Υποσυνείδητα μηνύματα σε παιδικές σειρές.

ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ

Όταν μιλάμε για υποσυνείδητα μηνύματα σε παιδικές σειρές, η συζήτηση σχεδόν πάντα φορτίζεται συναισθηματικά. Πολλοί γονείς θυμούνται μια σκηνή, ένα περίεργο καρέ, ένα διπλό νόημα σε αστείο και αναρωτιούνται: “Πώς βρέθηκε αυτό σε κάτι που απευθύνεται σε παιδιά;”

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος των παιδικών παραγωγών δεν είναι τόσο απλός όσο φαίνεται στην οθόνη. Πίσω από τα έντονα χρώματα και τους αστείους χαρακτήρες υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία ενηλίκων δημιουργών που συχνά γράφουν σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα.

Ως πάρουμε για παράδειγμα το SpongeBob SquarePants. Η σειρά απευθύνεται σε παιδιά, όμως κατά καιρούς έχουν εντοπιστεί σκηνές με υπαίθριο χιούμορ που μόνο οι ενήλικες μπορούν να καταλάβουν. Κάποια αστεία βασίζονται σε διπλές έννοιες, εκφράσεις προσώπου ή σωματική κωμικότητα που για έναν ενήλικα παραπέμπουν σε "κάτι αστείο" Το παιδί δεν διαθέτει την εμπειρία και το υπόβαθρο για να αποκωδικοποιήσει το δεύτερο επίπεδο.

The Powerpuff Girls η βία παρουσιάζεται μέσα από μια έντονα χρωματισμένη, υπερβολική και καρτουνιστική μορφή. Οι ηρωίδες μάχονται καθημερινά κακοποιούς, κτίρια καταστρέφονται, εκρήξεις συμβαίνουν, αλλά όλα δίνονται με τέτοια υπερβολή που μοιάζουν περισσότερο με οπτικό παιχνίδι παρά με ρεαλιστική απεικόνιση βίας. το παιδί εκτίθεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα σύγκρουσης ως φυσιολογική λύση προβλημάτων.

Teen Titans Go!, όπου το χιούμορ συχνά ακροβατεί ανάμεσα στο παιδικό και στο ειρωνικό, με σατιρικά σχόλια που παραπέμπουν σε ενήλικες καταστάσεις. Οι δημιουργοί γνωρίζουν ότι πολλοί γονείς παρακολουθούν μαζί με τα παιδιά τους, οπότε ενσωματώνουν “κλείσιμο ματιού” για μεγαλύτερες ηλικίες.

Το ερώτημα είναι γιατί συμβαίνει αυτό. Υπάρχουν πιθανές εξηγήσεις. Πρώτον, οι δημιουργοί είναι ενήλικες που εργάζονται πολλές ώρες σε απαιτητικά πρότζεκτ, εκεί το ενήλικο χιούμορ λειτουργεί συχνά ως δημιουργική ένωση. Δεύτερον, οι εταιρείες παραγωγής επιδιώκουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον και των γονέων, ώστε η σειρά να γίνεται «οικογενειακή εμπειρία." το πολιτισμικό υπόβαθρο του θεατή.

Όσον αφορά τα σεξουαλικά υπονοούμενα, τις περισσότερες φορές ??? σημασία για ένα παιδί. Η αντίληψη λειτουργεί κυριολεκτικά, χωρίς το κατάλληλο γνωστικό πλαίσιο, το “υπονοούμενο” δεν γίνεται. Αντίθετα, η βία είναι πιο ορατή και πιο άμεσα κατανοητή, ακόμη κι αν παρουσιάζεται σε καρτουνιστική μορφή. Εκεί βρίσκεται και η ουσιαστική παιδαγωγική συζήτηση, όχι τόσο στα «κρυφά» καρέ, αλλά στη συστηματική έκθεση σε μοτίβα σύγκρουσης, ειρωνείας ή επιθετικής επίλυσης διαφορών.

Επιστημονικά, η έννοια των αυστηρά «υποσυνείδητων» μηνυμάτων, δηλαδή ερεθισμάτων που περνούν κάτω από το όριο της συνειδητής αντίληψης και διαμορφώνουν συμπεριφορά, δεν έχει αποδειχθεί ότι λειτουργεί με ισχυρό και μόνιμο τρόπο στα παιδικά προγράμματα. Πολύ συχνά, αυτό που ονομάζεται "υποσυνείδητο μήνυμα" είναι απλώς πολυεπίπεδο περιεχόμενο.

Το ουσιαστικό ζήτημα δεν υπάρχει αν υπάρχει κάποιο κρυφό σχέδιο πίσω από τις παιδικές σειρές, αλλά το πώς τα παιδιά ερμηνεύουν αυτό που βλέπουν. Και εδώ ο ρόλος του γονέα είναι καθοριστικός. Όταν υπάρχει συζήτηση, επεξήγηση και κριτική σκέψη, το παιδί μαθαίνει να φιλτράρει εικόνες και μηνύματα. Η οθόνη τότε δεν γίνεται φορέας κρυφής επιρροής, αλλά αφορμή για διάλογο.

Τελικά, τα περισσότερα «υποσυνείδητα» μηνύματα δεν είναι τόσο υποσυνείδητα όσο νομίζουμε, είναι μηνύματα που απλώς απευθύνονται σε διαφορετικό κοινό ταυτόχρονα. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν, αλλά πώς επιλέγουμε να διαχειριστούμε.

Στο επόμενο - σχετικό- άρθρο, θα δούμε όλη αυτή την "συντονισμένη προσπάθεια" , πιο αναλυτικά.

Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε : https://eeod.gr/news/86356-cnn-taina-gia-tin-apeil-tou-christianiko-ethnikismo-stis-ipa

Γίνετε μέλη στην μεγάλη ομάδα μας στο VIBER και προσκαλέστε και τους φίλους σας : https://invite.viber.com/?g2=AQAfsYZxqEXuYlJaPfyrLNQMH7RN1pI7dIuOf084sY31IWt%2BOMk5%2B2dlQ4jNwzYK

Читайте также