Πως παρουσιάζεται η φύση στην Καινή Διαθήκη;
Ποιος ο ρόλος της φύσης στη Σωτηρία του ανθρώπου;
Στην Καινή Διαθήκη, η φύση, ως δημιούργημα του Θεού συνδέεται στενά με τη ζωή και τη διδασκαλία του. Πολλές εικόνες από τη φύση χρησιμοποιούνται για να γίνουν πιο κατανοητά τα μηνύματα της πίστης μας, όπως οι σπόροι, τα δέντρα, τα πουλιά και τα λουλούδια. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μιλά για τη φύση στις παραβολές του, δείχνοντας ότι φροντίζει για όλη τη δημιουργία, για όλη την πλάση και ότι ο άνθρωπος μπορεί να διδαχτεί από τη φύση σημαντικές αλήθειες για τη ζωή και την ανιδιοτελή αγάπη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αναφορά στα πουλιά και στα λουλούδια: «ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά» (Ματθ. 6,26) και «καταμάθετε τὰ κρῖνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει·» (Ματθ. 6,28).
Παράλληλα, η φύση στην Καινή Διαθήκη παρουσιάζεται ως χώρος όπου αποκαλύπτεται η παρουσία του Θεού. Τα θαύματα της γαλήνευσης της θάλασσας και του πολλαπλασιασμού των άρτων, δείχνουν περίτρανα ότι ο Θεός ελέγχει τα φυσικά στοιχεία. Η φύση δεν είναι κάτι ξένο ή εχθρικό, αλλά μέρος του σχεδίου του Θεού για τη Σωτηρία του ανθρώπου. Άρα, ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη φύση και να την προστατεύει.
Ταυτόχρονα, η φύση στην Καινή Διαθήκη φανερώνει τη δύναμη του Θεού. Τα φυσικά στοιχεία υπακούουν στο θέλημά του Κυρίου, δείχνοντας ότι ο Θεός είναι ο Κύριος του παντός. Όταν ο Ιησούς γαληνεύει τη θάλασσα, οι μαθητές λένε με θαυμασμό: «ποταπός ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;» τι άνθρωπος είναι αυτός, αφού και οι άνεμοι και η θάλασσα υποτάσσονται εις αυτόν; (Ματθ. 8,27).
Επιπλέον, η φύση στην Καινή Διαθήκη συνδέεται με την πίστη και την ελπίδα του ανθρώπου. Ο Ιησούς χρησιμοποιεί εικόνες από τη γεωργική ζωή για να μιλήσει για τη βασιλεία του Θεού, όπως στην παραβολή του σπορέα: «ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι.» (Ματθ. 13,3). Ο σπόρος που πέφτει στη γη συμβολίζει τον λόγο του Θεού, ενώ το έδαφος την καρδιά του ανθρώπου. Μ’ αυτόν τον τρόπο, η φύση γίνεται μέσο για να φανερωθεί η ανάγκη καλλιέργειας και ενδυνάμωσης της πίστης.
Η φύση παρουσιάζεται και ως μέρος της ανανέωσης και της σωτηρίας που φέρνει ο Χριστός. Στην Αποκάλυψη γίνεται λόγος για έναν νέο κόσμο, όπου η δημιουργία αποκαθίσταται: «Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν» (Αποκάλυψη 21,1). Έτσι, η Καινή Διαθήκη καλεί τον άνθρωπο να βλέπει τη φύση με σεβασμό και ελπίδα, ως δώρο του Θεού που προορίζεται να ανανεωθεί και να δοξαστεί.
Ακόμη, η φύση στην Καινή Διαθήκη συνδέεται με την ταπείνωση και την απλότητα που καλείται να έχει ο άνθρωπος. Ο Ιησούς χρησιμοποιεί μικρά και απλά στοιχεία της φύσης για να δείξει μεγάλες αλήθειες, όπως τον σπόρο του σιναπιού: «Ομοία εστίν η βασιλεία των ουρανών κόκκω σινάπεως» (Ματθ. 13,31). Παρότι ο σπόρος είναι πολύ μικρός, μεγαλώνει και γίνεται δέντρο. Μ’ αυτό το παράδειγμα τονίζεται ότι ακόμη και κάτι φαινομενικά ασήμαντο μπορεί, με την εντολή του Θεού, φέρει σπουδαία αποτελέσματα.
Τέλος, η φύση παρουσιάζεται ως χώρος προσευχής και συνάντησης του ανθρώπου με τον Θεό. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός συχνά αποσύρεται σε ήσυχους φυσικούς τόπους για να προσευχηθεί, μακριά από τον θόρυβο του πλήθους: «αὐτὸς δὲ ἦν ὑποχωρῶν ἐν ταῖς ἐρήμοις καὶ προσευχόμενος.» (Λουκάς 5,16). Αυτό δείχνει ότι η φύση γαληνεύει τον άνθρωπο, τον στρέφει προς τον Θεό, ώστε να καλλιεργήσει μια βαθιά πνευματική σχέση μαζί Του.
Στην παγκόσμια ευφροσύνη της λύτρωσης, ακόμη και τα βουνά θα μετακινηθούν από τη θέση τους και θα περιμένουν με χαρά τους λυτρωμένους. Και το πλήρωμα του χρόνου ήλθε! Μια χειμωνιάτικη νύχτα «ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εξ αυτής» ανέτειλε Χριστός. Οι άνθρωποι δεν είχαν όμως κάποιο χώρο γι’ Αυτόν. Και Εκείνος που «έκλινε ουρανούς και κατέβη» δέχεται τη φιλόξενη γωνιά που του προσφέρει η φύση: το ταπεινό σπήλαιο. Τα άκακα ζώα γύρω από τη φάτνη τους που έγινε λίκνο Του «χερουβικήν απαεικάζει παράστασιν», μοιάζουν χερουβική τιμητική φρουρά. Πρώτοι προσκυνητές Του ήταν οι άδολοι ποιμένες. Μετά από μερικά χρόνια, ο ποταμός θ’ αλλάξει πορεία, η θάλασσα θα δει και θα φοβηθεί, οι νεφέλες «θα δώσουν φωνή» στη Βάπτιση Του.
Στις ευαγγελικές διηγήσεις η φύση είναι παρούσα. Ολόκληρο το κατά Μάρκο Ευαγγέλιο εκτυλίσσεται δίπλα στη θάλασσα! «Παιδιά της θάλασσας» είναι πολλοί από τους μαθητές Του. Τους συνάντησε στην ακρογιαλιά της Γαλιλαίας. Ένας λόγος Του αρκούσε για να αφήσουν τα δίχτυα και τα πλοία και να γίνουν αλιείς ψυχών!
Ο Κύριος χρησιμοποιεί παραβολές με καθημερινές εικόνες από τη φύση για να κάνει κατανοητές υψηλές αλήθειες. Ο σπορεύς, ο σπόρος, η καλή και η άγονη γη, ο χειμώνας, η βροχή, τα δέντρα, τα φυτά, τα χορτάρια και τα άνθη του αγρού, τα πετεινά του ουρανού, το χαμένο πρόβατο.
Από τη φύση είναι πολλές από τις ονομασίες που ο Κύριος αποδίδει στον Εαυτό Του: «εγώ ειμί η άμπελος», « εγώ ειμί ο ποιμήν καλός», «εγώ ειμί το φως του κόσμου». Αλλά, είναι και ο εξουσιαστής της φύσης. Περπατάει πάνω στη θάλασσα. Αρκεί μια προσταγή του για να σταματήσει ακαριαία ο σεισμός, η τρικυμία, η βίαιη ορμή των ανέμων.
Από ένα δροσερό βουνό της Γαλιλαίας, κάτω από το γαλάζιο ουρανό θόλο του ουρανού ακούστηκε ο τέλειος νόμος, η επί του όρους ομιλία. Στο φρέαρ (=πηγάδι) του Ιακώβ, μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριάτικου μεσημεριού, άκουσε η ανύποπτη γυναίκα της Σαμάρειας το «πνεύμα ο θεός» Ιωάννης δ΄ 24. Άρα, η φύση πρέπει να έχει τον απόλυτο σεβασμό και την προστασία μας, σεβόμενοι τον Δημιουργό της και το μέλλον των παιδιών μας.
