Αγία και Μεγάλη Δευτέρα: Η ξηρανθείσα συκή

ΦΩΤΟ: web

Την Αγία και Μεγάλη Δευτέρα, εκτός από τον πάγκαλο Ιωσήφ, μνημονεύουμε και την ξηρανθείσα συκή, γιατί δύο θείοι Ευαγγελιστές, ο Ματθαίος και ο Μάρκος, την τοποθετούν στα Ευαγγέλιά τους ύστερα από τη διήγηση των Βαΐων. Στη διήγηση οι Ευαγγελιστές αναφέρουν ότι ο Χριστός είδε από μακριά μια συκιά και πλησίασε κοντά της για να βρει κάτι να φάει, αλλά δε βρήκε σε αυτή κανένα καρπό. Έτσι, ο Χριστός την καταράστηκε και αμέσως η συκιά ξεράθηκε.

Συκιά είναι η συναγωγή των Ιουδαίων και επειδή ο Σωτήρας Χριστός δεν βρήκε πάνω της τον καρπό που έπρεπε, εκτός μόνο από τη σκιά του νόμου, γι’ αυτό τους την αφαίρεσε κι εκείνη και έκανε την εβραϊκή Συναγωγή άχρηστη σε όλα.

Εύλογη όμως είναι η απορία γιατί το άψυχο ξύλο, παρόλο που δεν έφταιγε, δέχτηκε την κατάρα και ξεράθηκε. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έγκειται στο ότι οι Ιουδαίοι, καθώς έβλεπαν πως ο Χριστός ευεργετούσε αδιάκοπα τους πάντες και δεν έκανε σε κανέναν το παραμικρό κακό, νόμιζαν ότι έχει τη δύναμη μόνο να ευεργετεί και όχι να τιμωρεί.

Όμως, ο Δεσπότης Χριστός ως φιλάνθρωπος, δεν ήθελε να δείξει πάνω σε άνθρωπο πως έχει και αυτή τη δύναμη. Για να πείσει, λοιπόν, τον αχάριστο λαό ότι είναι αρκετά ικανός να τιμωρεί, εξ αιτίας όμως της αγαθότητάς Του δεν το θέλει, γι’ αυτό επέβαλε την τιμωρία στην άψυχη και αναίσθητη φύση, τη συκιά.

Οι θείοι Πατέρες λοιπόν, τοποθέτησαν την ημέρα αυτή την ιστορία της συκιάς. Συκιά ακόμα είναι κάθε ψυχή που δεν αποφέρει πνευματικούς καρπούς. Όταν ο Κύριος έρθει το πρωί, δηλαδή κατά την παρούσα ζωή, και δε βρει ανάπαυση σε αυτή τη ψυχή, τότε την ξεραίνει με κατάρα και την καταδικάζει στο αιώνιο πυρ της Κολάσεως. Έτσι αυτή μένει σε ξεραμένο κούτσουρο, προκαλώντας τον τρόμο σε όλους όσοι δεν αποφέρουν τον πρέποντα καρπό της αρετής.

Σύμφωνα με την παράδοση, η ιστορία της συκιάς, έγινε στις 19 Μαρτίου, την επομένη της εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για τα υπό απειλή  ελληνικά σχολεία στην Ιερουσαλήμ.

Διαβάστε επίσης