Παρέμβαση του π. Αρσένιου Βλιαγκόφτη για την υπόθεση Τυχικού
Ο π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης σχολιάζει τις εξελίξεις στην Εκκλησία της Κύπρου, την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού και την εκλογή νέου Μητροπολίτη Πάφου.
Σε ιδιαίτερα έντονο και επικριτικό τόνο τοποθετήθηκε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης, σχολιάζοντας τις πρόσφατες εξελίξεις στην Εκκλησία της Κύπρου και ειδικότερα την εκλογή νέου Μητροπολίτη Πάφου μετά την έκπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού. Στο πλαίσιο διαδικτυακής του εκπομπής, ο κληρικός εξέφρασε τη βαθιά του λύπη για τις αποφάσεις της πλειοψηφίας της Ιεράς Συνόδου, κάνοντας λόγο για σοβαρή αδικία και αντικανονικές ενέργειες που, κατά την άποψή του, πλήττουν το εκκλησιαστικό ήθος και την κανονική τάξη.
Παράλληλα, ο π. Αρσένιος αναφέρθηκε εκτενώς στις αντιδράσεις που έχουν προκληθεί από την εκλογή του Αρχιμανδρίτη Γρηγορίου Ιωαννίδη στη Μητρόπολη Πάφου, επικαλούμενος δημοσιεύματα και Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, ενώ υποστήριξε ότι η υπόθεση δεν πρέπει να λησμονηθεί μέχρι να αποδοθεί, όπως ανέφερε, δικαιοσύνη. Στην ομιλία του έκανε επίσης αναφορά στην πρόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, καθώς και σε ζητήματα λειτουργίας των εκκλησιαστικών δικαστηρίων, τα οποία επέκρινε με ιδιαίτερη αυστηρότητα.
Ακολουθεί η απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Αρσενίου για την υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού:
Χαίρετε, αγαπητοί φίλοι, χρόνια πολλά. Σήμερα είναι μεγάλη μέρα, Κυριακή της Πεντηκοστής, αύριο Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας, λένε οι Πατέρες, και έτσι είναι. Άρα λοιπόν, όλοι οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι γιορτάζουμε.
Μεγάλη χαρά λοιπόν λόγω της εορτής, αλλά και μεγάλη στεναχώρια με αυτό που έγινε πριν από μερικές ημέρες, με την πολύ κακή εξέλιξη στην Κύπρο, στην Πάφο, όπου δυστυχώς, δυστυχώς, η πλειοψηφία της Ιεράς Συνόδου προχώρησε την αδικία εις βάρος του κανονικού Μητροπολίτου Τυχικού, εκλέγοντας διαδοχό του στη Μητρόπολη Πάφου, η οποία είναι ήδη με τον Μητροπολίτη Τυχικό πιασμένη. Τώρα λοιπόν, αυτοί εξέλεξαν νέο μητροπολίτη. Επιτρέψτε μου λοιπόν, πριν πάμε στη χαρά της εορτής, να πούμε μερικά για αυτή την ενέργεια η οποία μας στενοχώρησε, και να ευχηθούμε να φωτίσει ο Θεός αυτούς που έκαμαν και αυτό το νέο ατόπημα -μιλώ πολύ έτσι μετριοπαθώς, ατόπημα- να τους φωτίσει ο Θεός να το διορθώσουν.
Τα θέματα, αγαπητοί φίλοι, της σημερινής εκπομπής είναι: πρώτον αυτό, δεύτερον για άλλο λυπηρό που συνέβη σε ναό της Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων, όπου κάνανε την εκκλησία πάνελ πολιτικό. Και το επόμενο θέμα, το τρίτο θέμα από την επικαιρότητα, είναι ένα κείμενο του πατρός Ανανία Κουστένη για την αποφράδα ημέρα της 29ης Μαΐου 1453, και μετά θα πούμε για την Αγία Πεντηκοστή και για το Άγιο Πνεύμα.
Λοιπόν, θα σας διαβάσω ένα ωραίο και σεμνό κείμενο, το οποίο έχει πόνο, έχει ήθος εκκλησιαστικό. Το βρήκα αναρτημένο στην ιστοσελίδα «Τας Θύρας» με ημερομηνία ανάρτησης 27 Μαΐου 2026. Επιγράφεται: «Ο μοιχεπιβάτης Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Ιωαννίδης ευχαριστεί το Θεό που του επέτρεψε να κλέψει τη νύφη». Πολύ εύστοχος ο τίτλος. Για να καταλάβουμε, αγαπητοί φίλοι, με απλά λόγια τι γίνεται, ας πάρουμε το ανάλογο στα κοσμικά πράγματα. Κάποιος παίρνει, κλέβει τη γυναίκα κάποιου άλλου. Αυτό λέγεται μοιχεία. Αυτός λοιπόν, αντί να ντρέπεται, παρουσιάζεται ξεδιάντροπα στο νόμιμο σύζυγο, στα παιδιά, στους συγγενείς της νύφης και καυχάται για το κατόρθωμά του, ενώ θα έπρεπε να ντρέπεται, να εξαφανιστεί από προσώπου της γης. Παρουσιάζεται λοιπόν καυχόμενος.
Αυτό διαβάζω και αυτό έγινε με τον Αρχιμανδρίτη Γρηγόριο Ιωαννίδη, ο οποίος λέει στο μήνυμά του, επικαλείται τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα και εύχεται να διακονίσει τη Μητρόπολη Πάφου με τη χάρη του Θεού. Δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι πραγματικά. Ο μοιχεπιβάτης Γρηγόριος Ιωαννίδης, λέει το δημοσίευμα, με μεταπτυχιακά και διδακτορικό στο Ποντιφικό Ινστιτούτο (το παπικό δηλαδή), που ετέλεσε —κήδευσε— μπουκάλι με στάχτες. Άλλο και αυτό. Τι σημαίνει αυτό, ετέλεσε κηδεία σε μπουκάλι με στάχτες;
Απ' ό,τι λέει μετά, το 2019 πέθανε κάποιος Ελληνοαμερικανός, ο Νίκος Μουγιάρης, και τον κάψανε. Τη στάχτη τη βάλανε σε ένα μπουκάλι και θέλανε να κάνουνε κηδεία στη στάχτη που ήταν μες στο μπουκάλι. Και κανείς δεν έκανε τέτοιο πράγμα στην Κύπρο, και έδωσε εντολή —άκουσον άκουσον— ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος το '19 (μιλάμε για το 2019, πριν από 7 χρόνια). Έδωσε λοιπόν άδεια- εντολή, τώρα άδεια και εντολή, ποιο απ' τα δυο; μας κοροϊδεύουν. Έδωσε λοιπόν εντολή στον πρόθυμο Γρηγόριο Ιωαννίδη να κάνει αυτή την κηδεία, δηλαδή αυτή την παρωδία, να διαβάζει «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων» τη στάχτη ενός ο οποίος επέλεξε μόνος του να καεί, να αποτεφρωθεί, και τη βάλαμε τη στάχτη μες σε ένα μπουκάλι και διάβασε νεκρώσιμη ακολουθία. Φανταστείτε λοιπόν. Επικαλείται τους Αποστόλους λοιπόν Παύλο και Βαρνάβα και έρχεται να διακονίσει τη Μητρόπολη Πάφου με τη χάρη του Θεού!
Δυστυχώς, δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο, λέει η ιστοσελίδα, από τη διοικούσα Εκκλησία της Κύπρου, παρά μόνον τούτον τον δρόμο της κοροϊδίας και της αυταπάτης. Τα ίδια που βλέπουμε και στους ιεράρχες της ελλαδικής Εκκλησίας, ρεσιτάλ ηθοποιίας και υποκρισίας. Να σημειώσω ότι η εκλογή αυτή έγινε για πρώτη φορά με αλλαγμένο τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. Μέχρι τώρα, στην Εκκλησία της Κύπρου οι εκλογές επισκόπων γινότανε με συμμετοχή κλήρου και λαού. Εψήφιζε και ο λαός, ο πιστός λαός.
Τώρα λοιπόν, μία από τις απαράδεκτες ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου ήταν ότι με συνοπτικές διαδικασίες προχώρησαν και αλλάξανε τον Καταστατικό Χάρτη. Απέκλεισαν τη συμμετοχή του πιστού λαού και έτσι μόνοι τους εκλέξανε, αν θυμάμαι καλά, με ψήφους 12 έναντι 4. Τέσσερις δηλαδή, οι οποίοι έχουν το μυαλό στη θέση του και είναι Ορθόδοξοι, αρνήθηκαν αυτόν τον παραλογισμό, να εκλέγεται επίσκοπος ενώ ο κανονικός επίσκοπος είναι ακόμη ζων και δεν έχει παραιτηθεί, διώκεται αδίκως, αδικότατα. Οι τέσσερις λοιπόν εκ των ιεραρχών της Κύπρου δεν το εψήφισαν αυτό το ανοσιούργημα. Βρεθήκαν όμως 12 οι οποίοι το ψηφίσανε, και συνεπώς δεν είναι μόνο ο αρχιεπίσκοπος, είναι και η σύνοδος.
«Εμάς», συνεχίζει το κείμενο, «έχετε το θράσος και μας κοροϊδεύετε. Τον Θεό πώς τολμάτε και τον κοροϊδεύετε;» Όταν κανείς έχει φόβο Θεού, θέτει αυτά τα ερωτήματα. Όταν όμως έχει μπει σε μία άλλη σφαίρα, που κάνει πράγματα αντίθετα στο δίκαιο, στην ηθική, στην παράδοση της Εκκλησίας, τότε δεν τον απασχολεί, κοροϊδεύει το Θεό. Ίσα-ίσα που έχει και την εντύπωση... πώς αν τον χαρακτηρίσω, δυσκολεύομαι να πω, ο ταλαίπωρος, ο ταλαίπωρος αυτός που εκλέξανε -δεν λέω ο νέος Επίσκοπος Πάφου, αυτόν που εκλέξανε- ο μοιχεπιβάτης λοιπόν επικαλείται τους Αγίους Αποστόλους και λέει: «Έρχομαι να διακονίσω με τη χάρη του Θεού το ποίμνιο». Βρε ποιο ποίμνιο να διακονίσεις, τη στιγμή που το ποίμνιο έχει εκφραστεί υπέρ του επισκόπου του κανονικού, του Τυχικού, και σένα δεν σε θέλει; Είχα και ένα άλλο ωραίο κείμενο που έθετε ερωτήματα στον ταλαίπωρο Αρχιμανδρίτη: Από πού και ως πού εσύ στην Πάφο πήγες καμιά φορά; Πέρασες απ' την Πάφο; Γνώρισες το λαό της; Σε θέλει ο λαός της; Όχι.
Λοιπόν, άρα είναι η πρώτη φορά που γίνονται εκλογές χωρίς τη συμμετοχή του λαού στην Κύπρο, γιατί αν ψήφιζε ο λαός, δεν υπήρχε περίπτωση βεβαίως να βγει αυτό το αποτέλεσμα. Η τεράστια, συνεχίζω, αδικία που διαπράττει η διοικούσα Εκκλησία της Κύπρου φέρνει μεγάλη πίκρα στις καρδιές του λαού της Πάφου. Σπέρνει αδικία και θα θερίσει τη δικαιοσύνη του Θεού. Όχι μόνο του λαού της Πάφου, σε όλο το λαό της Κύπρου και σε όλο τον Ορθόδοξο λαό φέρνει πίκρα αβάσταχτη. Ο μοιχεπιβάτης δεν μπορεί να καλοπιάνει το λαό της Πάφου την ώρα που μπαίνει απρόσκλητος στην Πάφο και κλέβει τη θέση του αδικημένου και διωκόμενου πατέρα τους. Ο νόμιμος σύζυγος της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου και νόμιμος πατέρας του ποιμνίου της Πάφου στα μάτια του Θεού είναι ο Μητροπολίτης Πάφου Τυχικός.
Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Ιωαννίδης είναι ο παράνομος μνηστήρας που θέλει να επιβάλει το σύστημα για να συνεχίσει ανενόχλητο το ξεχαρβάλωμα της Ορθοδοξίας. Ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής της Εκκλησίας της Κύπρου, Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Ιωαννίδης (είναι και κοσμήτωρ), θεωρεί τιμή, όπως είπε, την παράνομη τοποθέτησή του στη θέση του αδίκως διωκόμενου Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού. Τούτα τα γράμματα και τούτο το ήθος μαθαίνει και στους σπουδαστές της σχολής; Διερωτάται κανείς. Είναι προφανές ότι η ιεραρχία της Κύπρου προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι και να κλείσει τα στόματα, τοποθετώντας στη θέση του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού έναν κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής, ο οποίος βέβαια, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό Πανιερώτατο Τυχικό, τηρεί δύο βασικές προϋποθέσεις. Ποιες είναι; Άκριτα υπάκουος και οικουμενιστής.
Άκριτα υπάκουος, γιατί το 2019 ετέλεσε εξόδιο ακολουθία στην τέφρα του Αμερικάνου Νίκου Μουγιάρη, που σας είπα, κατόπιν ειδικής άδειας παύλα εντολής που είχε δώσει ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος. Μας κοροϊδεύουν και με αυτά που και με τους τίτλους που χρησιμοποιούν. Άδεια-εντολή. Άδεια σημαίνει άλλο πράγμα, εντολή σημαίνει άλλο. Πώς γίνεται τώρα ο συνδυασμός; Βρέθηκε τότε ο πρόθυμος, εντός εισαγωγικών, Γρηγόριος Ιωαννίδης, όταν κανείς άλλος δεν ήθελε να την κάνει αυτήν την παρωδία της κηδείας.
Οικουμενιστής, το δεύτερο. Πρόθυμος λοιπόν, με τρόπο αδάκριτο, πρόθυμος σε αυτά που του λένε να κάνει τα μη θεάρεστα και μη ωφέλιμα.
Και οικουμενιστής, γιατί θα τον δείτε στο βίντεο που ακολουθεί -δεν έχουμε εδώ βίντεο βέβαια- να επαίρεται, να υπερηφανεύεται για την πραγματοποίηση του 10ου διεθνούς λειτουργικού συμποσίου της Εταιρείας Ανατολικών Λειτουργικών Σπουδών στη Λευκωσία. Η Εταιρεία Ανατολικών Λειτουργικών Σπουδών είναι ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός που μελετά τις λατρευτικές παραδόσεις των ανατολικών αιρέσεων. Των ανατολικών αιρέσεων και όχι εκκλησιών (Συριακή, Αρμενική, Κοπτική, Αιθιοπική). Αυτοί όλοι οι ταλαίπωροι είναι αιρετικοί, είναι, μονοφυσίτες.
Άρα λοιπόν, αυτή η εταιρεία που έχουνε των Ανατολικών Λειτουργικών Σπουδών ασχολείται... Το θέμα δεν είναι να ασχολείσαι με τις αιρέσεις -και ο μακαριστός ο Παπαντώνης ο Αλεβιζόπουλος ασχολείτο με τις αιρέσεις, για να οριοθετήσει όμως, να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, να πει τι είναι αιρετικό, τι είναι ορθόδοξο και να βοηθήσει θύματα αιρέσεων, άλλο αυτό. Αλλά το να κάνεις μία ρωσική σαλάτα και να λες τι ωραία που είναι κι αυτά, κι αυτοί έχουνε ας πούμε κομμάτι της αλήθειας και όλοι μαζί να γίνουμε μια παρεούλα όλοι μαζί, αυτό είναι τελείως διαφορετικό. Τα μελετούν λοιπόν αυτά μαζί και με τη βυζαντινή παράδοση, και βέβαια έρχεται και η Ουνία, η οποία αυτή κι αν έχει βυζαντινή παράδοση, μόνο που δεν έχει ουσία, έχει τύπο. Τους βλέπεις, είναι ντυμένοι όπως ένας ορθόδοξος και μάλιστα και με γένια και με αυτά, μαλλιά, και με μήτρες και με άμφια και με σταυρούς και με όλα αυτά, και παρουσιάζονται ευλαβείς, και είναι λύκοι με ένδυμα προβάτων. Είναι Ουνίτες, είναι ο δούρειος ίππος του παπισμού μέσα στην Ορθοδοξία.
Συνεχίζει το κείμενο: «Πάνω στα αποκαΐδια του Μητροπολίτου Πάφου Τυχικού, ο μοιχεπιβάτης βρήκε την ώρα να καλέσει τον κόσμο να χαρεί για αυτήν την τιμή, όπως είπε, που δίνεται στην Κύπρο, όταν μάλιστα το προηγούμενο συμπόσιο είχε πραγματοποιηθεί στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον». Άρα λοιπόν, εκτός από την τιμή που του κάνανε και τον εκλέξανε μοιχεπιβάτη επίσκοπο Πάφου, έχει και την άλλη τιμή, να κάνουνε το συμπόσιο για αυτές τις ανατολικές αιρέσεις, που τις λένε εκκλησίες, στη Λευκωσία. Μεγάλη τιμή πραγματικά. Επαναλαμβάνω, εξαρτάται από το πώς ασχολείσαι με τις αιρέσεις. Εάν έχεις ένα φρόνημα μπερδεμένο και ανακατεύεις ορθόδοξα και αιρετικά, είσαι απαράδεκτος. Εάν όμως έχεις ξεκαθαρισμένο φρόνημα και λες «Κύριε, αυτό είναι ορθόδοξο, το άλλο είναι αιρετικό», τότε μπράβο και έτσι πρέπει να γίνεται. Αλλά εδώ φαίνεται ότι δεν γίνεται το ξεκαθάρισμα, γίνεται η ρωσική σαλάτα, το μπέρδεμα.
Και καταλήγει το κείμενο που σας διάβασα: «Ο Θεός να τον ελεήσει και αυτόν, να φωτίσει το νου του να δει τι κάνει και να φύγει όπως ήρθε». Αυτό είναι εκκλησιαστικό ήθος. Δηλαδή, τον ταλαίπωρο, τον καημένο, τι έκανε... Έτσι εκφραζόταν, μιλούσε και έγραφε ο Άγιος Παΐσιος: «Βρε τον καημένο, βρε τον ευλογημένο». Δεν εύχεσαι το κακό ούτε αυτούς που το διαπράττουν, αλλά θλίβεσαι βαθύτατα, πονάς, προσεύχεσαι να τους φωτίσει ο Θεός, αλλά την πράξη τους την καταδικάζεις απερίφραστα, απολύτως, 100%. Να μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Ο Θεός λοιπόν να τον ελεήσει να δει τι κάνει.
Σε αντίθεση με αυτά τα άρρητα ρήματα, τα απαράδεκτα της Συνόδου, της πλειοψηφίας, που εξέλεξαν τον ταλαίπωρο Αρχιμανδρίτη ως διάδοχο του Πανιερωτάτου Πάφου Τυχικού, ο Πάφου Τυχικός έκανε ένα διάγγελμα προς τους πιστούς της μητροπόλεώς του, βλέποντας ότι έχει οριστεί ημερομηνία εκλογών για να εκλέξουν νέο Πάφου, λες και ο παλιός πέθανε ή παραιτήθηκε. Έκανε λοιπόν ένα διάγγελμα, το άκουσα και εγώ, είναι περίπου 15 λεπτά. Να το ακούσετε, είναι πατερικό. Δείχνει τη σεμνότητα, την ταπείνωση, την αγιότητα αυτού του ανθρώπου, σε αντίθεση με αυτά που κάνει η άλλη πλευρά. Είπε όμως, είπε όμως ότι θα πάει στα δικαστήρια, και τα κυπριακά και τα ευρωπαϊκά. Τα λέω με δικά μου λόγια τώρα. Όχι για να βρει το δίκιο του και να δικαιωθεί έτσι ατομικά, αλλά για να βοηθήσει και τους άλλους, αν θέλετε. Γιατί όταν δεν συγκατατίθεσαι στο άδικο, το κάνεις πατερικά. Έτσι δρούσαν οι άγιοι. Το κάνεις για να βοηθήσεις και τον άλλον να μη γίνει το άδικο.
Να περιορίσει το κακό, να τον βοηθήσει να το ξανασκεφτεί, να φάει και ένα χαστούκι από τη Θεία Δικαιοσύνη και απ' την κοσμική ενδεχομένως. Γιατί εάν δεν έχει χαθεί τελείως ας πούμε η αίσθηση του δικαίου στην Κύπρο, όπως δυστυχώς εν μέρει συμβαίνει στην Ελλάδα που βλέπουμε περίεργες έτσι οσμώσεις και διαπλοκές δικαστικής και πολιτικής εξουσίας... Εάν λοιπόν στην Κύπρο δεν είναι οι αποφάσεις της δικαιοσύνης της κοσμικής προαποφασισμένες, και αν και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που θα πάει ο κανονικός Πάφου Τυχικός, και εκεί δεν είναι προαποφασισμένα... Και είναι δύσκολο να φανταστώ ότι και σε πλαίσιο ευρωπαϊκών δικαστηρίων είναι προαποφασισμένα. Μιλάω για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για το οποίο μπορεί να πει κανείς πολλά, αλλά πιστεύω ότι δεν θα κάνανε τέτοια πράγματα τα κοσμικά δικαστήρια. Πού φτάσαμε, αδελφοί μου, τα κοσμικά δικαστήρια δεν θα κάνανε τέτοια πράγματα, που δεν ξέρεις πώς να τα χαρακτηρίσεις πραγματικά, για να αποδώσεις την πραγματικότητα και να μην πεις και κάτι... δεν ξέρω τι να πω, ψάχνεις να βρεις τις λέξεις. Δεν πιστεύω λοιπόν ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα έκανε αυτά, ή ένα κοσμικό δικαστήριο αυτά, με τη τόσο άδικη κρίση, με τη συνοπτική διαδικασία, με το γεγονός... τι να λέμε πολλά, με το γεγονός ότι η απόδοση δικαιοσύνης στην Ορθόδοξη Εκκλησία... Να πω πικρές αλήθειες; Θα πω, αλλά πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας, κάποτε αυτό πρέπει να τελειώσει.
Η απόδοση δικαιοσύνης μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τουλάχιστον στην Ελλάδα, και κάτι παρόμοιο απ' ό,τι ξέρουμε και στην Κύπρο απ' ό,τι φάνηκε και με την υπόθεση Τυχικού, είναι κάτι που δεν μπορεί να το συλλάβει ένας νομικός. Τι νομικός, ένας πρωτοετής νομικής σχολής. Είναι μία επιβίωση του Μεσαίωνα.
Δηλαδή ο ίδιος να είναι εισαγγελέας, το ίδιο πρόσωπο ο ίδιος να είναι και δικαστής, ο ίδιος να κάνει τις ανακρίσεις, το φαντάζεστε; Ο ίδιος να είναι κατήγορος, εισαγγελέας, να κάνει τις ανακρίσεις, να δικάζει. Αυτό στο ίδιο πρόσωπο. Είναι εξωφρενικό, δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Αυτό που δεν γίνεται στα πολιτικά δικαστήρια, γίνεται στα εκκλησιαστικά, ενώ σε εμάς θα έπρεπε, στο πλαίσιο της εν Χριστώ αγάπης και της ταπείνωσης και της δικαιοσύνης και όλων αυτών των πραγμάτων τα οποία καλώς επαγγελλόμεθα και τα ζούσαν οι άγιοί μας. Το θέμα είναι ότι δεν τα ζούμε τώρα, αυτοί που μιλάνε πολύ και λίγα ας πούμε εφαρμόζουν. Δεν μπορείς αυτό το πράγμα που καταλαβαίνει ένα κοσμικό δικαστήριο, εσύ να καμώνεσαι ότι δεν το καταλαβαίνεις, και είναι το ίδιο πρόσωπο, επαναλαμβάνω: εισαγγελέας, ανακριτής, δικαστής.
Δεν γίνεται αυτό, δεν πρέπει να γίνεται, πρέπει αυτό να τελειώσει.
Και αν συνεχίσω λίγο αυτές τις σκέψεις, τις οποίες τις κάνω με πολύ πόνο, οι εκκλησιαστικοί δεν διαμαρτύρονται για αυτόν τον τρόπο απονομής δικαιοσύνης δια των εκκλησιαστικών δικαστηρίων, αλλά δεν αρθρώνουν λόγο και οι νομικοί, ο χώρος των νομικών, των δικαστών, των δικηγόρων κλπ., να πουν «τι γίνεται εδώ πέρα, άγιοι πατέρες;». Εσείς κάνετε και συνέδρια για την τεχνητή νοημοσύνη και για διάφορα κλπ., και κάποιοι από σας θέλετε να εμφανίζεστε και ως εκσυγχρονιστές. Ε, τώρα εκσυγχρονίστε στοιχειωδώς τον τρόπο -όχι το εκκλησιαστικό δίκαιο- τον τρόπο απονομής δικαιοσύνης, τον τρόπο λειτουργίας των εκκλησιαστικών δικαστηρίων, όπου θα επαναλάβω για πολλοστή φορά, συμβαίνει το απίστευτο, στο ίδιο πρόσωπο να είναι εισαγγελέας, ανακριτής, δικαστής που βγάζει απόφαση.
Και θα επαναλάβω ότι για μεν τον Πανιερώτατο Πάφου, τον κανονικό εννοώ, τον Τυχικό, στεφάνια του πλέκουνε με αυτά. Τέτοια κάνανε και στον Άγιο Χρυσόστομο, τέτοια κάνανε και στον Άγιο Νεκτάριο.
Αλλά οι ίδιοι όμως δεν αντιλαμβάνονται ότι με αυτά που κάνουνε, βάζουνε φωτιά που θα τους κάψει και θα πέσει ο πέλεκυς της Θείας Δικαιοσύνης. Δεν το αντιλαμβάνονται αυτό.
Το θέμα, αγαπητοί φίλοι, δεν πρέπει να ξεχαστεί. Ήταν στον 3ο-2ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Ρώμη ένας πολιτικός που λεγόταν Κάτων ο Πρεσβύτερος (ο μεγαλύτερος, όπως λέγανε, ο πρεσβύτερος και ο νεότερος).
Λοιπόν, ο Κάτων, ως Ρωμαίος έτσι πολιτικός, θεωρούσε ότι η Καρχηδόνα ήταν ένας μεγάλος κίνδυνος για τη Ρώμη και μιλούσε, ρητόρευε κλπ. Έστω και αν το θέμα ήταν άσχετο, τελείωνε τους λόγους του με το εξής: «Carthago delenda est», είναι λατινικά, σημαίνει «η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί». Μπορεί να μιλούσε, για να τα προσαρμόσουμε στα σημερινά, για τον προϋπολογισμό, ή να μιλούσε για τη ρωμαϊκή εκεί σύγκλητο, βουλή κλπ., και τελείωνε πάντα: «Πρέπει να καταστραφεί η Καρχηδόνα». Λοιπόν, κάτι παρόμοιο πρέπει να λέμε και εμείς, δηλαδή να μην το αφήσουμε προς Θεού το θέμα αυτό στη συνήθεια, στην καθημερινότητα. Εκεί ποντάρουν κι αυτοί, σου λένε: «Εμείς θα εκλέξουμε τις αρεσκείες μας, τον πρόθυμο οικουμενιστή, θα φωνάξουν οι οπαδοί του Τυχικού» -ενώ δεν είναι οπαδοί του Τυχικού, είναι οπαδοί της δικαιοσύνης, της αληθείας, του σεβασμού των ιερών κανόνων. Σου λέει «θα φωνάξουν, θα φωνάξουν, θα σταματήσουν, θα το συνηθίσουν, θα συμβιβαστούν». Δεν πρέπει να γίνει αυτό. Πρέπει να λέμε και εμείς το ανάλογο «Carthago delenda est». Τι είναι αυτό που κάνατε; Τι είναι αυτό; Σκεφθείτε το, μετανοήστε, φοβηθείτε το Θεό. Δεν φοβάστε τους ανθρώπους; Φοβηθείτε το Θεό. Για όνομα του Θεού, λογικευθείτε, μετανοήστε, αποδώστε δικαιοσύνη.
Κλείνοντας, διαβάζω αυτό και δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτε άλλο. Ο 16ος κανόνας της Πρωτοδευτέρας τα λέει όλα. Συνήθως είναι γνωστός περισσότερο ο 15ος της Πρωτοδευτέρας, που λέει για την αποτείχιση, ότι μπορεί κανείς να διακόψει το μνημόσυνο του επισκόπου του αν κηρύσσει αίρεση «γυμνή τη κεφαλή» και πριν ακόμη αυτός ο επίσκοπος καταδικαστεί συνοδικά. Αυτός είναι ο 15ος της Πρωτοδευτέρας. Ο 16ος όμως λέει τα εξής, επίσης πολύ, πολύ σημαντικά, που είναι για την περίπτωσή μας αυτή. Τι λέει; Το διαβάζω, είναι 3,5 σειρές στο κείμενο και μετά το διαβάζουμε και στα νέα ελληνικά:
«Μηδενί τρόπω επίσκοπον καθίστασθαι εν τη εκκλησία, ης έτι ο προεστώς ζη και εν τη ιδία συνέστηκε τιμή, ειμή αυτός εκών την επισκοπήν παραιτήσεται. Χρή γαρ πρότερον την αιτίαν του μέλλοντος της επισκοπής εκδιώκεσθαι κανονικώς εξεταζομένην εις πέρας άγεσθαι, και ούτω μετά την εκείνου καθαίρεσιν έτερον αντ' αυτού εις την επισκοπήν προβιβάζεσθαι.»
Τι σημαίνουν αυτά; Ακούστε στα νέα ελληνικά: Με κανέναν τρόπο να μην εγκαθίσταται επίσκοπος σε εκκλησία της οποίας ο προϊστάμενος (ο επίσκοπος δηλαδή) ζει ακόμη και διατηρεί το αξίωμά του, εκτός εάν ο ίδιος παραιτηθεί οικειοθελώς από την επισκοπή (που δεν παραιτήθηκε ο άνθρωπος (ο Τυχικός), ίσα-ίσα λέει ότι έγινε μια κατάφωρη αδικία εις βάρος μου και να επαναληφθεί δίκη να μάθω και εγώ γιατί κατηγορούμαι και να απολογηθώ. Άρα λοιπόν δεν έχει παραιτηθεί ούτε έχει πεθάνει). Διότι πρέπει, συνεχίζει ο κανόνας, προηγουμένως η αιτία για την οποία πρόκειται να διωχθεί κάποιος από την επισκοπή να εξεταστεί σύμφωνα με τους κανόνες (και δεν μας λένε, δεν του έχουν πει του ανθρώπου ούτε το κατηγορητήριο σαφώς) και να ολοκληρωθεί η διαδικασία, και έπειτα, μετά την καθαίρεσή του, να προαχθεί άλλος αντί για αυτόν στην επισκοπή.
Δηλαδή, τα λέει ο κανόνας λες και γράφτηκε χθες για την περίπτωση αυτή. Είναι ο 16ος της Πρωτοδευτέρας (που έχει κύρος Οικουμενικής Συνόδου, δεν είναι καμία παρακατιανή, είναι με ισχύ Οικουμενικής Συνόδου). Άρα λοιπόν λέμε ξεκάθαρα, ότι αν υπάρχει επίσκοπος κανονικός που δεν πέθανε ή δεν παραιτήθηκε, δεν μπορεί η σύνοδος να εκλέξει αντικαταστάτη του. Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς; Τι άλλο χρειάζεται να δουν και να σκεφτούν οι επίσκοποι εκεί πέρα της Συνόδου της Κύπρου για να έρθουν στα λογικά τους και να ζητήσουν συγγνώμη, να πουν «ήμαρτον, ήμαρτον, ηδικήσαμε», όπως λέει εκεί πέρα στον Μεγάλο Κανόνα, «ήμαρτον, ηδικήσαμεν»...
Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για το αίτημα του Μητροπολίτη Τυχικού, ώστε να διακοπεί άμεσα η εκλογή του νέου Μητροπολίτη Πάφου.
