Μια κατάθεση ψυχής, για το δικό του Πάσχα

"Το Πάσχα για μένα δεν είναι γιορτή. Είναι μια πληγή που ανοίγει πιο βαθιά."

"Ζω μέσα στις κακουχίες. Δεν είναι απλά ότι δεν έχω χρήματα. Είναι ότι δεν έχω τα βασικά για να ζήσω σαν άνθρωπος. Πείνα που καίει το στομάχι, κρύο που μπαίνει μέσα στα κόκαλα, νύχτες που δεν κοιμάμαι γιατί φοβάμαι και πονάω. Τα ρούχα μου είναι σκισμένα, τα παπούτσια μου ανοίγουν από κάτω, και πολλές φορές περπατάω χωρίς να νιώθω τα πόδια μου.

Και τις μέρες του Πάσχα… όλα αυτά γίνονται πιο βαριά. Ακούω καμπάνες, βλέπω οικογένειες, μυρίζω φαγητά… και εγώ είμαι στο περιθώριο. Σαν να μην υπάρχω. Σαν να μην είμαι άνθρωπος.

Εκείνη τη μέρα ήμουν στον δρόμο. Είχα μέρες να φάω. Το σώμα μου έτρεμε. Ένιωσα ότι θα πέσω. Κάθισα κάτω, δίπλα στο πεζοδρόμιο, και κατέβασα το κεφάλι. Δεν είχα δύναμη ούτε να ζητήσω βοήθεια.

Και τότε… έγινε το θαύμα φίλε.

Ένα μικρό παιδί στάθηκε μπροστά μου. Δεν φοβήθηκε. Δεν με απέφυγε όπως κάνουν πολλοί. Με κοίταξε στα μάτια. Στα αλήθεια. Και μου έδωσε το κουλούρι του. Ήταν ό,τι είχε.

Τα χέρια μου έτρεμαν όταν το πήρα. Δεν ήταν απλά φαγητό. Ήταν ζωή. Ήταν σαν να μου έλεγε κάποιος: «Σε βλέπω. Υπάρχεις».

Μετά ήρθε κι άλλος κόσμος. Μια γυναίκα που άφησε φαγητό χωρίς να πει πολλά. Ένας άνθρωπος που μου έβαλε μια κουβέρτα στους ώμους. Κάποιος που μου είπε «Χριστός Ανέστη» και το εννοούσε.

Αυτή είναι η ελεημοσύνη. Είναι όταν δίνεις ενώ ίσως δεν σου περισσεύει. Είναι όταν σκύβεις πάνω στον άλλον που είναι πεσμένος. Είναι όταν απλώνεις το χέρι εκεί που όλοι οι άλλοι κοιτάνε αλλού.

Για εμάς, η ελεημοσύνη δεν είναι κάτι μικρό. Είναι ανάσα. Είναι σωτηρία. Είναι το μόνο φως μέσα σε μια ζωή σκοτεινή και σκληρή."

Κάπου εδώ, τελείωσε ο Μιχάλης, ο Λάκης όπως τον έλεγαν στην Σάμο.

Η δική μου η σειρά τώρα...

Το Πάσχα μιλά για αγάπη και θυσία. Μα αν δεν δώσεις στον πεινασμένο, αν δεν ντύσεις τον γυμνό, αν δεν σταθείς στον μόνο… τότε τι σημαίνει;

Εκείνη τη μέρα, στον δρόμο, με ένα κομμάτι ψωμί που έφαγε ο Μιχάλης… εγώ ένιωσα την Ανάσταση.

Όχι μονο  στις Εκκλησίες. Όχι μόνο στα τραπέζια.

Στην ελεημοσύνη.

Καλλωπίσαμε τα λόγια του Μιχάλη, εμείς οι "μορφωμένοι", έτσι, για να "βγεί" ωραίο το κείμενο.

Καλό Πάσχα.

*Απο μικρό παιδί με έπαιρνε και πηγαίναμε σε διάφορα σημεία, για να δούμε πως υπάρχει δυστυχία λίγο πιο πέρα απο εμάς."Πάμε αγόρι μου να δούμε, πως ζούν κάποιοι συνάνθρωποί μας στον δρόμο και ειδικά τέτοιες ημέρες", μου είπε ξανά... Και πήγαμε. Για το μόνο που στεναχωρήθηκα, ήταν για το ότι, όταν ο Μιχάλης μου ζήτησε τσιγάρο, δεν έβγαλα να του δώσω, γιατί ήταν μπροστά ο πατέρας μου. Μου χαμογέλασε όμως και έτσι ο Μιχάλης απέκτησε ενα πακέτο με τσιγάρα. Αυτό είχα να του δώσω.

Προηγουμένως, η ΕΟΔ έγραψε:https://eeod.gr/news/86957-deioi-oi-drmoi-sta-ieroslyma

Ελάτε στην μεγάλη ομάδα μας στο VIBER

Διαβάστε επίσης