Αν δεν έχεις να φας, τουλάχιστον ψήφισε

Κάποτε λέγαμε ότι η μουσική ενώνει τους λαούς. Σήμερα, φαίνεται πως τους ενώνει ακόμη πιο αποτελεσματικά το χρήμα και λίγη… πίστη, έτσι για το καλό. Ο Eurovision Song Contest δεν είναι πια απλώς ένας διαγωνισμός τραγουδιού. Είναι κάτι σαν σύγχρονη λειτουργία, έχει τελετουργία, πιστούς, ιερείς (σκηνοθέτες και παραγωγούς) και φυσικά… προσφορές. Πολλές προσφορές. Σε ευρώ.

Κάθε χρόνο, οι χώρες προετοιμάζονται με ευλάβεια. Σαν να πρόκειται για Πάσχα, αλλά αντί για λαμπάδες έχουμε LED σκηνικά και αντί για ύμνους έχουμε τραγούδια με αγγλικούς στίχους και έντονο beat. Τα budgets ανεβαίνουν, τα φώτα γίνονται πιο εκτυφλωτικά και η αγωνία κορυφώνεται: «θα σωθούμε φέτος;» Όχι βέβαια από τα προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά από τη βαθμολογία των άλλων χωρών.

Η κατρακύλα του θεσμού, υφίσταται εδώ και χρόνια.

Τα τελευταία όμως χρόνια, πλέον, είναι έκδηλη ακόμη και στον πιο "ανίδεο" τηλεθεατή...

Και κάπου εκεί αρχίζει η ειρωνεία. Την ώρα που οι πολίτες παλεύουν με λογαριασμούς, φόρους και τιμές που ανεβαίνουν πιο γρήγορα κι από τις νότες ενός ρεφρέν, το κράτος βρίσκει χρήματα για μια «γιορτή». Μια γιορτή που παρουσιάζεται σχεδόν σαν ιερή υποχρέωση. Γιατί, προφανώς, χωρίς καλή εμφάνιση στη Eurovision, πώς θα πάει μπροστά η χώρα;

Θα έλεγε κανείς πως έχουμε δημιουργήσει μια νέα μορφή πίστης. Δεν χρειάζεται να ανάψεις κερί, απλώς ψήφισε. Δεν χρειάζεται να πας στην εκκλησία, άνοιξε την τηλεόραση. Και αντί για «Αμήν», στο τέλος λες «12 points!». Είναι μια εμπειρία σχεδόν μεταφυσική, περιμένεις ένα θαύμα, αλλά συνήθως έρχεται ένας μέτριος βαθμός από κάποια μακρινή χώρα που δεν θυμάσαι καν πού βρίσκεται.

Και βέβαια, όπως σε κάθε «ιερό» γεγονός, υπάρχουν και οι… άπιστοι. Εκείνοι που τολμούν να ρωτήσουν: «Μήπως όλο αυτό είναι υπερβολή; Μήπως τα χρήματα θα μπορούσαν να πάνε κάπου πιο χρήσιμα;». Αλλά αυτοί αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν αιρετικοί. Γιατί πώς να αμφισβητήσεις ένα τέτοιο θέαμα; Είναι παράδοση πια. Και οι παραδόσεις δεν αγγίζονται, εκτός αν είναι να γίνουν λίγο πιο φαντασμαγορικές.

Το πιο αστείο (ή τραγικό) είναι ότι στο τέλος όλοι συμμετέχουν. Άλλοι με ενθουσιασμό, άλλοι από συνήθεια. Είναι σαν εκείνες τις μεγάλες γιορτές που ξέρεις ότι θα φας πολύ, θα κουραστείς, αλλά πάλι θα πας. Γιατί «έτσι γίνεται».

Ίσως τελικά η Eurovision να είναι ο καθρέφτης μας. Μια σκηνή γεμάτη φώτα που κρύβει όσα δεν θέλουμε να δούμε. Μια παράσταση όπου όλα φαίνονται τέλεια για λίγα λεπτά, μέχρι να πέσει η αυλαία και να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα.

Και τότε, χωρίς μουσική και χειροκροτήματα, μένει μόνο μια απορία, τελικά, σε ποιον θεό θα απευθυνθούμε το βράδυ, όταν όλοι και όλα, δεν θα είναι δίπλα μας? 

Εδώ, θα διαβάσετε σχετικό άρθρο, που δημοσίευσε η ΕΟΔ, πρίν απο λίγο καιρό: https://eeod.gr/news/86397-tan-to-thama-kyriarche-i-katntia-tis-eurovision-smera

Читайте также