«Θεραπευτική Σκιά»

«Θεραπευτική Σκιά» - φωτό: web

Τον φθόνο και τη μικροψυχία των πνευματικών αρχόντων του λαού, του αρχιερέα και των Σαδδουκαίων, παρατηρούμε σήμερα, κατά το Αποστολικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί, (Πραξ. ε, 12-20). 

Τις ημέρες μετά την Πεντηκοστή και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους, γνωρίζουμε πως πάμπολλα θαύματα γίνονταν από τους ίδιους στον λαό, στο όνομα πάντα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Μάλιστα δε, όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν στον Χριστό και στο όνομά Του και  να καταφεύγουν στους μαθητές, ώστε να δεχθούν την ίαση από όποια ασθένεια τους ταλαιπωρούσε. 

Συγκεντρώνονταν συνήθως στη στοά του Σολομώντα, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά του εξωτερικού περιβόλου του Ναού.

Εκεί συνήθως ήταν εξωτερικός χώρος διδασκαλίας και ανάλυσης των Γραφών, όπου και ο Κύριός μας είχε διδάξει. 

Πλήθη ανδρών και γυναικών προσέρχονταν από όλα τα μέρη, ώστε είχε μετατραπεί ο εκεί τόπος μαζί και οι πλατείες της περιοχής σε ένα κινητό νοσοκομείο, θεραπευτήριο όλων των πασχόντων. 

Οι Απόστολοι συνεχώς δίδασκαν, αφού πλέον η ευγλωττία του Αγίου Πνεύματος τους είχε διανοίξει τον νουν και την καρδία, και θεράπευαν τους πονεμένους ανθρώπους, αποδεικνύοντας την αλήθεια των λεγομένων του Κυρίου μας. 

Αναλογιστείτε τη δύναμη εξ ύψους με την οποία είχαν πια οπλιστεί, που ακόμα και η σκιά του Αποστόλου Πέτρου ενεργούσε ως μέσω θεραπείας,  η οποία όταν έπεφτε πάνω σε αρρώστους αυτοστιγμεί τους θεράπευε.

Αναλογιστείτε, αδελφοί μου, το θαύμα!

Ο Χριστός φυσικώς απών, αλλά πνευματικώς παρών και θεραπεύων άπαντας. 

Τα γεγονότα δεν άργησαν να ενοχλήσουν ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους του Ναού, με αποτέλεσμα να διατάξουν τη σύλληψη των μαθητών του Κυρίου μας, και να βρεθούν πίσω από τα κάγκελα της φυλακής.

Όμως δεν κράτησε για πολύ. Ο ζων Κύριος δεν επέτρεψε να φιμωθούν τα στόματά τους.

Άγγελος τους απελευθέρωσε θαυματουργικά και τους διέταξε να πάνε στον Ναό πάλι και να διδάξουν για την αλλότριο, τη νέα ζωή, την εν Χριστώ ζωή. 

Αδελφοί μου αγαπημένοι, αρχίζοντας να αναλύουμε τα αποστολικά αναγνώσματα, αμέσως λαμβάνουμε διαβεβαιώσεις και διδάγματα πως η πίστη μας στον Χριστό είναι πάντα ζωντανή και ατελεύτητος. 

Σήμερα, το πρώτο που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως όλα γίνονται και με την προσευχή μας και με τον κόπο μας και με την προσπάθεια μας, αρκεί μόνο να εργαζόμαστε, είτε σωματικά είτε πνευματικά, στο όνομα του Χριστού μας.

Δεν πρέπει να καρπωνόμαστε ατομικά καμία μας επιτυχία, διότι τότε αυτόματα θα μετατραπεί σε αποτυχία. Ελλοχεύει πάντα ο πονηρός και, διά του εγωισμού, μπορεί μας να στείλει προς άλλη οδό, στην οδό της απωλείας. 

Και ένα δεύτερο, πως όταν στο όνομα του Κυρίου μας κοπιάζουμε, Εκείνος δε θα μας αφήσει ποτέ εκτεθειμένους. Πώς απελευθέρωσε τους μαθητές Του; Έτσι, δεν πρόκειται να αφήσει κι εμάς, αρκεί να διδάσκουμε την οδό της αληθείας.

Πορευόμενοι πάντα με βάση τις δικές Του προτροπές και τη δική Του ατόφια και όχι μεταλλαγμένη διδασκαλία, δίχως να αγωνιούμε, Εκείνος πάντα θα μας ανοίγει όλες τις πόρτες. 

Όλα έχουν αποτέλεσμα όταν αρχίζουμε και τελειώνουμε έχοντας την αναφορά μας στον Χριστό. Μας το είπε ο Ίδιος, και δυστυχώς πολλές φορές οι μάταιες προσδοκίες μας μάς κάνουν να το ξεχνούμε, «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». (Ιωάν. ιε’ 5)

Η Θεομητορική Εορτή της Ζωοδόχου Πηγής

Читайте также