Ὅταν οἱ Σταυροφόροι τοῦ “ἄλλου πνεύμονος” ἐσταύρωναν τὴν Βασιλεύουσαν

12 Ἀπριλίου 1204, ἡ θλιβερὴ μέρα τῆς πρώτης Ἅλωσης τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους. Οἱ Παπικοὶ ἐγκληματίες ποὺ ἀποκλήθηκαν Σταυροφόροι, λεηλάτησαν Ἱεροὺς Ναούς, λεηλάτησαν Ἅγιες Τράπεζες, ἔκλεψαν Ἅγια δισκοπότηρα, ἔκλεψαν καλύμματα τῶν Ἁγίων Τραπεζῶν, ἔκλεψαν Ἅγια Λείψανα, ἔκλεψαν Ἱερὰ Ἄμφια τῶν Ὀρθοδόξων Ἱερέων, ἔκλεψαν Ἅγιες Εἰκόνες καὶ τόσα ἄλλα κατὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὅλα τοῦτα ἦταν ἡ ἀπαρχή, γιὰ νὰ καταδυναστεύσουν τοὺς Ὀρθόδοξους οἱ αἱρετικοὶ Παπικοί…τοῦ “ἄλλου πνεύμονος”, τὰ χρόνια ποὺ ἀκολούθησαν.

Μελετώντας κανεὶς τὶς λεγόμενες “δυτικὲς πηγές”, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στὶς Σταυροφορίες, θὰ διαπιστώσει ἕνα ἐξωραϊσμὸ ἢ ἔστω ἀπάβλυνση τῆς ἀπάνθρωπης καὶ ἀντιεκκλησιαστικῆς συμπεριφορᾶς τῶν Σταυροφόρων σταυρωτῶν τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ ὄχι μόνο.

Μαύρη μέρα, ἡ ἡμέρα τῆς Πρώτης Ἅλωσης τῆς Κωνσταντινούπολης, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Παπικοὶ ἐγκληματίες, μὲ τὰ ἄλογα εἰσέρχονταν στοὺς Ἱεροὺς Ναούς, γιὰ νὰ φορτώσουν τὰ κλοπιμαῖα. Ἔκλεψαν Ἀρχιερατικοὺς θρόνους, Ἱεροὺς ἄμβωνες μέχρι καὶ θύρες Ναῶν οἱ σταυρωτὲς Σταυροφόροι τῆς Ρωμιοσύνης. Ἔκλεψαν τὰ καλύμματα τῶν Ἁγίων Τραπεζῶν. Ἀφαίρεσαν πολύτιμους λίθους ἀπὸ τὰ Ἅγια δισκοπότηρα.

Τὰ Ἱερὰ Ἄμφια τῶν Ὀρθοδόξων Ἱερέων τὰ τοποθετοῦσαν στὶς ράχες τῶν ἀλόγων. Λεηλάτησαν χωρὶς κανένα σεβασμὸ οἱ αἱρετικοὶ Παπικοὶ τὶς ἐκκλησίες τῆς Κωνσταντινούπολης.

Ἡ ἀσέβεια τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν Σταυροφόρων δὲν εἶχε ὅρια. Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ δυτικὸς Σὲρ Ἔντουϊν Πήαρς, στὸ σύγγραμμά του «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1204. Ἱστορία τῆς 4ης Σταυροφορίας», μία πόρνη κάθισε στὴ Πατριαρχικὴ καθέδρα καὶ τραγουδοῦσε ἄσεμνο τραγούδι πρὸς τέρψη τῶν στρατιωτῶν. Τέτοια ἦταν ἡ ἀσέβεια τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν Σταυροφόρων. «Ἡ λαγνεία τῶν στρατιωτῶν, δὲν φείσθηκε οὔτε τῶν κοριτσιῶν, οὔτε τῶν ἀφιερωμένων στὸ Θεὸ παρθένων», τονίζει ὁ Σὲρ Ἔντουϊν Πήαρς.

Ἡ λεηλασία ἦταν ἀνελέητη. Ὅπως ἐπίσης ἀναφέρει ὁ Σὲρ Ἔντουϊν Πήαρς, ὁ ἀριθμὸς τῶν τραυματιῶν καὶ τῶν νεκρῶν ἦταν “χωρὶς τέλος καὶ μέτρο”. «Ἄρχισε ἡ σφαγὴ χωρὶς διάκριση», ἀναφέρει κατόπιν «Οἱ εἰσβολεῖς δὲν λυπόταν οὔτε τὶς γυναῖκες καὶ τοὺς γέροντες. Ποτὲ στὴν Εὐρώπη δὲν εἶχε πραγματοποιηθεῖ μία τόσο συστηματικὴ καὶ ἀνελέητη λεηλασία. Ποτὲ στρατὸς Χριστιανικοῦ κράτους δὲν εἶχε λεηλατήσει μία πόλη μὲ τόσο βάρβαρο τρόπο, ὅσο ἐκεῖνος μὲ τὸν ὁποῖο λεηλάτησαν τὴν πόλη ἐκεῖνοι οἱ στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ».

Ἂν εἶναι δυνατὸ οἱ αἱρετικοὶ Παπικοὶ ἐγκληματίες ποὺ ἀποκλήθηκαν Σταυροφόροι, νὰ καλοῦνται “στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ”. “Εὐσεβεῖς ληστὲς” τοὺς ἀποκαλεῖ εἰρωνικὰ ὁ ἱστορικὸς συγγραφέας Γκοῦντερ. Αὐτοὶ ἦταν ὄντως «ἀσεβεῖς ἀλῆτες», γιὰ νὰ ἀνασκευάσομε τὴν ἔκφραση τοῦ Γκοῦντερ.

Ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς “εὐσεβεῖς ἀλῆτες” δὲν εἶναι ἁπλὰ ἀτυχὴς ἀλλὰ καὶ ἀπόλυτα ἄδικος, ἂν ἀναλογισθεῖ κανεὶς τὰ ἐγκλήματα τῶν σταυρωτῶν τῆς Κωνσταντινούπολης. Καὶ μόνο ἡ ἀσέβεια, ἡ ὁποία ἐπιδείχθηκε στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σοφίας, ἀρκεῖ.

Ἡ ἀποκοπὴ τῶν Παπικῶν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία εἶχε καὶ ἄλλες δυσ­άρεστες συνέπειες, μὲ προεξάρχουσα τὴν ἐχθρότητα ἀπέναντι στοὺς Ὀρθόδοξους. Ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία γέμει παραδειγμάτων τέτοιων συμπεριφορῶν.

Τὸ καταδεικνύουν ἐξάλλου καὶ οἱ τόσοι μάρτυρες ἀπὸ τοὺς ἀφιλάδεφους Σταυροφόρους σταυρωτὲς τοῦ “ἄλλου πνεύμονος”, κατὰ τὴ σύγχρονη “ὁρολογία”, τὴν ὁποία ἔχει ἐφεύρει ὁ συγκρητιστικὸς οἰκουμενισμός.

Ἡ θλιβερὴ μέρα τῆς πρώτης Ἅλωσης τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, θὰ “καταμαρτυρεῖ” καὶ τὸ ἀνυπόστατο τοῦ ἰσχυρισμοῦ, ὅτι Σχίσμα τὸ 1054 μ.Χ. δὲν ἔχει γίνει, ἕνα ἐπιχείρημα τὸ ὁποῖο δυστυχῶς προσπαθεῖ νὰ διαψεύσει Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας.

Читайте также