Το Άγιο Φως

ΦΩΤΟ: ΕΟΔ

Κάθε χρόνο τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής και της Μ. Εβδομάδος ο διάβολος αγωνίζεται να προκαλέσει τους πιστούς. Μία από τις πλέον μονότονα επαναλαμβανόμενες προκλήσεις του είναι η άρνηση του μεγάλου, μοναδικού θαύματος του Αγ. Φωτός που πηγάζει από τον Ζωοποιό Τάφο του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα.

Όμως όσο και να προσπαθεί, όσες μεθόδους και αν χρησιμοποιεί δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το πανθομολογούμενο μοναδικό θαύμα του Αγ. Φωτός. Ο πλέον αξιόπιστος μάρτυρας του Αγίου Φωτός είναι η ίδια η ιστορία. Υπάρχουν αδιάψευστες ιστορικές μαρτυρίες από τον 4ο αι. μέχρι και τις ημέρες μας που το επιβεβαιώνουν.

Στην πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση του Χάρη Σκαρλακίδη, αρχιτέκτονα μηχανικού, με τίτλο “Άγιο Φως, το Θαύμα της καθόδου του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού” (Αθήνα, 7η έκδοση, 2021), καταγράφονται 85 μαρτυρίες από τον 4ο μέχρι τον 16ο αι. που πιστοποιούν ότι στο χώρο του Πανίερου Ναού της Αναστάσεως συμβαίνει κάθε χρόνο στην εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου το πολύτροπο και πολύμορφο μέγα θαύμα του Αγίου Φωτός.

Το χαρακτηρίζω πολύμορφο και πολύτροπο διότι οι εμφανίσεις του δεν είναι μονοδιάστατες: Κατά θαυμαστό τρόπο, ανάβει η κεντρική κανδήλα του Παναγίου Τάφου, άλλες φορές τα καντήλια του Ναού της Αναστάσεως ή τα κεριά που κρατούν οι πιστοί στο χέρι τους. Μάλιστα παλαιότερα πριν την κατασκευή του Ιερού Κουβουκλίου που ο Τάφος του Κυρίου ήταν ορατός από όλους τους πιστούς η θαυμαστή φωταγώγησή του από το Άγιο Φως γινόταν αμέσως αντιληπτή από όλους. Επίσης, το Άγ. Φως εμφανίζεται πολύ συχνά σε όλο το χώρο του Ναού της Αναστάσεως ως αστραπές ή και ως βολίδες ή ακτίνες φωτός. Και όλες αυτές θαυμαστές αστραπόμορφες  εμφανίσεις σε παλαιότερες εποχές που δεν υπήρχε ηλεκτρισμός! Επίσης, πώς να ερμηνεύσει κάποιος με τους φυσικούς νόμους το γεγονός ότι το Άγιο Φως τα πρώτα λεπτά της εμφανίσεως του φωτίζει μεν αλλά δεν καίει. Βλέπουμε κάθε χρόνο πολλοί πιστοί να ακουμπούν το πρόσωπό τους (καί μάλιστα ορισμένοι με πυκνή γενειάδα!) στη φλόγα της αναμμένης από το Άγιο Φως δεσμίδας 33 κεριών και να μην καίγονται;

Οι ιστορικές μαρτυρίες που πιστοποιούν το μεγάλο Θαύμα του Αγ. Φωτός, στις οποίες παραπέμπει ο Χ. Σκαρλακίδης στην ανωτέρω εργασία του, δεν είναι μόνο από Ορθοδόξους ή από ετερόδοξους Χριστιανούς αλλά και από αλλοδόξους Μουσουλμάνους, οι περισσότεροι των οποίων αναφέρονται με σεβασμό στο γεγονός αυτό. Επίσης, εντύπωση προκαλεί και η εθνική καταγωγή των 85 συγγραφέων που μαρτυρούν για το άγιο Φως: Γάλλοι (17), Άγγλοι (9), Έλληνες-Βυζαντινοί (8), Ιταλοί (7), Άραβες-μουσουλμάνοι (7), Γερμανοί (6), Αιθίοπες (5), Αρμένιοι (5), Ρώσοι (4), Πέρσες (4), Ισλανδοί (3), Αιγύπτιοι Κόπτες (2), Ιρακινοί (Χαλδαίοι) (2), Κύπριος, Σύρος, Μολδαβός, Βέλγος-Φλαμανδρός, Αυστριακός και Ελβετός!

Αδιάψευστος μάρτυρας του θαύματος του Αγ. Φωτός είναι η κολώνα στην κεντρική είσοδο του Ναού της Αναστάσεως που διεράγη όταν το 1579 οι Οθωμανικές Αρχές δεν επέτρεψαν στον Ορθόδοξο Πατριάρχη να μπει στον Ι. Ναό και έδωσαν την άδεια στον Αρμένιο (μονοφυσίτη) πατριάρχη. Κατά την ώρα της Καθόδου του Αγ. Φωτός αυτό “βγήκε” μέσα από την κολώνα και άναψε τις λαμπάδες των Ορθοδόξων που είχαν κλειστεί έξω από το Ναό. Ο Τουνόρ ένας μουσουλμάνος που είδε το θαύμα ομολόγησε τον Χριστό και μαρτύρησε για το όνομά του.

Ολοκληρώνουμε τη μικρή αναφορά μας στο μεγάλο θαύμα του Αγ. Φωτός με τη Μαρτυρία του Πέρση σοφου αλ-Μπιρουνί (973-1048), ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πανεπιστήμονες όλων των εποχών με συγγραφικό έργο που υπερβαίνει τα 150 συγγράμματα και αναφέρεται σε όλους τους τομείς του επιστητού. Στο έργο του “Χρονολόγηση των αρχαίων ηθών” (1000 μΧ) που διασώζεται σε πέντε χειρόγραφα και πρωτοεκδόθηκε το 1878 ο αλ-Μπιρουνί αναφέρει:

“Σχετικά με το Σάββατο της Αναστάσεως λέγεται μια ιστορία η οποία εκπλήσσει τον ερευνητή των φυσικών επιστημών και η αιτία της οποίας είναι αδύνατον να ανακαλυφθεί. Εάν δεν υπήρχε ομοφωνία των αντιπάλων [του θαύματος] και δεν ανέφεραν ότι το είδαν και οι ίδιοι, και ακόμη εξέχοντες διδάσκαλοι και άλλοι άνθρωποι δεν το έγραφαν στα συγγράμματά τους κάποιος θα μπορούσε να μην έχει καμία εμπιστοσύνη. Εγώ το έχω μάθει από βιβλία και το έχω ακούσει από τον al-Faraj ibn Salih της Βαγδάτης, ότι στο μέσον του Ναού της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ είναι λαξευμένος σ’ ένα βράχο ο Τάφος του Ιησού, κατά τρόπο που περικλείεται από έναν θόλο. Από πάνω υψώνεται ένας μεγαλύτερος θόλος. Και γύρω γύρω από τον βράχο υπάρχουν γαλαρίες. Από εκεί παρακολουθούν οι μουσουλμάνοι. Οι Χριστιανοί, και όποιος άλλος έλθει εκείνη την ημέρα στον τόπο του Τάφου, ικετεύουν και επικαλούνται τον ύψιστο Θεό από το μεσημέρι μέχρι και το βράδυ. Έρχονται ακόμη ο μουεζίνης του τζαμιού, ο επικεφαλής ιμάμης της προσευχής και ο εμίρης της πόλης, οι οποίοι κάθονται δίπλα στον Τάφο. Μαζί τους φέρνουν λυχνάρια, που τα τοποθετούν εκεί, ενώ είναι ακόμα κλειδωμένος [ο Τάφος]. Οι Χριστιανοί εντωμεταξύ έχουν ήδη σβηστά τα λυχνάρια και τις δάδες τους και αναμένουν, μέχρι που αντικρίζουν μία καθαρή λευκή φωτιά η οποία ανάβει μία κανδήλα. Απ’  αυτή τη φωτιά ανάβουν τις λυχνίες μέσα στα τεμένη και στις εκκλησίες. Εν συνεχεία γίνεται γραπτή αναφορά στον χαλίφη [της Βαγδάτης] για την ώρα που κατήλθε η φωτιά. Από την ταχύτητα της έλευσης [της φωτιάς] και αν ήταν κοντά στο μεσημέρι, συμπεραίνανε ότι το έτος θα είναι παραγωγικό. Εάν η έλευση καθυστερούσε προς το βράδυ και αργότερα, συμπεραίνανε ότι θα είναι μη παραγωγικό. Αυτός που με πληροφόρησε διηγείται ότι κάποιος σουλτάνος έβαλε στη θέση του φιτιλιού ένα χάλκινο σύρμα για να μην ανάψει και να μην πραγματοποιηθεί αυτό [το θαύμα]. Όταν όμως η φωτιά κατήλθε, άναψε και ο χαλκός. Η έλευση εκείνη την ημέρα αυτής της ουράνιας φωτιάς, που επανέρχεται στον συγκεκριμένο χρόνο και τόπο, γίνεται αφορμή να μένουμε άναυδοι” (G. S. Strohmaier, Al-Biruni, In den Gaerten der Wissenschaft, Λειψία 1988, σ. 125-126, στο Χάρη Σκαρλακίδη,  Άγιο Φως, το Θαύμα της καθόδου του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού, Αθήνα 72021, σ. 61-62).

Читайте также