Το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και η αρετή της συγχωρητικότητας

Ο Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ διηγείται κατάπληκτος την επίσκεψή του στην Ελλάδα το 1952, πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του 1940 – 41, στον οποίο μάλιστα συμμετείχε στην μάχη της Κρήτης. Η γερμανική πρεσβεία του είχε συστήσει ρητά, όταν εξέφρασε την πρόθεσή του να πάει στην Κρήτη, να λέει, αν τον ρωτούν, ότι είναι Ελβετός και όχι Γερμανός, επειδή ακόμη ήταν νωπές οι πληγές απ’ τη γερμανική κατοχή και ουσιαστικά ανεπούλωτες.

 Εκείνος όμως γνώριζε τους Κρήτες. Δεν τους έκρυψε πως είναι Γερμανός. Φέρθηκε με ειλικρίνεια και όχι μόνο δεν κακόπαθε, αλλά έζησε παντού, από όπου κι αν πέρασε την θρυλική κρητική φιλοξενία. Οι άνθρωποι τον καλημέριζαν, τον κερνούσαν φρούτα και ρακή, χωρίς να τον ρωτούν από πού κατάγεται. Κανονική δηλαδή Ομηρική φιλοξενία. Ήθη και έθιμα που επιβιώνουν πάνω από 3000 χρόνια στην φιλόξενη Ελλάδα.

 Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, ο  Έρχαρτ πήγε να αποδώσει τιμές στο γερμανικό νεκροταφείο. Εκεί του έκανε εντύπωση μία μαυροφορεμένη γυναίκα. Άναβε με επιμέλεια, σχολαστικά τα καντήλια στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου. Πήγαινε μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Τα άναβε ένα- ένα βάζοντας λαδάκι. Έκανε ευλαβικά τον Σταυρό της πάνω από κάθε μνήμα και κάτι ψιθύριζε. Μάλλον προσευχή. Την πλησίασε διακριτικά και τη ρώτησε έκπληκτος:

 -«Κυρία, είστε από δω;»

-«Ναι, γιέ μου, από δω είμαι».

-«Και γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους συμπατριώτες σας!»

-« Παιδί μου, από την προφορά σου καταλαβαίνω ότι είσαι ξένος και δεν ξέρεις τα ήθη και την ιστορία μας. Ξέρεις τι έγινε εδώ το 1941- 44; Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης. Μου έμεινε ο μονάκριβος γιος μου αλλά μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο το έτος 1943. Πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω αν είναι θαμμένο το παιδί μου εκεί ή κάπου αλλού. Ξέρω όμως πως όλοι αυτοί εδώ οι νεκροί Γερμανοί ήταν παιδιά κάποιων μανάδων σαν και εμένα. Έτσι, ανάβω τα καντηλάκια τους και προσεύχομαι γι’ αυτούς, επειδή οι μάννες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ, ενώ σίγουρα θα ήθελαν και θα λαχταρούσαν να είναι κοντά στον τάφο των παιδιών τους». (περιοδικό Ελληνορθόδοξη πολύτεκνη οικογένεια Οκτ. 2012)

Μόνο στην ηρωική Ορθόδοξη Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί μία τέτοια απάντηση. Απάντηση που αντίκειται στη στυγνή λογική και στην υπολογιστική ανταπόδοση. Ὁ ἀποθανών ἔχει παύσει ἀπό τοῦ νά ἁμαρτάνει. Η συγγνώμη για τον εχθρό έμπρακτη, σαν να βγαίνει από ολοζώντανη από τα συναξάρια και τα  ιερά διδάγματα του Ευαγγελίου. Η τέλεια αγάπη προς τον εχθρό μας. Σαν άλλος Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου, η μάνα ξέχασε τις κακοπάθειες όχι για να κρύψει και να μεταποιήσει, όπως ο Άγιος, αλλά για να τιμήσει και να προσευχηθεί για τον φονιά της οικογένειάς της. Το πέλαγος της Αγάπης της δεν ξεχώρισε εχθρούς και φίλους, οικογένεια και συγγενείς. Όλοι άνθρωποι είμαστε με κοινές ανάγκες όχι μόνο υλικές, αλλά και συναισθηματικές. Το έπος του 1940 ανέδειξε πολλές ηρωικές μορφές. Μανάδες που ένιωθαν δικά τους παιδιά τα παιδιά όλου του κόσμου. Σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, τέτοια πρότυπα χρειάζονται. Άνθρωποι «παν-κόσμιοι», που χωρούν στην καρδιά τους όλον τον κόσμο…

Διαβάστε επίσης