Μια σιωπηλή κοινωνική πληγή… γέροντες ολομόναχοι

Σήμερα 19:11
0
Ο ηλικιωμένος περιμένει μια επίσκεψη Ο ηλικιωμένος περιμένει μια επίσκεψη

Έχουν παιδιά και εγγόνια, αλλά κανείς δεν τους χτυπά την πόρτα

Υπάρχουν σπίτια όπου το τηλέφωνο χτυπά σπάνια. Οι πόρτες μένουν κλειστές για ημέρες. Τραπέζια στρωμένα για έναν και καρέκλες που κάποτε φιλοξενούσαν ολόκληρη την οικογένεια, τώρα άδειες. Πίσω απ’ αυτές τις σφαλιστές πόρτες ζουν ηλικιωμένοι που ανέθρεψαν παιδιά, ξενύχτησαν για να τα μεγαλώσουν, τα σπούδασαν, τα πάντρεψαν, στερήθηκαν τα πάντα για να μην τους λείψει ποτέ τίποτα. Σήμερα, ωστόσο, περιμένουν ένα τηλεφώνημα, μια επίσκεψη, ένα απλό «τι κάνεις;», που δυστυχώς δεν το ακούνε.

Έχουν παιδιά και εγγόνια. Έχουν οικογένεια. Κι όμως, πολλές φορές αισθάνονται σαν να μην έχουν… κανέναν! Η μοναξιά των ηλικιωμένων είναι μια σιωπηλή κοινωνική πληγή. Δεν φαίνεται. Την αισθάνονται όμως! Δεν καταγράφεται εύκολα σε αριθμούς και στατιστικές. Κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες, μέσα σε μικρά διαμερίσματα, σε χωριατόσπιτα που αδειάζουν σιγά- σιγά και σε γειτονιές, όπου οι άνθρωποι γνωρίζονται πια όλο και λιγότερο.

«Δεν θέλω να μου φέρουν χρήματα ή φαγητό. Θέλω ν’ έρθουν να καθίσουν λίγο μαζί μου. Θέλω έστω την Κυριακή να βλέπω τα εγγόνια μου. Κρατάω πέντε ευρώ κάθε βδομάδα από την σύνταξή μου για να δώσω στα εγγόνια μου χαρτζιλίκι. Όμως σπάνια τα βλέπω. Περιμένω τώρα τα Χριστούγεννα. Για να δούμε..», λέει η κα. Ερ. Μ., περιγράφοντας ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί με λόγια.

Για πολλούς ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, η μεγαλύτερη ανάγκη δεν είναι οικονομική. Είναι η ανθρώπινη παρουσία. Να έχουν κάποιον να πιούν έναν καφέ, να διηγηθούν μια ιστορία από τα παλιά, να ζητήσουν μια πρακτική βοήθεια χωρίς να αισθάνονται ότι γίνονται βάρος. Ένας ηλικιωμένος μπορεί να περιμένει ολόκληρη εβδομάδα την επίσκεψη του παιδιού του. Μια γιαγιά μπορεί να κρατά στο τραπέζι ένα γλυκό ή μια σοκολάτα για τα εγγόνια που δεν έρχονται. Έτσι, η Κυριακή, που κάποτε ήταν ημέρα οικογενειακής συνάντησης, μετατρέπεται σε μια ακόμη ημέρα σιωπής και αναμονής...

Γιατί η οικογένεια απομακρύνεται από τους ηλικιωμένους;

Οι γρήγοροι ρυθμοί της σύγχρονης ψηφιακής ζωής, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, η οικονομική πίεση, η αύξηση των καυσίμων και η απόσταση συχνά χρησιμοποιούνται ως αιτίες- προφάσεις εν αμαρτίαις για την απομάκρυνση των νεότερων από τους ηλικιωμένους. Αναμφίβολα, η καθημερινότητα είναι απαιτητική. Όμως πόσος χρόνος χρειάζεται για ένα τηλεφώνημα; Πόση προσπάθεια απαιτεί μια επίσκεψη μισής ώρας; Η φροντίδα των γονιών δεν είναι μόνο πρακτική υποχρέωση, αλλά και ηθική. Η εντολή είναι σαφής: τίμα την μητέρα σου και τον πατέρα σου (Έξοδος 20:12, Δευτερονόμιο 5:16, προς Εφεσίους 6:2) Η φροντίδα δεν εξαντλείται στην εξ αποστάσεως πληρωμή κάποιων λογαριασμών ΔΕΚΟ, στην αγορά φαρμάκων ή στην κάλυψη πρακτικών αναγκών. Περιλαμβάνει ενδιαφέρον, σεβασμό, συντροφικότητα και συναισθηματική παρουσία. Οι ηλικιωμένοι δεν ζητούν να επιστρέψουν τα παιδιά τους στον ρόλο των μικρών παιδιών. Ζητούν να μη νιώθουν ότι έχουν πάψει να αποτελούν μέρος της ζωής τους. Η έλλειψη στήριξης στον αδύναμο, είναι δείγμα βαθιάς ηθικής κρίσης.

Η ενορία μπορεί να είναι «όαση» στην έρημο της μοναξιάς τους;

Η ενορία μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο. Οι ιερείς, οι επίτροποι, οι εθελοντές της ενοριακής κοινότητας συχνά εντοπίζουν περιπτώσεις ηλικιωμένων που ζουν μόνοι. Έχουν την δύναμη να οργανώσουν ένα δίκτυο αλληλεγγύης. Ένα πιάτο φαγητό, μια σακούλα με τρόφιμα, μια συνοδεία στον γιατρό είναι σημαντικές, απλές πράξεις αγάπης, που πολλές ενορίες ήδη τις υλοποιούν. Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι να χτυπήσει κάποιος την πόρτα στους γέροντες, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος.

Ποιους αφορά τελικά το πρόβλημα;

Το πρόβλημα της μοναξιάς των ηλικιωμένων δεν αφορά μόνο τις οικογένειες που έχουν απομακρυνθεί. Αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Αφορά τον γείτονα που δεν ρωτά, τον συγγενή που αναβάλλει διαρκώς την επίσκεψη, τον δήμο ή την κοινότητα που δεν οργανώνουν δράσεις φροντίδας, αλλά και όλους εμάς που συχνά προσπερνάμε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, χωρίς να τον καλημερίσουμε, χωρίς να ακούσουμε δυο λόγια που θέλει να μας πει. Γιατί η εγκατάλειψη δεν αρχίζει όταν κάποιος μένει ολομόναχος. Μερικές φορές αρχίζει όταν οι άνθρωποι που αγαπά ξεχνούν έστω να τηλεφωνήσουν.

Μια πόρτα που ανοίγει, ένα χέρι που απλώνεται, ένας άνθρωπος που λέει «ήρθα να σε δω» μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ημέρα ενός ηλικιωμένου και την ψυχολογία του. Ας μην περιμένουμε να γεράσουμε για να καταλάβουμε πόσο πολύτιμη είναι αυτή η επίσκεψη. Ας διδαχτούμε έστω από τους πελαργούς, οι οποίοι δείχνουν την φροντίδα τους στους γηραιότερους, μεριμνώντας για την τροφή εκείνων που δεν μπορούν πια να πετάξουν...

Εάν παρατηρήσετε κάποιο σφάλμα, επιλέξτε το απαιτούμενο κείμενο και πατήστε Ctrl+Enter ή Υποβολή σφάλματος για να το αναφέρετε στους συντάκτες.
Εάν βρείτε κάποιο σφάλμα στο κείμενο, επιλέξτε το με το ποντίκι και πατήστε Ctrl+Enter ή αυτό το κουμπί Εάν βρείτε κάποιο σφάλμα στο κείμενο, επισημάνετε το με το ποντίκι και κάντε κλικ σε αυτό το κουμπί Το επισημασμένο κείμενο είναι πολύ μεγάλο!
Διαβάστε επίσης