10 Μαΐου 1956: Μνήμη Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου

ΦΩΤΟ: web

Πέρασαν ήδη 71 ολόκληρα χρόνια. Εκείνο τον Απρίλη που το πύρωμα της ψυχής χύθηκε στους δρόμους διεκδικώντας την Ελευθερία, την Αυτοδιάθεση και Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ναι! Η Κύπρος αναζητούσε την ανάπαυσή της στις μητρικές αγκάλες, μακριά από μητριές, όπως πρόσφατα (1947) τα Δωδεκάνησα. Χρόνος δεν υπήρχε άλλος. Η υπομονή απέναντι στη Βρετανική υποκριτική πολιτική και στις αμέτρητες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις εξαντλήθηκε. Το «ουδέποτε» («ουδέ» και «ποτέ») του Hopkinson έσπρωξε την πυρωμένη ψυχή στην επανάσταση. Αύξησε την εντροπία τόλμης και αποφασιστικότητας, έτσι που ένας Στρατάρχης, τέσσερις Στρατηγοί και 40.000 στρατός δεν μπόρεσαν να δαμάσουν την ψυχική θέληση, ούτε να φράξουν τον δρόμο προς την Ένωση.

Και τούτο γιατί 20χρονοι νέοι στάθηκαν απέναντι στον σύγχρονο οπλισμό και στις λόγχες μιας δεινής αυτοκρατορίας. Δεν φοβήθηκαν ούτε τα άρματα μάχης, ούτε τα ελικόπτερα, ούτε τα απάνθρωπα μέτρα της αποικιοκρατίας. Η απόφασή τους ήταν μια και μοναδική: Να αναμετρηθούν με τον θάνατο.

Κι εκεί στο αλώνι της πάλης, τους περίμενε το δάφνινο στεφάνι. Ναι! Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου. Σας περίμενε ο κότινος του ολυμπιονίκη της σκλαβιάς. Και σεις συνεπείς. 10 Μαΐου 1956, ημέρα Πέμπτη της Λαμπρής, ζύγιαζαν μεσάνυκτα, πανσέληνος. Ήταν η ώρα που ακούστηκε στα πέρατα ο θανατηφόρος θόρυβος της καταπακτής... Κι ας πέρασαν 70 χρόνια. Μείνατε ζωντανοί ανάμεσά μας... Αθάνατοι όσο υπάρχει Ελληνισμός...

Ήταν μια άγια μέρα του Έθνους, η 28η Οκτωβρίου. Ημέρα μνήμης και τιμής σ’ αυτούς που αντιστάθηκαν κατά του φασισμού το 1940.Το αποικιακό Δικαστήριο ήδη ανακοίνωσε την καταδίκη σε θάνατο δια απαγχονισμού του 22χρο-
νου Μ. Καραολή.

Ο Κυβερνήτης Στρατάρχης Χάρτινγκ, απαγόρευσε τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Έλπιζε... Πόσο αυταπατήθηκε!... Η απόφασή του να ανακοινώσει την εκτέλεση του ήρωα της Ελευθερίας ήταν η σπίθα που προκάλεσε παγκύπρια αιματηρά επεισόδια και ταραχές. Στην Λεμεσό, Λάρνακα, Αμμόχωστο, Λευκωσία, Μόρφου, παντού πυρπολύθηκαν στρατιωτικά αυτοκίνητα, ρίχθηκαν βόμβες και χειροβομβίδες κατά στρατιωτικών κτηρίων, μαθητές συγκρούστηκαν με την τουρκοκρατούμενη αστυνομία, συνελήφθη-σαν πέραν των χιλίων νεαρών διαδηλωτών, αιματηρές συγκρούσεις στην πλατεία Μεταξά και οδό Λήδρας Λευκωσίας...

Στη Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, οι διαμαρτυρίες ήταν εντυπωσιακές. Στην Αθήνα τα βίαια γεγονότα που ξέσπασαν έχασαν τη ζωή τους οι Ε. Γεροντής, Ι. Κωνσταντόπουλος, Φρ. Νικολάου και ο αστυφύλακας Κ. Γιαννακούρης.
Ο Μιχαλάκης Καραολής κατηγορήθηκε ότι σκότωσε τον συνεργάτη των Άγγλων, αστυνομικό Πουλλή. Όταν συνελήφθηκε δεν κατέδωσε τον σύντροφό του που πυροβόλησε τον Πουλλή. Αν και αθώος, ψευδομάρτυρες «έπεισαν» το Δικαστήριο...

Ο 22χρονος Ανδρέας Δημητρίου εμπλούτιζε το οπλοστάσιο της Οργάνωσης από τις αποθήκες του στρατού. Συνελήφθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο γιατί πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Άγγλο πράκτορα Α.Μ.Τέϋλορ.

Η εκτέλεση της θανατικής ποινής των Καραολή και Δημητρίου ορίστηκε στις 10 Μαΐου 1956. Οι στρατιώτες με σαρκασμό τους προειδοποιούσαν για «ένα σχοινί που κρέμεται... και σας περιμένει...» Γονείς και μελλοθάνατοι συναντήθηκαν στη φυλακή. Τους χώριζε το δικτυωτό πλέγμα του κελιού. Το δίκτυ δεν επέτρεπε την εικόνα του συνομιλητή. Μόνο φωνή ακουγόταν... Οι γονείς των μελλοθανάτων έμαθαν για την εκτέλεση των παιδιών τους, εκεί στο κελί του μελλοθανάτου. Συγκίνηση και περηφάνεια...

Ο παπα-Αντώνης μπήκε τρεις φορές στα κελιά τους. Τους εξομολόγησε, τους κοινώνησε καιτην τρίτη τους φίλησε. «Είμαι περήφανος που πεθαίνω για την Ελλάδα» ο πρώτος. «Λυπούμαι που δεν θα δω την Κύπρο μας Ελεύθερη» ο δεύτερος... Και ο παπα-Αντώνης περίμενε μέχρι που τέλεσε την αναστάσιμη κηδεία, τα νεκροφίλησε... και άφησε τα σημαδεμένα από το σχοινί και μελανιασμένα πρόσωπα νεκρά παλληκάρια για πρόχειρη ταφή μέσα στις φυλακές. Κι έγινε εκείνο το στενάχωρο μέρος της φυλακής του «Κόσμου το προσκυνητάρι».

Νωρίτερα η ΕΟΔ έγραψε για το πρόγραμμα εορτασμού Ονομαστηρίων Μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας Επιφανίου.

Читайте также