The 12th Planet»(1976), ισχυρίστηκε ότι οι Ανουννάκι ήταν εξωγήινοι από τον πλανήτη Νιμπίρου[4], ότι οι Νεφθαλίμ ταυτίζονται με του Ανουννάκι, και ότι οι Ελοχίμ των βιβλικών κειμένων αποτελούσαν ένα είδος «εξωγήινου συμβουλίου».

«Σύμφωνα με την ανεπτυγμένη θεώρηση του Δ. Λιακόπουλου, όπως προκύπτει από το βιβλίο του  «ΕΛ, Σειρά: Γιατί και πώς Ζουν ανάμεσα μας, τ. 2», «από τους προπάτορες Ελοχίμ έλαβαν το πρόθεμα ΕΛ και το έκαναν όνομά τους, ενώ το έμβλημά τους έγινε το γράμμα Ελ, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Λάμδα»[5]. Οι κεντρικές ιδέες αυτής της θεωρίας συνοψίζονται ως εξής:

· Οι «ΕΛ» θεωρούνται εξωγήινη φυλή ή θεοί-διδάσκαλοι, που ήλθαν στη Γη κατά την προϊστορική εποχή και ίδρυσαν τον ελληνικό πολιτισμό.

· Οι αρχαίοι θεοί του Ολύμπου αντιμετωπίζονται ως εκπρόσωποι των «ΕΛ» ή μέλη της φυλής αυτής[6].

· Οι Έλληνες -και εξαιρέτως οι «γνήσιοι Έλληνες»- θεωρούνται απόγονοι των «ΕΛ», με αποστολή να επαναφέρουν την «κοσμική ισορροπία» και το «φως» στη Γη[7].

· Οι «αντίπαλοι» των «ΕΛ» αναφέρονται συνήθως ως «Σκότος», ή «Νεφελίμ», δυνάμεις του σκότους που επιδιώκουν την υποδούλωση της ανθρωπότητος»[8].

Οι απόψεις αυτές, στην καλύτερη περίπτωση, θα είχαν θεωρηθεί ως γραφικές, εάν ο εμπνευστής τους δεν τις χρησιμοποιούσε για να παρερμηνεύσει, κατά το δοκούν, την Αγία Γραφή. Έτσι διατύπωσε την εξωφρενική θεωρία, ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας «εβραιοποίησαν» το γνήσιο κείμενο της Βίβλου, που μέχρι τον 4ο αιώνα ήταν δήθεν «ελληνικό». Όπως αναφέρει στο έργο του «Το Μαύρο Βυζάντιο», «Όλα τα κείμενα αυτά γράφτηκαν τον 4ο αιώνα και είναι εβραιοκεντρικά, με εκατοντάδες στίχους που έχουν μπει μέσα στην  Καινή Διαθήκη, οι οποίοι είτε εξυμνούν τους Εβραίους, είτε αναφέρονται σε ψεύτικες, δήθεν, προφητείες των Εβραίων για τον Χριστό»[9]. Με βάση αυτή τη λογική, ο Δημοσθένης Λιακόπουλος απορρίπτει την Παλαιά Διαθήκη -επειδή δεν εξυπηρετεί το αφήγημά του- και δεν διστάζει να παρουσιάζει ως «γνήσια», διάφορα απόκρυφα ή ψευδεπίγραφα κείμενα, όπως το απόκρυφο Βιβλίο του Ενώχ, τα έργα που αποδίδονται στον «Ερμή Τρισμέγιστο» κ.ά[10].

Στο κατασκεύασμα αυτό, ο Δ. Λιακόπουλος τοποθετεί απέναντι στους απογόνους των «ΕΛ» -δηλαδή τους Έλληνες-  τους Εβραίους αλλά και κάθε μορφής «υποχθόνια επιβουλή». Άλλωστε, γι’  αυτόν, το Ελληνικό γένος αποτελεί τον «εκλεκτό» λαό του Θεού[11].

Όπως παρατηρεί πολύ εύστοχα ο π. Κυριακός Τσουρός στο εμβληματικό έργο του, «Ο Νεοπαγανισμός της «Νέας Εποχής», «Η άποψη αυτή λαμβάνει μεσσιανικές διαστάσεις» [12] και οφείλεται «τόσο στην “θεϊκή” προέλευσή τους (των Ελλήνων), όσο και στο εξαιρετικό DNA τους, το “ιερό Ιχώρ”»[13].

Ο Νεοπαγανισμός, στις ποικίλες και συχνά ετερόκλητες μορφές του, αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για τη διαμόρφωση θεωριών, που αναμειγνύουν μύθο, εσωτερισμό, αποσπασματικές επιστημονικές γνώσεις και συνωσιομολογικές αφηγήσεις. Η ευκολία με την οποία ορισμένοι συγγραφείς συνέδεσαν την ελληνική παράδοση με υποτιθέμενους «εξωγήινους προγόνους», αναδεικνύει όχι μόνο την έλξη που ασκεί το φαντασιακό στη σύγχρονη αντίληψη, αλλά και την ανάγκη ορισμένων ατόμων να προσδώσουν μεταφυσική βαρύτητα στην ταυτότητά τους. Η επίκληση «αρχαίων μυστικών», «εξωγήινου DNA» ή «κοσμικής αποστολής» δεν αντέχει σε ιστορική ή θεολογική εξέταση, αποκαλύπτει όμως ένα βαθύτερο αίτημα: την αναζήτηση νοήματος σε ένα κόσμο που συχνά φαντάζει χαοτικός.

Εντέλει, όπως η ιστορία έχει δείξει, τα λεγόμενα «κοσμικά μυστήρια» φανερώνουν περισσότερα γι’  αυτούς που τα επικαλούνται παρά για το σύμπαν που δήθεν αποκαλύπτουν. Η κριτική σκέψη, η νηφαλιότητα και η προσήλωση στην αλήθεια παραμένουν τα μόνα αντίδοτα απέναντι στη γοητεία των μύθων που φορούν το προσωπείο της γνώσης.

Ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας και της καταιγιστικής πληροφορίας . κι όμως ο «πρωτογονισμός», ο ανορθολογισμός, η άκρατη συνωσιομολογία και οι φαντασιακές θεωρίες με επιστημονική επικάλυψη φαίνεται να ελκύουν όλο και περισσότερους ανθρώπους. Το φαινόμενο αυτό αξίζει ιδιαίτερη μελέτη από πολλές πλευρές, διότι ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά δυσκολεύεται να ξεχωρίσει την παράδοση από την κατασκευή, την πνευματική αλήθεια από την φαντασιοπληξία, και το ιστορικό γεγονός από το όχημα ιδεολογικών επινοήσεων.

[1] Δημιουργός της «Ομάδας Έψιλον» ήταν ο συγγραφέας Γιώργος Λευκοφρύδης. Εμπνευσμένος από το κείμενο του Πλουτάρχου στο Ε στους Δελφούς, άρχισε να αναπτύσσει τη θεωρίες του τη δεκαετία του 1960. Το1977 δημοσίευσε το βιβλίο «Spaceship Epsilon: Aristotle’s Organon»: The Researcher, όπου ισχυρίστηκε ότι ανακάλυψε κρυμμένα μηνύματα στο «Aristotle’s Organon». Σύμφωνα με τον Λευκοφρύδη, το κείμενο αποκαλύπτει ότι ο Αριστοτέλης ήταν εξωγήινος από το αστέρι μ στον αστερισμό Lepus. Ο Λευκοφρύδης περιέγραψε την ύπαρξη μυστικής κοινωνίας επιφανών Ελλήνων, η οποία είχε εξωγήινη γνώση που προερχόταν από τον Αριστοτέλη και εργάστηκε για την προστασία των συμφερόντων του ελληνικού λαού Https://el.wikipedia.org/wiki/Ομάδα’Εψιλον.
[2]  Ανέστη Κεραμυδά, Ομάδα Έψιλον – Αποκαλύψεις και προτάσεις, έκδοση ΔΙΟΝ, Βιβλία Ψαράς, Β’  Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1998, σσ. 86-87.
[3] Δημοσθένη Λιακόπουλου, ΕΛ, Σειρά: Γιατί και πώς Ζουν ανάμεσα μας, τ. 2, εκδόσεις Λιακόπουλος, Θεσσαλονίκη 2007, σ.130 «Όπου κι αν ζουν οι Ελ, είτε πάνω στη Γη, είτε στη Σελήνη, είτε στις εκτεταμένες εγκαταστάσεις στον πλανήτη Άρη, πάντοτε θεωρούσαν ότι η γη τους, η γη των Ελ ήταν ο Όλυμπος και η περιοχή που σήμερα ονομάζουμε Μακεδονία».
[4] Ο «πλανήτης Νιβίρου» (ή Νιμπίρου) δεν προέκυψε από κάποια αρχαία πηγή, όπως συχνά υποστηρίζουν οι συγγραφείς των θεωριών συνωμοσίας. Η έννοια του Νιβίρου, ως «κρυμμένου πλανήτη που  έρχεται κατ’ ευθείαν στη Γη» ή ως «πλανήτη των Ανουννάκι», είναι εφεύρημα του Ζαχαρία Σίτσιν.
[5] Δημοσθένη Λιακόπουλου, ΕΛ, όπ.π., σ. 72. Ο νεοπαγανισμός και η περί των «ΕΛ» θεωρία, αποτελούν βασικό πυλώνα στο κοσμοείδωλο του Δ. Λιακόπουλου και διαχέονται, με κάθε τρόπο, σε ολόκληρο το συγγραφικό του έργο. Η δε ενημερωτική σελίδα, την οποία διατηρεί στο διαδίκτυο, χρησιμοποιεί και αυτή το όνομα «ΕL»
[6] Όπ. π., σ. 140
[7] Όπ. π., σσ. 82-88. Βλ. και Δημοσθένη Λιακόπουλου, Νεφελίμ,  τ. 3,  εκδόσεις ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ-ΕΛ, Θεσσαλονίκη 2007, σσς. 39-41.
[8] Δημοσθένη Λιακόπουλου, Νεφελίμ, σσ. 19-23.
[9] Δημοσθένη Λιακόπουλου, Το Μαύρο Βυζάντιο-Έγκλημα δίχως τιμωρία,  τ. 64  εκδόσεις ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ-ΕΛ, β΄ έκδοση Θεσσαλονίκη 2022, σ. 6.
[10] Δημοσθένη Λιακόπουλου, ΕΛ, όπ. π., σ. 162 «στην παραποιημένη Παλαιά Διαθήκη, την ιστορία δηλαδή του ανθρωπίνου γένους που μετατράπηκε σε ιστορία των Εβραίων, οι Ελοχίμ που διοίκησαν την γη και νουθετούσαν τους ανθρώπους, αναφέρονται σαν “κριτές”, δικαστές ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο».
[11] Όπ. π., σ. 174 «…η Ελλάς, η έδρα των Ελλήνων, των απογόνων των ΕΛ. Η αναμφισβήτητη έδρα της νοοτροπίας των ΕΛ και της Απολλώνιας αισθητικής»
[12] Πρωτ/που Κυριακού Τσουρού, Ο Νεοπαγανισμός της «Νέας Εποχής», έκδοση Π.Ε.Γ., Αθήνα 2008, σ. 385. Στην εκτενέστατη και περισπούδαστη αυτή εργασία περιλαμβάνονται δύο κεφάλαια, με τους τίτλους: «Γ.3.5. Οι αρχαίοι «θεοί» διέθεταν «εξελιγμένη τεχνολογία» ή ήταν UFO;» και «Γ.3.6. Οι Έλληνες συνδέονται με τους «εξωγήινους θεούς», όπου και εξετάζονται όλες οι γνωστές θεωρίες σχετικά με το ζήτημα αυτό.
[13] Όπ. π., σ. 389,390.

Διαβάστε εδώ για την εορτή της Αναλήψεως στη Θεολογική Σχολή Κινσάσας.

Читайте также