Καθηγητής Β. Στοϊκόφσκι: «Υβριδικός πόλεμος κατά της Σερβικής Εκκλησίας»

Πατριάρχης Πορφύριος. Φωτογραφία: Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία Πηγή: kcns.org.rs

Στο στόχαστρο ενός ενορχηστρωμένου υβριδικού πολέμου βρίσκεται το τελευταίο διάστημα η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει ο καθηγητής Ιστορίας Δρ. Μπόρις Στοϊκόφσκι, αναφέρει η ΕΟΔ στη Σερβία. Αφορμή για τις δηλώσεις του στάθηκε η σκανδαλώδης και πρωτοφανής απόφαση του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Λιουμπλιάνα, η οποία καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης με αναστολή τον Πατριάρχη Σερβίας κ. Πορφύριο για εσωτερικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Όπως υπογραμμίζει ο καθηγητής, η δικαστική αυτή παρέμβαση παραβιάζει κατάφωρα τη θρησκευτική ελευθερία και τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, εντασσόμενη σε ένα ευρύτερο σχέδιο αποσταθεροποίησης του σερβικού λαού και των θεσμών του σε ολόκληρη την περιοχή.

Οι αποφάσεις, κατόπιν πρότασης της Εισαγγελίας της Περιφέρειας Λιουμπλιάνα, εκδόθηκαν συνοπτικά ή, ακριβέστερα, όπως αναφέρθηκε σαφέστατα στη δήλωση της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σε συνοπτική διαδικασία.

Πράγματι, η συνολική στάση που έχει ένα σημαντικό μέρος του κοινού, τόσο στην πρώην Γιουγκοσλαβία όσο και πέραν αυτής, απέναντι στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και τη Σερβία γενικότερα, εντάσσεται πλήρως σε αυτό το σύνταγμα της επίλυσης με σύντομη διαδικασία και φυσικά, πάντα, όχι συμπτωματικά, εις βάρος της Σερβίας.

Αυτό το ερώτημα εξηγήθηκε λεπτομερώς στο κείμενό του από τον καθηγητή Δρ. Μπόρις Στοϊκόφσκι, ιστορικό.

Αυτή η ετυμηγορία, λέει ο καθηγητής, ελήφθη μετά από μία από μια σειρά αγωγών που κινήθηκαν και κατατέθηκαν κατά της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από τον απολυμένο ιερέα Ζέλικο Λουμπάρντα.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία δηλώνει ότι επιδόθηκε σε εξαιρετικά άκομψη και ανάξια συμπεριφορά, ακόμη και όταν ο Μητροπολίτης Γιόβαν Παύλοβιτς (1936–2014) ήταν επικεφαλής της Μητρόπολης Ζάγκρεμπ-Λιουμπλιάνας. Συνέχισε αυτή την ανάρμοστη συμπεριφορά ενώ ο νυν Σέρβος Πατριάρχης Πορφύριος ήταν επικεφαλής της ίδιας Μητρόπολης.

Τα εκκλησιαστικά όργανα, τόσο η Ιερά Σύνοδος των Επισκόπων όσο και το Ιερό Συμβούλιο των Επισκόπων, έχουν επανειλημμένα εξετάσει τις αντιεκκλησιαστικές δραστηριότητες αυτού του εδώ και καιρό απολυμένου ιερέα και έχουν ληφθεί αρκετές κατάλληλες αποφάσεις σχετικά με αυτό.

Είναι ενδιαφέρον να προσθέσουμε ότι πολλές απ' αυτές τις αποφάσεις λήφθηκαν ενώ ο νυν Πατριάρχης ήταν βοηθός Επίσκοπος του Γέγκαρ, επομένως δεν χειροτονήθηκε καν Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ-Λιουμπλιάνας.

Όσον αφορά την κανονική και νομική πτυχή αυτής της απόφασης, αν και ελήφθη από κοσμικό δικαστήριο, το μεγαλύτερο ελάττωμα είναι ότι αγνοεί κατάφωρα και συνειδητά το γεγονός ότι ο διορισμός στην εκκλησιαστική υπηρεσία και η μετάθεση ιερέων από τη μία ενορία στην άλλη εμπίπτουν στα αναφαίρετα και αποκλειστικά κανονικά δικαιώματα του αρμόδιου επισκόπου ή, σε αυτή την πολύ συγκεκριμένη περίπτωση, στα δικαιώματα του Μητροπολίτη Ζάγκρεμπ-Λιουμπλιάνας, ο οποίος έχει πνευματική δικαιοδοσία επί των ενοριών, των ιερέων και των πιστών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σε αυτήν την επισκοπή.

Έτσι, εκτός από αυτή την άμεση παραβίαση ενός κατά τα άλλα αρχαίου δικαιώματος στην άσκηση της Εκκλησίας, έχει παραβιαστεί και το Σύνταγμα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο ίδιος βασίζεται σε μια εκκλησιαστική-νομική παράδοση αιώνων που υπάρχει και σε άλλες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, καθώς και σε όλες εκείνες που έχουν παρόμοιου τύπου οργάνωση.

«Όταν το εξετάζουμε αυστηρά νομικά, φαίνεται σαφώς η παραβίαση της αρχής του κοσμικού κράτους και του διαχωρισμού Εκκλησίας και κράτους, κάτι για το οποίο η Ευρώπη, στην οποία ισχυρίζεται ότι ανήκει η Σλοβενία, υπερηφανεύεται. Το κράτος, στην προκειμένη περίπτωση η Σλοβενία, παρενέβη κατάφωρα στις εσωτερικές υποθέσεις μιας θρησκευτικής κοινότητας και ασχολήθηκε με τις αποφάσεις που αφορούν το προσωπικό, κάτι που είναι πρωτοφανές», επισημαίνει ο καθηγητής.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα αντιφατικό εδώ και αποδεικνύει την προκατειλημμένη κακία του δικαστηρίου είναι η συνειδητή παραβίαση των ίδιων των κανονισμών του και της ύψιστης νομικής πράξης.

Συγκεκριμένα, αυτή η δικαστική απόφαση παραβίασε τη Συμφωνία για το Νομικό Καθεστώς της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας - Μητρόπολης Ζάγκρεμπ-Λιουμπλιάνας, καθώς και τον εγχώριο σλοβενικό νόμο περί θρησκευτικής ελευθερίας και τη δεσμευτική γνώμη του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Δημοκρατίας της Σλοβενίας.

Φυσικά, είναι κατανοητό ότι και το άλλο συμβαλλόμενο μέρος έχει ορισμένες υποχρεώσεις. Η Εκκλησία υποχρεούται να σέβεται τους νόμους της χώρας στην οποία λειτουργεί, οπότε ίσως με την πρώτη ματιά να μην φαίνεται άσκοπο και παράλογο το γεγονός ότι το κρατικό δικαστήριο παρενέβη σε μια εργατική διαφορά. Συγκεκριμένα, ο απολυμένος ιερέας Ζέλικο Λουμπάρντα μήνυσε τον Πατριάρχη Σερβίας και τον τότε Μητροπολίτη Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνα για κατάχρηση στον χώρο εργασίας.

Ο λόγος αυτής της καταγγελίας είναι ότι ο απολυμένος ιερέας Ζέλικο Λουμπάρντα δεν ήθελε να καταθέσει ψευδώς στο δικαστήριο υπέρ του τότε ιερέα της Λιουμπλιάνα Πέραν Μπόσκοβιτς, ο οποίος κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση.

Ο Λουμπάρντα έχει τονίσει επανειλημμένα στα μέσα ενημέρωσης ότι ο λόγος της μετάθεσής του ήταν η εκδίκηση επειδή δεν υποστήριξε τον Μπόσκοβιτς με την ψευδή κατάθεσή του.

Αλλά, ακριβώς εδώ βρίσκεται το νομικό εμπόδιο. Συγκεκριμένα, έχει ήδη σημειωθεί νωρίτερα, και πρέπει να τονιστεί ξανά, ότι δεν είναι σαφές από όλα τα δικαστικά έγγραφα βάσει των οποίων το δικαστήριο έκρινε ότι η Λουμπάρντα μεταφέρθηκε αδικαιολόγητα σε νέα ενορία ή βάσει των οποίων η κατάχρηση στον χώρο εργασίας σχετίζεται με την φερόμενη απαγόρευση τέλεσης θρησκευτικών λειτουργιών, και στο Ζάγκρεμπ.

Το κράτος δεν θεσπίζει εκκλησιαστικούς κανονισμούς, ούτε μπορεί να καθοδηγείται από αυτούς ή να τους αλλάζει. Αυτό θα μας οδηγούσε σε μια εντελώς άνευ νοήματος αντίφαση, σε μια νομική και εκκλησιαστική ανοησία, σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο θα μπορούσε να καθορίσει ποιος ιερέας θα πάει σε ποια ενορία και πού θα μπορεί ή δεν θα μπορεί να λειτουργήσει.

Ίσως, τέλος, δεν θα ήταν παράλογο να υπενθυμίσουμε ακόμη και το γεγονός ότι υπάρχουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία περιλαμβάνουν το δικαίωμα στη θρησκεία και το δικαίωμα των θρησκευτικών κοινοτήτων να ρυθμίζουν ανεξάρτητα την εσωτερική τους δομή. Φέτος συμπληρώνονται δυόμισι αιώνες από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Εκεί, οι θρησκευτικές ελευθερίες είναι απαραβίαστες και η οργάνωση των θρησκευτικών κοινοτήτων είναι εσωτερική τους υπόθεση.

Το ίδιο ισχύει και για τους πολύ πιο σημαντικούς θετικούς κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας η Σλοβενία ​​είναι μέλος εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Ο καθηγητής πιστεύει ότι με αυτή την επαίσχυντη ετυμηγορία κατά του Σέρβου Πατριάρχη, το δικαστήριο της Λιουμπλιάνα χτύπησε τα ίδια τα θεμέλια του κράτους του, καθώς και των ευρωπαϊκών θεσμών των οποίων η Σλοβενία ​​είναι πλήρες μέλος.

Ο καθηγητής συζητά επίσης τη στιγμή που εκδόθηκε η ετυμηγορία.

«Αυτή η ετυμηγορία έρχεται σε μια περίοδο τεράστιας πίεσης στη Σερβία και τον σερβικό λαό σε όλη την περιοχή. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη βία που ασκούν το καθεστώς του Άλμπιν Κούρτι και οι προσωρινοί θεσμοί της Πρίστινα εναντίον του σερβικού λαού και της πολιτιστικής κληρονομιάς στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Ας υπενθυμίσουμε ότι οι αυτονομιστικές αρχές της Πρίστινα έχουν επίσης ένα ολόκληρο παιχνίδι με ορισμένους παραιερείς της λεγόμενης Ορθόδοξης Εκκλησίας του Κοσσυφοπεδίου. Επιπλέον, οι συλλήψεις και άλλες πιέσεις και βία είναι καθημερινό φαινόμενο στο έδαφος της νότιας επαρχίας μας».

Σύμφωνα με τον καθηγητή, μια ξεχωριστή θέση σε αυτόν τον υβριδικό πόλεμο κατέχει η θέση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Μαυροβούνιο και την Κροατία.

Ένα άλλο πεδίο τόσο υβριδικού πολέμου όσο και άμεσης αντιπαράθεσης με τους Σέρβους είναι το Μαυροβούνιο. Επί δεκαετίες, η γενετική μηχανική δημιουργεί ένα νέο έθνος του οποίου ο μόνος καθοριστικός παράγοντας είναι αρνητικός, δηλαδή είναι γνωστό ότι δεν είναι σερβικό. Σε αυτό το πλαίσιο, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ως κληρονόμος της παράδοσης του Αγίου Σάββα και θεματοφύλακας της ταυτότητας, αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο. Επομένως, δεν είναι απαραίτητο να τονιστεί η πίεση στην εκκλησία, στη σερβική γλώσσα (η οποία είναι η γλώσσα της πλειοψηφίας στο Μαυροβούνιο), στην ιστορία καθώς και στο παρόν.

Πιθανότατα δεν χρειάζεται να σπαταλήσουμε λόγια για την Κροατία. Μια χώρα που ορίζει ως επίσημη εθνική εορτή την ημερομηνία κατά την οποία απέλασε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της και στην οποία περισσότερο από το δέκα τοις εκατό των πολιτών της πηγαίνει με ευφορία σε μια συναυλία του Μάρκο Πέρκοβιτς Τόμσον, ο οποίος, για να το θέσω ήπια, φλερτάρει ανοιχτά και αναίσχυντα με την ιδεολογία των Ουστάσι. Η πολιτική που προέρχεται από το Ζάγκρεμπ βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον αντισερβισμό και στο αξίωμα «Όσο χειρότερο για τη Σερβία και τους Σέρβους, τόσο το καλύτερο για εμάς».

Έχουν δείξει τη στάση τους απέναντι στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, τους Σέρβους ως λαό γενικότερα και ολόκληρο τον σερβικό πολιτισμό σε πολλές περιπτώσεις, κυρίως κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφυλίου πολέμου στην επικράτεια της πρώην ΣΟΔΓ. Πρέπει να ειπωθεί ότι ορισμένοι σοβαροί κρατικοί αξιωματούχοι και ειδικοί στον τομέα βλέπουν πολύ υπεύθυνα και δικαιολογημένα τα πλοκάμια της επίσημης Κροατίας στη διεξαγωγή ενός υβριδικού πολέμου εναντίον της Σερβίας και ότι έχουν συμμετάσχει ενεργά στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης της Σερβίας και ιδιαίτερα του εκπαιδευτικού της συστήματος.

«Πριν από λίγες μέρες, χάρη στις προσπάθειες, πάλι, τι σύμπτωση, ορισμένων Κροατών και Σλοβένων ευρωβουλευτών, εγκρίθηκε ένα ψήφισμα για τη Σερβία, το οποίο καλύτεροι και πιο ικανοί ειδικοί αποκαλούν ήδη ψήφισμα κατά της Σερβίας. Αυτό μας φέρνει στην πραγματικότητα στην ίδια τη Σλοβενία. Δηλαδή, η σλοβενική ιστορία δεν γνωρίζει ανεξάρτητο κράτος μέχρι την παράνομη απόσχιση από την ΣΟΔΓ το 1991. Η περιοχή της σημερινής Σλοβενίας ήταν μια γερμανική και αυστριακή σφαίρα ενδιαφέροντος και πολιτιστικός χώρος σε όλη την ιστορία, και ο τοπικός σλαβικός πληθυσμός, οι πρόγονοι των σύγχρονων Σλοβένων, αναπτύχθηκε σε συγκεκριμένες συνθήκες αντίστασης στον γερμανισμό. Τέλος, το 1918, ο σερβικός στρατός απελευθέρωσε τις σλοβενικές περιοχές, οι οποίες έτσι έγιναν μέρος όλων των επόμενων νοτιοσλαβικών κρατών. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Σερβία του Μίλαν Νέντιτς δέχτηκε Σλοβένους πρόσφυγες, μεταξύ των οποίων, και πάλι ειρωνικά, ως μικρό «Ο πρώτος πρόεδρος της Σλοβενίας, Μίλαν Κούτσαν, ήταν επίσης παιδί», εξηγεί ο καθηγητής.

Ο καθηγητής μιλάει περαιτέρω για αντισερβικές δραστηριότητες στη Σλοβενία.

«Πώς αντέδρασε η Λιουμπλιάνα σε όλα αυτά; Με την παράνομη απόσχιση και τη δολοφονία νεαρών στρατιωτών του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού που υπερασπίζονταν τα κρατικά σύνορα της ΣΟΔΓ. Η δεύτερη απάντηση είναι η κυριολεκτική διαγραφή των Σέρβων ως λαού από τη συνταγματική και έννομη τάξη και τη σερβική νομοθεσία. Πρακτικά, μέχρι σήμερα, οι Σέρβοι δεν έχουν καν το καθεστώς εθνικής μειονότητας στο έδαφος του κράτους, όπου η εγκατάστασή τους μπορεί να εντοπιστεί στον Μεσαίωνα. Στη Σλοβενία, παρεμπιπτόντως, προήλθε και η κραυγή των Σέρβων στις ιτιές, και για να γίνει ακόμη μεγαλύτερη η αντίφαση σε όλα όσα λέμε, ο Πρίμοζ Τρούμπαρ, ο δημιουργός του πρώτου τυπωμένου βιβλίου στη σλοβενική γλώσσα από τον 16ο αιώνα, είχε συνεργάτες δύο Σέρβους ορθόδοξους μοναχούς».

Ωστόσο, το κράτος της Σλοβενίας είναι γεμάτο με διάφορες αντισερβικές κινήσεις. Δεν ήταν μόνο από τους πρώτους που υποστήριξαν την απόσχιση της Αλβανίας και την μονομερώς ανακηρυχθείσα ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων, αλλά είναι επίσης οικονομικά πολύ παρόντες στην περιοχή της νότιας επαρχίας μας και έτσι υπονομεύουν άμεσα την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Σερβίας. Η αναίσχυντη υποστήριξη της τρομοκρατίας σε σερβικό έδαφος ενισχύεται επίσης από την κατηγορηματική και σκανδαλώδη υποστήριξη της θέσης της λεγόμενης γενοκτονίας στη Σρεμπρένιτσα.

Αρκετοί Σλοβένοι ευρωβουλευτές υποκινούν συνεχώς θέσεις ότι η Σερβία αποτελεί ανατρεπτικό παράγοντα σε αυτό το μέρος της Ευρώπης.

Όταν συνοψίζουμε όλα αυτά, βλέπουμε ότι δεν είναι τυχαίο ότι, παράλληλα με τις απόπειρες μιας έγχρωμης επανάστασης και αποσταθεροποίησης της χώρας, ενορχηστρωμένες από το εξωτερικό, έρχεται μια τέτοια ετυμηγορία στην καφκική διαδικασία, όπως την έχει ονομάσει η ίδια η Εκκλησία. Οι επιθέσεις στην Εκκλησία συνοδεύονταν πάντα από μίσος από το εσωτερικό, κυρίως από ευρωφαντικά, αριστερά και φιλελεύθερα μέλη του κινήματος αποκλεισμού που σπέρνουν χωρίς φειδώ μίσος προς την Εκκλησία, τον Πατριάρχη και τους ιερούς τόπους, αποκαλώντας τη Ζώνη της Παναγίας φετίχ, και ένα εκατομμύριο άνθρωποι που πήγαιναν να την προσκυνήσουν αποκαλούνταν με τα πιο υποτιμητικά ονόματα. Η περιφρόνηση που εκχέεται στον Πατριάρχη και την Εκκλησία ως πυλώνα ταυτότητας λαμβάνει χώρα ταυτόχρονα με όλα τα άλλα στοιχεία του υβριδικού πολέμου κατά της Σερβίας. Σε αυτό, έχουν επίσης την ανιδιοτελή βοήθεια μερικών εξέχοντων μέσων ενημέρωσης.

«Οι διώξεις στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, οι προσπάθειες κατάργησης της Δημοκρατίας Σέρπσκα και η επιβολή του στιγματισμού της γενοκτονίας και της επιθετικότητας, οι αντισερβικές κινήσεις της κυβέρνησης του Μαυροβουνίου, η αδιάκοπη Ουστάσι στην Κροατία και η αποσταθεροποίηση της χώρας από μέσα, αποτελούν όλα μέρος του ίδιου μωσαϊκού με στόχο την αποδυνάμωση της Σερβίας. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό να μιλήσουμε για την ετυμηγορία της Λιουμπλιάνα ως παράδειγμα του πώς οκτώ αιώνες πολιτισμού του Σβέτι Σάβα και η ταυτότητα ενός λαού μπορούν να υπονομευτούν μέσω δικαστικών θεσμών», επισημαίνει καταλήγοντας ο καθηγητής Στοϊκόφσκι.

Η ΕΟΔ έγραψε ότι ο σύμβουλος του Τραμπ ζητά να επιτραπεί στον Προκαθήμενο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας η ελεύθερη είσοδος στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. 

Читайте также