Άγιος Παΐσιος: Σύγχρονος Ομολογητής της Ορθοδόξου πίστεως

Άγ. Παΐσιος: Σύγχρονος Ομολογητής της Ορθοδόξου πίστεως - Φωτογραφία: ΕΟΔ

Αυτή η διάσταση της ομολογιακής παρουσίας και πνευματικής προσφοράς του Αγίου μας στην Εκκλησία δυστυχώς όχι μόνο δεν επισημαίνεται αλλά και συχνά συνειδητά αποσιωπάται και  αποκρύπτεται από το Λαό του Θεού.

Τονίζονται, και δικαίως, οι ασκητικοί αγώνες και οι μεγάλες αρετές του Οσίου Παϊσίου. Ναι, ο Άγιος ήταν πολύ ασκητικός, με ασκητικούς αγώνες ισοστάσιους των  μεγάλων Αγίων ασκητών, ήταν έμπλεος των χαρισμάτων του Πνεύματος  και ιδιαίτερα της θείας αγάπης  προς όλους τους ανθρώπους και μάλιστα προς τους βασανισμένους από την αμαρτία, ήταν συγκαταβατικός και παρακλητικός στους πονεμένους της ζωής. 

Ταυτόχρονα όμως ο Άγιός μας ήταν και ασυμβίβαστος Ομολογητής σε θέματα της Ορθοδόξου πίστεως. Δεν δίσταζε να επισημαίνει τις διαστρεβλώσεις  της Ευαγγελικής Αλήθειας, είτε αυτές  συντελούνταν στις αιρέσεις του Παπισμού και Προτεσταντισμού, ή και εντός της Εκκλησίας μας με τον Οικουμενισμό  και τον άκριτο Ζηλωτισμό. 

Πάντοτε βέβαια, ακόμα και στα πιο αυστηρά αντιρρητικά του κείμενα ήταν εμφανής η ευγένεια και η λεπτότητα που τον διέκρινε. Ήταν εμφανής ο «βαθύς πόνος», όπως χαρακτηριστικά γράφει, για την εκτροπή από την παραδεδομένη αλήθεια.

Ένα τέτοιο κείμενο αγωνίας και πόνου είναι και η από 23.1.1969 επιστολή που απέστειλε στον π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο με την παράκληση να τη δημοσιεύσει στον «Ορθόδοξο Τύπο», κείμενο πολλαπλώς διδακτικό προς όλους μας.  

Με αφορμή τη χθεσινή μνήμη του Αγίου δημοσιεύουμε παλαιότερο φυλλάδιο που εξέδωσε ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος (2015) με την ιστορική επιστολή του Αγίου, για να τονίσουμε αυτή ακριβώς τη διάσταση της προσφοράς του Αγ. Παϊσίου στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΑΓ. ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

Δόξα, τιμή, αἶνο καί εὐγνωμοσύνη ὀφείλουμε στόν Τριαδικό Θεό, διότι ή Χάρη Του ἀνέδειξε στήν ἐποχή μας τόν Ὅσιο καί θεοφόρο Πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη. Μέ ἀφορμή τον πρῶτο πανηγυρικό ἑορτασμό τῆς μνήμης Του στο Παρεκκλήσιό Του στήν ἐνορία τοῦ Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν, μὲ αὐτό τό φυλλάδιο θέλουμε να τονίσουμε ἰδιαίτερα μία διάσταση τῆς προσωπικότητας τοῦ Ὁσίου, τήν ὁποία συχνά στις μέρες μας παραβλέπουμε.

Ἔτσι ἐμφανίζουμε τόν Ὅσιο, μόνο ὡς συνεπή ἀσκητή καί παρηγορητή τοῦ ἀνθρώπινου πόνου, πού μέ τά ἔκτακτα χαρίσματά του (προορατικό καί διορατικό) βοήθησε πολλούς ἀνθρώπους. Ναί! ὅλα αὐτά ἦταν ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἀλλά παράλληλα ὁ Ὅσιος Παΐσιος ἦταν καί ἀσυμβίβαστος Ὁμολογητής τῆς Πίστεώς μας καί πολέμιος τῶν κάθε λογῆς διαστρεβλώσεων τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας, εἴτε αὐτή συντελεῖτο στίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί Προτεσταντισμοῦ, εἴτε καί ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας (Οἰκουμενισμός, ἄκριτος Ζηλωτισμός).

Στό σύντομο αὐτό φυλλάδιο, μέ ἀφορμή ἐπιστολή τοῦ ἰδίου τοῦ Ἁγ. Παϊσίου, θέτουμε πολύ ἐπιγραμματικά κάποια κρίσιμα ζητήματα πρός εὑρύτερο πνευματικό προβληματισμό γιά τήν οἰκουμενιστική λαίλαπα, πού ἔχει ἐνσκήψει στήν Ἐκκλησία μας καί θλίβει καί ταλαιπωρεῖ καί σκανδαλίζει τίς ψυχές πολλῶν ἀδελφῶν μας.

Στήν ἐποχή μας, ἐποχή συγχύσεως καί πνευματικῆς ἀφασίας, ἡ ζωή τῶν Ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων εἴθε να ἀποτελέσει ὁδοδείκτη τῆς δικῆς μας ἐν Χριστῷ πολιτείας.

Ταῖς τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

I) Ἅγιος Παΐσιος: «ἑπόμενος τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»

«Οὐδέν ὄφελος βίου καθαροῦ, δογμάτων δέ διεφθαρμένων» (Ι. Χρυσόστομος)

Σε ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ οἱ Μοναχοί, παράλληλα μέ τόν προσωπικό τους ἀγῶνα ἐναντίον τῶν παθῶν, ἐνδιαφέρονταν ἰδιαίτερα γιά τήν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Μάλιστα, ὅταν στήν Ἐκκλησία παρουσιαζόταν κίνδυνος ἀλλοιώσεώς της μέ τήν ἐμφάνιση κάποιας αἱρέσεως, ἄφηναν τήν ἡσυχία τῆς ἐρήμου (Μ. Ἀντώνιος) ἤ τοῦ κελλιοῦ τους καί πρωτοστατοῦσαν στόν ἀγώνα γιά τή διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως (βλ. Οἱ ἀγῶνες τῶν Μοναχῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔκδ. Ι. Μ. Όσ. Γρηγορίου Ἅγ. Ὄρους, 2003).

Στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ. στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐνέσκηψε δειλά-δειλά ἡ πολύ ἐπικίνδυνη καί ὕπουλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, μασονικῆς&³1; καί θεοσοφικῆς ἐμπνεύσεως, ἐμφανίστηκε ἀρχικά στόν προτεσταντικό χῶρο (19º αἰ.), μέ προτεσταντικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις καί στοχεύσεις καί βέβαια μέ πρωτοπόρους τούς Προτεστάντες. Μέ τήν ἀνάρρηση ὅμως στό Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ “μεγάλου” – κατά κόσμον – Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὁ Οἰκουμενισμός ἔλαβε καί θεσμική κάλυψη στόν Ὀρθόδοξο χώρο μέ πρωτοφανῆ ἀνατροπή τῆς μέχρι τότε ἐκκλησιαστικῆς καί κανονικῆς τάξεως.

Ὁ Ἀθηναγόρας «μέ μία σειρά από πρωτόγνωρες ἀποφάσεις καί ἐνέργειες ἀνέτρεψε μέ συνοπτικές διαδικασίες κάθε δεδομένο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀνέτρεψε ἱερούς κανόνες, συνοδικότητα, ἁγιοπατερική παράδοση, δογματική καί ἐκκλησιαστική συνείδηση» καί οὐσιαστικά ἀμνήστευσε τίς πλάνες καί τά ἐναντίον τῆς εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας ἐγκλήματα τοῦ Παπισμοῦ ἐξισώνοντας τήν αἵρεση μέ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν πλάνη μέ τήν ὀρθή Πίστη, τό δαιμονικό ψεῦδος μέ τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἔτσι, μπροστά σε αὐτό τό ξεθεμελίωμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ὁ ἁγιορειτικός μοναχισμός (Μονές, Σκῆτες καί Κελιά) ἀκολουθώντας τή μακραίωνη ἐκκλησιαστική καί κανονική παράδοση&³2; ἔπαψαν νά ἀναγνωρίζουν τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὡς Ὀρθόδοξο Πατριάρχη καί διέκοψαν τή μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του (ἀπό τό 1970 μέχρι το θάνατό του (7.7.1972) σε ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιά τήν οἰκουμενιστική του πολιτική. «Ἡ διακοπή τοῦ Μνημοσύνου ἀποτελεῖ ἄρνησιν καί πράξιν ἀντιστάσεως, ἐν ὄψει διαγραφομένου κινδύνου», τόνιζε προφητικά ἡ Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγ. Ὄρους σέ ἔγγραφό της.

Σε αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἅγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο άρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τα λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημειωσαν: «ή ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἄρνησι πρός τήν ἀγάπην οὔτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι “όχι” πρός τό ψεῦδος καί “ναί” πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4 καί τ. 1689/9.3.2007, σ. 5)!

&³1; Τά ἐπίσημα μασονικά περιοδικά κατ' ἐπανάληψη ἔχουν δημοσιεύσει ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἦταν Μασόνος [τον χαρακτηρίζουν: «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5), «ἐνσυνείδητο μασόνο» (Πυθαγόρας, 1977, τ. 58-59, σ. 49), «τοῦ Ὑπάτου 33 βαθμοῦ... μεγάλο ὀραματιστή τῆς ἐνώσεως τῶν Χριστιανῶν» (Ἰλισσός, 1973, τ. 97, σ. 41)]. Μάλιστα στίς 12.10.1972 τοῦ ἔκαναν καί μασονικό «μνημόσυνο» στήν Ἀθηναϊκή Μασονική Στοά «Άρμονία» (Τεκτονικό Δελτίο, 1972, τ. 104, σ. 232 κέξ)! Δυστυχῶς γιά τή μνήμη τοῦ Πατριάρχου, δέν ἔχει ὑπάρξει κάποια διάψευση, οὔτε κἄν ἀπλή διαμαρτυρία πρός τό Τεκτονικό Ἵδρυμα ἀπό τούς πνευματικούς ἐπιγόνους του.

&³2; Εξαιρετικά στοιχεῖα-ντοκουμέντα για τη στάση τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἡ ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὄρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως», Ἅγ. Ὄρος 2014.

II) Ἁπλές σκέψεις μέ ἀφορμή τήν ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου

Ὁ Ἅγ. Παΐσιος παρακολουθώντας μέ «βαθύ πόνο» καί ἀνησυχία τήν ἀντορθόδοξη καί αντιπατερική ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ πρωτεργάτου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Άθηναγόρα, εξέρχεται τῆς μοναχικῆς σιωπῆς καί τοῦ «ἐρημητηρίου» του καί ἀπευθύνει τήν ἀπό 23.1.1969 ἐπιστολή του πρός τόν π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, μέ τήν παράκληση νά δημοσιευθεῖ στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο». Ἂν καί παρῆλθαν 35 χρόνια ἀπό τή σύνταξή της, ἡ ἐπιστολή, δυστυχῶς, παραμένει και σήμερα τραγικά ἐπίκαιρη... Το πλήρες κείμενο τῆς ἐπιστολῆς δημοσιεύεται στίς διπλανές σελίδες. Ἀξίζει ὅμως νά προσέξουμε ἰδιαίτερα ὁρισμένα σημεῖα τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἁγίου:

1. Ὁ πόνος τοῦ Ἁγίου : Συγκινητικά εἶναι τά λόγια τοῦ Ἁγ. Παϊσίου: «ἐπειδή ἔφθασαν μέχρι τό ἐρημητήριό μου θλιβερές εἰδήσεις διά τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν μας, ἐπόνεσα πολύ καί ἐθεώρησα καλό να γράψω αὐτά πού ένοιωθα». Πονάει πολύ ὁ Ἅγιος, τόσο γιά τήν πτώση τοῦ Πατριάρχη («διά τήν γραμμήν καί κοσμικήν ἀγάπην, δυστυχῶς, τοῦ πατέρα μας κ. Ἀθηναγόρα»), ὅσο καί γιά τό συνακόλουθο σκανδαλισμό πού προξενεῖ στίς ψυχές τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν - «τόν μεγάλον σάλον πού γίνεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν μας ... να κατασκανδαλίσῃ, ὅμως, ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ», ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει. Εἴθε τό ἔμπονο ἐνδιαφέρον καί τήν ποιμαντική ευαισθησία τοῦ ἁπλοῦ μοναχοῦ Ἁγ. Παϊσίου νά τά ἀποκτήσουν καί οἱ τά πρῶτα φέροντες ποιμένες τῆς Ὀρθοδοξίας μας!

2. Οἰκουμενισμός = Πνευματική μοιχεία: Ποιά εἶναι η πτώση τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα κατά τόν Ἅγ. Παΐσιο; Μέ «βαθύ πόνο», λεπτότητα, ἀλλά καί ἐξαιρετική παρρησία ἐγκαλεῖ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη γιά πνευματική μοιχεία: «ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δέν τοῦ κάμνει καμμίαν ἐντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή». Ἡ συγκλονιστική αὐτή φράση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου μᾶς θυμίζει παλαιοδιαθηκικό προφητικό λόγο τῶν μεγάλων Προφητῶν Ἱερεμία, Ἰεζεκιήλ, Ωσηέ, οἱ ὁποῖοι ἐγκαλούσαν τήν πνευματική ἡγεσία τοῦ Ἰσραήλ γιά «πνευματική μοιχεία», ὅταν ἐγκατέλειπε τήν Πίστη τῶν Πατέρων του καί ἀκολουθοῦσε τά εἴδωλα. Γιά τόν Ἅγ. Παΐσιο τόσο φοβερή εἶναι ἡ πτώση τοῦ Πατριάρχη στόν Οἰκουμενισμό!

3. Οἰκουμενισμός = «συνεταιρισμός ἁμαρτωλῶν» = πρόκληση στή «μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ»! Μέ περιεκτικό λόγο ὁ Ἅγιος ἀναφέρεται στίς τραγικές ποιμαντικές συνέπειες τῆς οἰκουμενιστικῆς πολιτικῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τίς ὁποῖες ὑφίσταται ἡ Ἐκκλησία μας μέχρι καί σήμερα. Γράφει χαρακτηριστικά: «Τό ἀποτέλεσμα ήταν νά ἀναπαῦσῃ μὲν ὅλα τά κοσμικά παιδιά, πού ἀγαποῦν τὸν κόσμον καί ἔχουν τήν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, νά κατασκανδαλίσῃ, ὅμως, ὅλους ἐμᾶς, τά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καί μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ». Δυστυχῶς καί σήμερα παραμένει τραγικά ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου μας ...

Θά παρακαλούσαμε τούς πνευματικούς ἐπιγόνους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη νά ἀναλογιστοῦν τή σαφῆ ἐπισήμανση τοῦ προορατικοῦ Ἁγίου μας: «Ἄς γνωρίζωμεν ὅτι δὲν ὑπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, ἀλλά καί πνευματικοί. Επομένως ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθῇ μέ συνεταιρισμόν ἁμαρτωλῶν (διότι διπλήν ὀργήν θά λάβωμεν), ἀλλά μέ μετάνοιαν καί τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου». Ἐπιπλέον, ὅσοι θεωροῦν ὅτι μέ τόν Οἰκουμενισμό θά προστατευθεῖ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀπό τήν Τουρκική μανία, ἂς διερωτηθοῦν, τί ἔχει κερδίσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, περιφρονώντας τήν πατερική παράδοση καί έναγκαλιζομένη τόν Οἰκουμενισμό, τόν τελευταῖο αἰῶνα; Εἶναι ἀδιαμφισβήτητο ὅτι λειτουργοῦν οἱ «πνευματικοί νόμοι» καί ἔτσι στὸν αἰῶνα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ζημιά πού υπέστη τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι πολύ μεγαλύτερη ἀπό ὅση στα 500 χρόνια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας (ἀπώλεια ἐθναρχίας, ξεριζωμός τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συρρίκνωση τοῦ ποιμνίου κοκ)!

4. Οἰκουμενισμός καί Ἁγιότητα: Ιδιαίτερα τραγική εἶναι ἡ διαπίστωση τοῦ Ἁγίου, ὅτι «Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δέν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, ὅμως, νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει... ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ 核心 ἔλλειψις, πού παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψις σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καί Ποιμένων μέ πατερικές ἀρχές». Φοβερός λόγος, μέ τόν πιό ἀπόλυτο καί κατηγορηματικό τρόπο δοσμένος, ἀπό ἕναν διορατικό Ὅσιο, ὁ ὁποῖος πρέπει νά ὁδηγήσει ὅλη τήν Ὀρθοδοξία σε αὐστηρή αὐτοκριτική, ἐν ὄψει μάλιστα καί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ 2016...

Ἡ φράση αὐτή τοῦ διορατικοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἐξηγεῖ καί μία ἄλλη κοινή διαπίστωση ὁλοκλήρου τοῦ πληρώματος τῶν πιστῶν: παρά τό ὅτι συμπλήρωσε ἕναν αἰῶνα ἔντονης δράσης, ἡ Οἰκουμενική Κίνηση δέν ἔχει ἀναδείξει οὔτε ἕναν Ἅγιο! Ποτέ στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας ἕνα τόσο δραστήριο πνευματικό κίνημα δέν ἀποδείχθηκε παντελῶς στεγνό ἀπό τήν ἁγιαστική Χάρη τοῦ Θεοῦ. Οἱ πρωτεργάτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μόνο ὡς Ἅγιοι δέν ἀναγνωρίζονται ἀπό τήν ἐκκλησιαστική συνείδηση! Ἀπόλυτα ἐκκοσμικευμένοι, δίκαια μποροῦν νά καυχηθοῦν μέ κοσμικά κριτήρια ὡς “μεγάλοι”, “σπουδαίοι”, ἀκαδημαϊκοί καί καθηγητές, δραστήριοι καί πολυτάλαντοι θρησκευτικοί “μάνατζερς”, εὔκολα ἀναγνωρίσιμοι στά πρωτοσέλιδα τῶν κοσμικῶν περιοδικῶν, μέ ὑψηλές διασυνδέσεις στήν παγκόσμια πολιτική, θρησκευτική καί οἰκονομική ἐλίτ!

Ἔρχεται ὅμως ὁ – κατά κόσμον – “ἀγράμματος καί κονιορτοποιεῖ τήν κοσμική καί θεσμική τους ἔπαρση: «δέν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό ... ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καί ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, διότι δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει»!

Ἀντιθέτως, ὁ χῶρος πού πονᾶ γιά τήν ἔκπτωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ ἀσκεῖ κριτική, εἶναι γνήσια ἐκκλησιαστικός: παράλληλα μέ τίς ἀνθρώπινες ἐλλείψεις καί ἀδυναμίες πού ἀσφαλῶς ὑπάρχουν – καί τίς ἐπισημαίνει εὔστοχα ὁ Ἅγιός μας – εἶναι ἔντονη ἡ Ἁγιαστική Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού συνεχίζει νά σκηνώνει στά ἀγωνιζόμενα γιά τήν Ἀλήθεια Παιδιά Του, στά πικραμένα ἀπό τήν οἰκουμενιστική ἐπιδημία: Ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἅγ. Παΐσιος, Ἅγ. Ἰω. Μαξίμοβιτς, Ἅγ. Πορφύριος, Ἅγ. Νεομάρτυρας Ἰλαρίων (Τρόυτσκυ), Ἅγ. Νικόλαος Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς), Ἅγ. Φιλόθεος Ζερβάκος, Ἅγ. Κλεόπας (Ἰλίε), Ἰωσήφ Ησυχαστής καί τόσοι ἄλλοι τί ἄλλο ἀποδεικνύουν παρά τό ὅτι ἡ Ἁγιαστική Θεία Χάρις πλουσιοπάροχα χορηγεῖται σέ ὅσους ἀγωνίζονται μαζί μέ τόν κατά τῶν παθῶν ἀγῶνα καί τόν ἀγῶνα τῆς ἐν Χριστῷ Ὁμολογίας.

5. Ἡ πρόταση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου: Μέ θεοφώτιστη ἁπλότητα καί σαφήνεια προτείνει ὁ Ἅγιος Παΐσιος τήν σωστή ἐκκλησιαστική καί πατερική στάση ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, παπικῶν καί προτεσταντῶν: «Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώσῃ ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σε ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μας κ. Ἀθηναγόραν, νά πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμένο ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἂς γίνῃ σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ' ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νὰ ἀσπασθοῦν τό Ὀρθόδοξον δόγμα».

Ἄς προσέξουμε, ὁ Ἅγιος Παΐσιος δέν χαρακτηρίζει τόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό ὡς “Εκκλησίες”, ἀλλά «Ὁμολογιεύς» καί θεωρεῖ ὡς μοναδικό ἀποδεκτό τρόπο ἐνώσεως τήν εἰλικρινῆ ἀποδοχή τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἐκ μέρους τους! Καί πρός ὅλους ἐμᾶς λέει: «κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καί ὑποχρέωσι ὁ καθένας ν' ἀγωνίζεται μέ τόν τρόπον του ... ὁ καθένας μας ἄς βοηθήσῃ μέ τόν τρόπον του διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας». Ὁ Ἃγιός μας εἶναι σαφέστατος: Ὄχι ἐφησυχασμός, ὄχι ἀδιαφορία, ἀλλά ἀγῶνας ἐνάντια στήν αἵρεση «κοντά στήν Μητέρα Ἐκκλησία... διά τήν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας».

III) Ὁμολογιακή ἐπιστολή τοῦ Ὁσίου Παϊσίου κατά τῶν οἰκουμενιστικῶν καί φιλενωτικῶν κινήσεων τοῦ Οἰκουμενικού Πατριάρχου Ἀθηναγόρα

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 23 Ἰανουαρίου 1969

Σεβαστέ πάτερ Χαράλαμπε,

Επειδή βλέπω τὸν μεγάλον σάλον, που γίνεται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας, ἐξ αιτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικών κινήσεων καὶ τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετά τοῦ Πάπα, ἐπόνεσα καὶ ἐγώ σάν τέκνον της καὶ ἐθεώρησα καλόν, ἐκτὸς ἀπό τις προσευχές μου, να στείλω καὶ ἕνα μικρό κομματάκι κλωστή (πού ἔχω σαν φτωχός μοναχός), διὰ νὰ χρησιμοποιηθῇ καὶ αὐτό, ἔστω καὶ για μια βελονιά, διὰ τὸ πολυκομματιασμένο φόρεμα τῆς Μητέρας μας. Πιστεύω ότι θα κάμετε ἀγάπην καὶ θὰ τὸ χρησιμοποιήσετε διά μέσου του θρησκευτικού σας φύλλου. Σᾶς εὐχαριστώ.

Θὰ ἤθελα νὰ ζητήσω συγγνώμην ἐν πρώτοις ἀπ' ὅλους, που τολμώ να γράψω κάτι, ἐνῶ δὲν εἶμαι οὔτε ἅγιος οὔτε θεολόγος. Φαντάζομαι ότι θὰ μὲ καταλάβουν όλοι, ὅτι τὰ γραφόμενά μου δὲν εἶναι τίποτε άλλο παρά ένας βαθύς μου πόνος διὰ τὴν γραμμήν καὶ κοσμικήν ἀγάπην δυστυχῶς τοῦ πατέρα μας κ. Άθηναγόρα. Όπως φαίνεται, ἀγάπησε μίαν ἄλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Ἐκκλησία, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Μητέρα μας δὲν τοῦ κάμνει καμμίαν εντύπωσι, ἐπειδή εἶναι πολύ σεμνή. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη, ποὺ ἀκούσθηκε ἀπὸ τὴν Πόλι, βρήκε ἀπήχησι σε πολλά παιδιά του, ποὺ τὴν ζοῦν εἰς τὰς πόλεις.

Άλλωστε αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας: ἡ οἰκογένεια να χάσῃ τὸ ἱερο νόημά της ἀπὸ τέτοιου είδους ἀγάπες, που ὡς σκοπόν ἔχουν τὴν διάλυσιν και ὄχι τὴν ἔνωσιν... Με μία τέτοια περίπου κοσμική ἀγάπη καὶ ὁ Πατριάρχης μας φθάνει στη Ρώμη. Ἐνῶ θα έπρεπε να δείξῃ ἀγάπη πρῶτα σὲ μᾶς τὰ παιδιά του και στη Μητέρα μας Ἐκκλησία, αὐτός, δυστυχῶς, ἔστειλε τὴν ἀγάπη του πολύ μακριά. Το ἀποτέλεσμα ήταν νὰ ἀναπαῦσῃ μὲν ὅλα τὰ κοσμικά παιδιά, ποὺ ἀγαποῦν τὸν κόσμον καὶ ἔχουν τὴν κοσμικήν αὐτήν ἀγάπην, να κατασκανδαλίσῃ, ὅμως, ὅλους ἐμᾶς, τα τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρά καὶ μεγάλα, πού ἔχουν φόβο Θεοῦ.

Ἐὰν διὰ τὴν α ἢ τὴν β λοξοδρόμησι τῶν κατά καιρούς Πατριαρχῶν χωριζόμεθα και κάνωμε δικές μας Ἐκκλησίες - Θεός φυλάξοι - θα ξεπεράσωμε καὶ τοὺς Προτεστάντες ἀκόμη. Εύκολα χωρίζει κανείς καὶ δύσκολα ἐπιστρέφει. Δυστυχῶς, ἔχουμε πολλές «Ἐκκλησίες» στην εποχή μας. Δημιουργήθηκαν εἶτε ἀπό μεγάλες ὁμάδες ἢ καὶ ἀπὸ ένα άτομο ἀκόμη. Επειδή συνέβη στο Καλύβι των (όμιλῶ διά τὰ ἐν Ἁγίῳ Ὄρει συμβαίνοντα) νὰ ὑπάρχῃ καὶ Ναός, ἐνόμισαν ὅτι μποροῦν νὰ κάνουν καὶ δική τους ἀνεξάρτητη Ἐκκλησία. (Κελλίον «Γεννέσιον της Θεοτόκου», Παναγούδα Καρυές)

Μετά λύπης μου, ἀπό ὅσους φιλενωτικούς ἔχω γνωρίσει, δὲν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματική οὔτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἐνωμένοι με τον Θεόν, διότι δέν Τὸν ἔχουν ἀγαπήσει. Θα ήθελα να παρακαλέσω θερμά όλους τους φιλενωτικούς ἀδελφούς μας: Ἐπειδή το θέμα τῆς ἐνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι κάτι τὸ πνευματικόν καί ἀνάγκην ἔχουμε πνευματικῆς ἀγάπης, ας το ἀφήσουμε σε αὐτοὺς ποὺ ἀγαπήσανε πολύ τὸν Θεὸν καὶ εἶναι θεολόγοι, σαν τους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι νομολόγοι, που προσφέρανε καὶ προσφέρουν ολόκληρο τὸν ἑαυτόν τοὺς εἰς τὴν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας (ἀντὶ μεγάλης λαμπάδας), τοὺς ὁποίους ἄναψε τὸ πῦρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ ἀναπτήρας τοῦ νεωκόρου.

Ας γνωρίζωμεν ότι δὲν ὑπάρχουν μόνον φυσικοί νόμοι, ἀλλὰ καὶ πνευματικοί. Επομένως ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπισθῇ μὲ συνεταιρισμόν ἁμαρτωλῶν (διότι διπλήν ὀργὴν θὰ λάβωμεν), ἀλλὰ μὲ μετάνοιαν καὶ τήρησιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου. Επίσης ας γνωρίσωμεν καλά ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δέν ἔχει καμμίαν ἔλλειψιν. Ἡ μόνη έλλειψης, που παρουσιάζεται, εἶναι ἡ ἔλλειψης σοβαρῶν Ἱεραρχῶν καὶ Ποιμένων με πατερικές ἀρχές. Εἶναι ὀλίγοι οἱ ἐκλεκτοί όμως, δὲν εἶναι ἀνησυχητικόν. Ἡ Ἐκκλησία είναι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ Αὐτὸς τὴν κυβερνάει. Δὲν εἶναι Ναός, που κτίζεται ἀπὸ πέτρες, άμμο καὶ ἀσβέστη ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, ἀλλά εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «καὶ ὁ πεσών ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται, ἐφ᾿ ὃν δ' ἂν πέσῃ λικμήσει αὐτόν» (Ματθ. κα΄ 44-45).

Κύριος, ὅταν θα πρέπη, θα παρουσιάσῃ τοὺς Μάρκους τους Εὐγενικούς καὶ τοὺς Γρηγορίους Παλαμᾶδες, διά να συγκεντρώσουν ὅλα τὰ κατασκανδαλισμένα ἀδέλφια μας, διὰ νὰ ὁμολογήσουν τὴν Ὀρθοδόξον Πίστιν, να στερεώσουν την Παράδοσιν καὶ νὰ δώσουν χαράν μεγάλην εἰς τὴν Μητέρα μας.

Εἰς τοὺς καιρούς μας βλέπομεν ότι πολλά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μας, Μοναχοί καὶ λαϊκοί, ἔχουν δυστυχῶς ἀποσχισθῆ ἀπό αὐτὴν ἐξ αἰτίας τῶν φιλενωτικών. Έχω την γνώμην ὅτι δὲν εἶναι καθόλου καλόν να ἀποχωριζώμεθα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν κάθε φοράν ποὺ θὰ πταίῃ ὁ Πατριάρχης ἀλλὰ ἀπὸ μέσα, κοντά στην Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει καθῆκον καὶ ὑποχρέωσι ὁ καθένας ν' ἀγωνίζεται μὲ τὸν τρόπον του. Το να διακόψη το μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου, νὰ ἀποσχισθῇ καὶ να δημιουργήσῃ ἰδικήν του Ἐκκλησίαν καὶ νὰ ἐξακολουθῇ νὰ ὁμιλῇ ὑβρίζοντας τὸν Πατριάρχην, αὐτό, νομίζω, είναι παράλογον. Ἐὰν οἱ φιλενωτικοί δίνουν τὸ πρῶτο πλήγμα στήν Ἐκκλησία, αὐτοί, οἱ ἀνωτέρω, δίνουν το δεύτερο.

Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ δώσῃ ὁ Θεός τὸν φωτισμόν Του σε όλους μας καὶ εἰς τὸν Πατριάρχην μας κ. Αθηναγόραν, διὰ νὰ γίνῃ πρῶτον ἡ ἕνωσις αὐτῶν τῶν «ἐκκλησιῶν», νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στο σκανδαλισμένο Ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ανατολικών Ἐκκλησιῶν καὶ κατόπιν ἂς γίνῃ σκέψις διὰ τὴν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων «Ὁμολογιῶν», ἐὰν καὶ ἐφ' ὅσον εἰλικρινῶς ἐπιθυμοῦν νὰ ἀσπασθοῦν τὸ Ὀρθόδοξον Δόγμα.

Θὰ ἤθελα ἀκόμη νὰ εἰπῶ ὅτι ὑπάρχει καὶ μία τρίτη μερίδα μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας. Εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ἀδελφοί, που παραμένουν μέν πιστά τέκνα Αὐτῆς, δὲν ἔχουν όμως συμφωνίαν πνευματικήν ἀναμεταξύ τους. Ασχολοῦνται μὲ τὴν κριτικήν ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου καὶ ὄχι διὰ τὸ γενικώτερον καλὸν τοῦ ἀγῶνος. Παρακολουθεῖ δὲ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον περισσότερον ἀπὸ τὸν ἑαυτόν τους εἰς τὸ τί θὰ εἰπῇ ἢ τὶ θὰ γράψῃ, διὰ νὰ τὸν κτυπήσῃ κατόπιν ἀλύπητα. Ἐνῶ ὁ ἴδιος, ἄν ἔλεγε ἢ ἔγραφε το ίδιο πράγμα, θὰ τὸ ὑπεστήριζε καὶ μὲ πολλές μάλιστα μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων. Το κακό, που γίνεται εἶναι μεγάλο, διότι ἀφ' ἑνός μὲν ἀδικεῖ τὸν πλησίον του, ἀφ' ἑτέρου δὲ καὶ τὸν γκρεμίζει μπροστὰ στὰ μάτια τῶν ἄλλων πιστῶν. Πολλές φορές σπέρνει καὶ τὴν ἀπιστία στις ψυχές τῶν ἀδυνάτων, διότι τοὺς σκανδαλίζει.

Δυστυχῶς, μερικοί ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε παράλογες ἀπαιτήσεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Θέλουμε οἱ ἄλλοι να ἔχουν τὸν ἴδιο μὲ ἐμᾶς πνευματικόν χαρακτήρα. Όταν κάποιος ἄλλος δὲν συμφωνῇ μὲ τὸν χαρακτήρα μας, δηλαδή ἢ εἶναι ὀλίγον ἐπιεικῆς ἢ ὀλίγον ὀξὺς, ἀμέσως βγάζομε το συμπέρασμα ότι δὲν εἶναι πνευματικός ἄνθρωπος. Ὅλοι χρειάζονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ὅλοι οἱ Πατέρες προσέφεραν τὰς ὑπηρεσίας των εἰς Αὐτήν. Καὶ οἱ ἥπιοι χαρακτήρες καί οἱ αὐστηροί. Ὅπως διὰ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητα καὶ τὰ γλυκά καὶ τὰ ξινά, καὶ τὰ πικρά ἀκόμη ραδίκια (το καθένα έχει τις δικές του οὐσίες και βιταμίνες), έτσι καὶ διὰ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἶναι ἀπαραίτητοι. Ὁ ἕνας συμπληρώνει τὸν πνευματικόν χαρακτήρα τοῦ ἄλλου καὶ ὅλοι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι να ἀνεχώμεθα ὄχι μόνον τὸν πνευματικόν του χαρακτήρα, ἀλλά ἀκόμη καὶ τίς ἀδυναμίες, ποὺ ἔχει σὰν ἄνθρωπος.

Και πάλιν ἔρχομαι να ζητήσω εἰλικρινῶς συγγνώμην ἀπό ὅλους, διότι ἐτόλμησα να γράψω. Ἔγώ εἶμαι ἕνας ἁπλὸς Μοναχός καὶ τό ἔργον μου εἶναι νὰ προσπαθῶ, ὅσο μπορῶ, νὰ ἀπεκδύωμαι τὸν παλαιόν ἄνθρωπον καὶ νὰ βοηθῶ τοὺς ἄλλους και τὴν Ἐκκλησίαν, μέσῳ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς προσευχῆς. Ἀλλ' ἐπειδὴ ἔφθασαν μέχρι το έρημητήριό μου θλιβερές εἰδήσεις διὰ τὴν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν μας, ἐπόνεσα πολύ καὶ ἐθεώρησα καλό να γράψω αὐτά που ένοιωθα. Ἂς εὐχηθοῦμε ὅλοι να δώσῃ ὁ Θεὸς τὴν χάριν Του καί ὁ καθένας μας ἄς βοηθήσῃ μὲ τὸν τρόπον του διὰ τὴν δόξαν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μὲ πολὺν σεβασμόν πρὸς ὅλους

Ένας Μοναχός Ἐρημίτης [σ.σ. Γέρων Παΐσιος]

Η ανωτέρω σοφή και διακριτική επιστολή του Οσίου Παϊσίου εστάλη στο Διευθυντή του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», αρχιμ. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, το 1969. Δημοσιεύθηκε με τίτλο «Άγνωστη" επιστολή πόνου κατά οικουμενιστών και φιλενωτικών», στην εφημ. Ορθόδοχος Τύπος, τ. 1680, 1681/9,16-3-2007, σ. 1, 5 και τ. 2054/23.1.2015 σ. 1,7 (http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/2054.pdf).

ΙV) Ὁ Ἃγιος Παΐσιος διδάσκει: Ὄχι συμπροσευχές, ἀλλά “καλή ἀνησυχία” στούς αἱρετικούς

1. Ὁ Ἅγ. Παΐσιος ἦταν κατηγορηματικά ἀντίθετος ἀκόμα καί στήν ἁπλή συμπροσευχή μέ τούς παπικούς. Διηγήθηκε ὁ Ἅγιος: «Ἦρθαν μία φορά στο Καλύβι δύο Καθολικοί· ὁ ἕνας ἦταν δημοσιογράφος καί ὁ ἄλλος γραμματέας στο Βατικανό. “Πρῶτα νὰ ποῦμε τό “Πάτερ ἡμῶν”, μοῦ εἶπαν. “Γιὰ νὰ ποῦμε τό “Πάτερ ἡμῶν”, τούς λέω, πρέπει νά συμφωνοῦμε καί στό δόγμα, ἀλλά μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστί”... Πολλοί πού μιλοῦν γιὰ ἀγάπη καί ἑνότητα, οἱ ἴδιοι δέν εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεό, γιατί δέν Τόν ἔχουν ἀγαπήσει οὔτε ἔχουν ἀγάπη ἀληθινή. Ἀγάπη ἀληθινή ἔχει ἐκεῖνος πού ἔχει ὀρθή πίστη, ζῆ κοντά στόν Θεό, καί τότε ὁ Θεός ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του καί οἱ ἄλλοι βλέπουν στο πρόσωπό του τόν Θεό. Εύχομαι ὁ Θεός να φωτίσῃ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, μέ τούς ὁποίους εἴμαστε κατά σάρκα ἀδέλφια – ἀπό τὸν Ἀδάμ καί τήν Εΰα – να ἔρθουν “εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας", γιά νά γίνουν καί πνευματικά μας ἀδέλφια» (Γ. Παϊσίου, Λόγοι, τ. Ε΄, Σουρωτή 2006, σ. 285-286). Ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε νά πεῖ τό «Πάτερ ἡμῶν» μέ ἕναν ἁπλό παπικό· στό Φανάρι ὅμως ἔβαλαν τόν ἴδιο τόν πάπα νά τό πεῖ καί ὁ Πατριάρχης μας ἀντάλλαξε μαζί του καί λειτουργικό ἀσπασμό, σάν να ἦταν ὁ πάπας Ὀρθόδοξος κληρικός συλλειτουργός του!

2. Τί ὀφείλουμε ὡς Ὀρθόδοξοι νά προσφέρουμε στούς ἑτεροδόξους; Ὁ Ἅγιος εἶναι σαφέστατος: «Αὐτό πού ἐπιβάλλεται σε κάθε Ὀρθόδοξο εἶναι νά βάζῃ τήν καλή ἀνησυχία καί στούς ἑτεροδόξους, νά καταλάβουν δηλαδή ὅτι βρίσκονται σε πλάνη, γιά νά μήν ἀναπαύουν ψεύτικα τόν λογισμό τους καί στερηθοῦν καί σ' αὐτήν τήν ζωή τίς πλούσιες εὐλογίες τῆς Ὀρθοδοξίας καί στήν ἄλλη ζωή στερηθοῦν τίς περισσότερες καί αἰώνιες εὐλογίες τοῦ Θεοῦ» (Γ. Παϊσίου, Ἐπιστολές, Σουρωτή 1994, σ. 161). Γιά τόν Ἅγ. Παΐσιο, οἱ Οἰκουμενιστές πού μέ τή στάση τους «ἀναπαύουν ψεύτικα τόν λογισμό» τῶν ἑτεροδόξων, ὅτι, τάχα, βρίσκονται στήν ἀλήθεια, τούς ἀδικοῦν καί εἶναι συνυπεύθυνοι γιά τήν ἀπώλειά τους.

3. Ὁ Ὅσιος μέ τά πνευματικά του αἰσθητήρια διέκρινε ὅτι ὁ διαχριστιανικός Οἰκουμενισμός ὁδηγεῖ τελικά στόν διαθρησκειακό Οἰκουμενισμό καί τήν Πανθρησκεία. Σημειώνει: «Σήμερα, δυστυχῶς, μπῆκε ἡ εὐρωπαϊκή εὐγένεια καὶ πᾶνε να δείξουν τόν καλό. Θέλουν να δείξουν ἀνωτερότητα καί τελικά πᾶνε να προσκυνήσουν τον διάβολο μέ τά δύο κέρατα. “Μία θρησκεία, σοῦ λένε, νὰ ὑπάρχῃ” καί τὰ ἰσοπεδώνουν ὅλα. Ἦρθαν καί σ' ἐμένα μερικοί καί μοῦ εἶπαν: “Ὅσοι πιστεύουμε στόν Χριστό νά κάνουμε μία θρησκεία”. “Τώρα εἶναι σάν νά μοῦ λέτε, τοὺς εἶπα, χρυσό καί μπακίρι (χαλκό) νά τά κάνουμε ἕνα ... Ἔγινε τόσος ἀγῶνας γιά να λαμπικάρῃ τό δόγμα”. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες κάτι ἤξεραν καί ἀαπαγόρευσαν τίς σχέσεις μέ αἱρετικό. Σήμερα λένε: "Όχι μόνο μέ αἱρετικό, ἀλλά καί μέ Βουδδιστή καί μέ πυρολάτρη καί μέ δαιμονολάτρη να συμπροσευχηθοῦμε. Πρέπει να βρίσκονται στίς συμπροσευχές τους καί στα συνέδρια καί οἱ Ὀρθόδοξοι. Εἶναι μία παρουσία". Τί παρουσία; Τά λύνουν ὅλα μέ τήν λογική καί δικαιολογοῦν τὰ ἀδικαιολόγητα. Το εὐρωπαϊκό πνεῦμα νομίζει ὅτι καί τά πνευματικά θέματα μποροῦν νὰ μποῦν στην Κοινή Ἀγορά...» (Γ. Παϊσίου, Λόγοι τ. Α΄, Σουρωτή 2006, σ. 347).

Δυστυχῶς, ἐπιβεβαιώνονται ἤδη τα λόγια τοῦ Ἁγίου: Ὀρθοδόξοι Πατριάρχες προσφέρουν ὡς δῶρο τό... «Ἅγιο Κοράνιο», ὅπως ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ χαρακτήρισαν τό ἀπόσταγμα τῆς “πνευματικότητας” τοῦ Μωάμεθ! Πατριαρχικά χείλη παρέχουν το “θεολογικό” ὑπόβαθρο τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, μέ τήν ἀναφορά σε «ἀβραμικές» μονοθεϊστικές θρησκεῖες (στήν ἴδια θρησκευτική “οἰκογένεια” Ὀρθοδοξία, Ἰουδαϊσμός καί Ἰσλάμ)! Συμπροσευχές μέ ὅλες τίς θρησκεῖες στήν Ἀσίζη, στή Γροιλανδία κοκ στή διακονία τοῦ πρακτικού-λαϊκοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, γιά νά συνηθίζει σιγά-σιγά ὁ λαός μας!

V) Οἰκουμενισμός: Ἡ “παναίρεση” τῆς ἐποχῆς μας, στήν ὑπηρεσία τοῦ τεκτονισμοῦ καί τῆς θεοσοφίας&³1;

Οἱ οἰκουμενιστές ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἐμπνέεται ἀπό τὸ αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου γιά ἑνότητα ὅλων τῶν πιστῶν Του καί γεννήθηκε με τίς Πατριαρχικές Εγκυκλίους 1902, 1904 καί 1920. Δυστυχῶς, ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι διαφορετική καί πολύ τραγική: ὅπως ἀποκαλύπτει ἡ μελέτη ἀπορρήτων μασονικών κειμένων, ἡ ἑνότητα τῶν χριστιανῶν, ὅπως σχεδιάστηκε καί προωθεῖται ἀπό τόν διαχριστιανικό Οἰκουμενισμό (μέ παπικούς καί προτεστάντες), εντάσσεται στο εὑρύτερο πλαίσιο τοῦ διαθρησκευτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού ἀποβλέπει στήν ἐνοποίηση ὅλων τῶν θρησκειῶν!

Οἱ μασόνοι εἶναι ἀπολύτως σαφεῖς: «Ὁ Τεκτονισμός ... προώρισται αὐτός νὰ ὑποδείξη βραδύτερον τήν βάσιν, ἐπί τῆς ὁποίας θὰ ἐδρασθῇ ἡ παγκόσμιος θρησκεία τοῦ μέλλοντος, ἥτις θά περισυναγάγῃ τήν Οἰκουμένην ἅπασαν εἰς μίαν ποίμνην ὑπό ἕνα ποιμένα»&³2;. Τό ἔγραψαν αὐτό τὰ ἀνώτατα κλιμάκια τῆς μασονίας: «Ἡ ἔκτη τάξις [30ός - 33ος μασωνικοί βαθμοί] καθιερώθη διά τήν ἴδρυσιν θρησκείας παγκοσμίου»&³3;. Ασφαλῶς στὸ ἔργο τοῦ τέκτονα ἐντάσσεται ἡ κατάργηση τῶν θρησκειῶν με τη σημερινή τους μορφή: «Ὁ τέκτων ὅτε μεν είναι δημοτικός [δημοκρατικός], ὅτε μεν ἀριστοκρατικός, καί ἄλλοτε καταρρίπτει τοὺς βωμούς τῶν ναῶν, ἄλλοτε κατακρημνίζει τούς θρόνους τῶν βασιλέων»⁴.

Μέσῳ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τά χριστιανικά δόγματα, ἀρχικά, καί στή συνέχεια ὅλες οἱ θρησκεῖες θα παραμερίσουν καί θά διαγράψουν τίς διδασκαλίες πού τίς διαφοροποιοῦν καί θά κρατήσουν μόνο τα στοιχεῖα πού τίς ἐνώνουν! Αὐτό εἶναι τό «Βασιλικό Μυστικό» τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὅπως ἐκτίθεται στην τελετή μυήσεως τοῦ «Ὑπερτάτου Πρίγκηπος τοῦ Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» (32ος μασωνικός βαθμός)⁶: «Νά ἐλευθερωθοῦν οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου, παραμερίζοντας πολλά πράγματα ἐξ ἐκείνων τὰ ὁποία τιμοῦν ἤ κηρύσσουν εἰς τὰς ἰνδικάς παγόδας, τούς βουδιστικούς ναούς, τὰ μωαμεθανικά τεμένη καί τάς χριστιανικάς ἐκκλησίας, νὰ ἀναζητήσουν κάτι τό ἁγνότερον, και να προχωρήσουν πρός μίαν αἰωνίαν ἀλήθειαν, ἔτσι ὥστε νά προκύψῃ ἡ Ἐκκλησία τοῦ μέλλοντος, ὁ νέος ναός τόν ὁποῖον θέλομεν νά οἰκοδομήσωμεν μίας πράγματι καθολικῆς θρησκείας, τότε θά ἀρχίσῃ νὰ ἀναφαίνεται τὸ ἀληθές Βασίλειον τῆς Ἐλευθερίας, δεδομένου ὅτι οἱ διδασκαλίες τῶν διαφόρων θρησκειῶν ἔχουν ἀξιοσημείωτον σύμπτωσιν καί συμφωνίαν ... αὐτοί εἶναι οἱ Ἅγιοι Τόποι τοὺς ὁποίους θέλομεν νά κατακτήσωμεν, αὐτός εἶναι ὁ Ναός τὸν ὁποῖον θέλομεν νὰ οἰκοδομήσωμεν, εἰς αὐτό συνίσταται το Βασιλικόν Μυστικόν».

Ἡ σοβαρότητα τοῦ «Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» καταδεικνύεται ἀπό τὸ ὅτι σὲ αὐτό μυοῦνται μόνο οἱ «Υπέρτατοι Πρίγκηπες», οἱ ἡγέτες τῆς μασονίας (32ος βαθμός) καί δίνουν ὅρκο νά μήν ἀποκαλύψουν σε κανένα το «ἀπόρρητο ἔργο» γιά τήν πραγμάτωσή του: «ὀρκίζομαι ὅτι δέν θά ἀποκαλύψω εἰς οιονδήποτε, μή δικαιούμενον νά μάθῃ τοῦτο, οἱονδήποτε τμῆμα τοῦ ἀπορρήτου ἔργου τοῦ βαθμοῦ τούτου (τοῦ 32ου μασονικοῦ βαθμοῦ)». Ἐπί πλέον δέ, οἱ ἴδιοι οἱ μασόνοι ὁμολογοῦν κυνικά: «Τό εἰρηνοπολιτικόν σωτήριον κήρυγμα τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν ὑπέκρυπτε τήν καθαίρεσιν τῆς Ὀρθοδοξίας»⁸!

Εἶναι λοιπόν σαφές ὅτι ἡ Οἰκουμενική Κίνηση, όπως τήν ζοῦμε, εἶναι πνευματικός καρπός τοῦ τεκτονισμοῦ καί τῆς θεοσοφίας καί αὐτῶν τὰ ἄνομα καί ἀνήθικα σχέδια καλεῖται νά ὑλοποιήσει. Ἄρχισε νά ἐφαρμόζεται τόν 19 αι. ἀρχικά στον προτεσταντικό χῶρο μέ καθαρά προτεσταντικές ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις (θεωρία κλάδων-ἀναδενδράδων) καί στοχεύσεις (ἀποκατάσταση τῆς ἐνότητας τοῦ κατακερματισμένου προτεσταντισμού) καί μέ πρωτοπόρους Προτεστάντες⁷. Ἀργότερα, στίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰ., στην Οἰκουμενική Κίνηση προσχώρησε τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως (δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι, σύμφωνα μέ μασονικά περιοδικά, οἱ πρωτεργάτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατριάρχες ΚΠόλεως Ἰωακείμ Γ΄, Μελέτιος Μεταξάκης καί Ἀθηναγόρας ἦσαν μασόνοι!). Ὁ παπισμός, ἀρχικά ήταν ἀντίθετος στον Οἰκουμενισμό, στη συνέχεια, ὅταν “συμφιλιώθηκε” μέ τή Μασονία μέ τή Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-65) παρέσχε στον Οἰκουμενισμό τή “θεολογική" κάλυψη (βαπτισματική θεολογία, ὅρια Ἐκκλησίας) καί πρότεινε συγκεκριμένες πρακτικές για την υλοποίησή του, τίς ὁποῖες ἔκτοτε ἀκολουθεί κατά γράμμα ἡ Οἰκουμενική Κίνηση.

Ως Ὀρθόδοξοι θλιβόμαστε ὅταν διαπιστώνουμε ὅτι οἱ Ἐκκλησιαστικοί μας Ταγοί πορεύονται καί ἐνεργοῦν στα πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ βάσει τῆς θεολογίας καί τῶν ἀποφάσεων καί πρακτικῶν ἐπιταγῶν τῆς παπικής Β΄ Βατικανῆς Συνόδου με τελική στόχευση τούς σκοπούς τῆς μασονίας γιά ἐνοποίηση καί συγχώνευση ὅλων τῶν θρησκειῶν! Εἶναι προφανές ὅτι μία τέτοια προσπάθεια μέ τίς προϋποθέσεις τῆς προτεσταντικῆς καί παπικῆς ἐκκλησιολογίας καί κατά βάθος τῆς θεοσοφίας καί τοῦ τεκτονισμοῦ, εἶναι ἐντελῶς ξένη στήν ἐκκλησιαστική καί πατερική παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Γι' αὐτό καί ὁ Καθηγητής τῆς Δογματικῆς καί σύγχρονος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς χαρακτήρισε τόν Οἰκουμενισμό ὡς «Παναίρεση» καί συνακόλουθα ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΙ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ.

&³1; Τὰ στοιχεῖα τῆς παραγράφου αὐτῆς μᾶς τὰ παρέσχε ἡ πολυετής καί μοναδική ἐρευνητική ἐργασία τοῦ Μοναχοῦ Ἀβερκίου, τὸν ὁποῖο καὶ θερμῶς εὐχαριστοῦμε. Μικρό μέρος τῆς ἐργασίας αὐτῆς δημοσιεύθηκε στα πέντε ἀποκαλυπτικά ἄρθρα τοῦ Μοναχοῦ Ἀβερκίου, «Παγκόσμια θρησκεία και Τεκτονισμός» Α΄-Ε΄, στήν ἐφήμ. Ὀρθόδοξος Τύπος τ. 2077/10.7.15 έως τ. 2081/7.8.15 (www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/2077.pdf). Βλ. καί Μοναχοῦ Σεραφείμ, «Η μασονική προώθηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», στο www.impantokratoros.gr/741CE610.el.aspx &³2; (Μασονικό περιοδικό) «Ἀθηνᾶ», ἔτος 1894, τεῦχ. 3, σ. 55-56 καί τεῦχ. 2, σ. 26-27. &³3; (Μασονικό) «Τυπικόν τοῦ Μυστικού Συνεδρίου [30ου βαθμοῦ] τῶν Μεγάλων Εκλεκτῶν Ἱπποτῶν Καδός ["Ἁγίων"]», 1905, σ. 27. ⁴ (Μασονικό περιοδικό) Πυθαγόρας, ἔτος 1882, τ. 10, σ. 291. ⁵ Ἀναλυτικότερα στὰ ἄρθρα τοῦ Μοναχοῦ Ἀβερκίου, «Παγκόσμια θρησκεία και Τεκτονισμός» Α΄-Ε΄, βλ. ύποσημ. 1. ⁶ Ἕναιον Συμβούλιον τοῦ 33 της Ἑλλάδος, ΤΥΠΙΚΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ τοῦ 32 βαθμοῦ τοῦ ἀρχαίου καί ἀποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου, ἐν Ἀθήναις, 1975, σ.σ. 47. ⁷ Ἀναλυτικά βλ. π. Π. Heers, «Οἱ ἱεραποστολικές καταβολές τοῦ συγχρόνου οἰκουμενισμοῦ, Ὁρόσημα στην πρὸ τοῦ 1920 πορεία του», στο http://www.impantokratoros.gr/1FD9FFD7.print.el.aspx⁸ (Μασονικό περιοδικό) Ὁ Κλειδόλιθος, ἔτος 1983, τ. 15, σ. 36.

Πηγή: Έκδοση π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου (2015)

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για τη μνήμη του Οσίου Παισΐου.

Читайте также