«Μη εις κενόν κοπιώμεν»

«Μη εις κενόν κοπιώμεν»

Τέταρτη Κυριακή του Τριωδίου, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, σήμερα και παρατηρούμε πως ο Κύριός μας μάς παραθέτει τον σωστό τρόπο της νηστείας, ενόψει της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. 

Μεγάλο το θέμα της νηστείας, πολύπλευρο και ακόμα και στις μέρες μας για πολλούς αδιευκρίνιστο.

Παρατηρούμε τους πιστούς να ρωτούν συνεχώς για το πώς θα πρέπει να εγκρατεύονται σε αυτές τις περιόδους, έχοντας πάμπολλες απορίες. 

Ο Χριστός, όμως, μας παραθέτει με το σημερινό Ευαγγέλιο τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε, έτσι ώστε η νηστεία μας να είναι ουσίας και όχι θεωρίας. 

Οι περισσότεροι αδελφοί μας δίνουν έμφαση στη διατροφική νηστεία.

Πολλοί δε, παρά το ότι έχουν πνευματικούς πατέρες, πολλές φορές δρουν αφ’ εαυτού τους κάνοντας ό,τι εκείνοι θεωρούν σωστό, μη υπακούοντας στον πνευματικό. 

Η Αγία μας Εκκλησία έθεσε τη νηστεία των τροφών πρώτα απ’ όλα για εκείνους που μπορούν να την ακολουθήσουν ή για να το πούμε πιο σωστά για εκείνους που επιτρέπεται να την ακολουθήσουν. 

Ο Χριστός δεν είναι σωματοκτόνος, αλλά παθοκτόνος.

Εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία και το σημείο που σήμερα εστιάζει δεν είναι η τροφή, αλλά η σωστή εκκλησιαστική αγωγή, ώστε η νηστεία μας να διέπεται από ουσιαστική και πνευματική ανόρθωση. 

Το πρώτο που Τον ακούμε να μας λέει είναι για τη συγχώρεση, που εμείς πρέπει να δίνουμε στους αδελφούς μας, έτσι ώστε να έχουμε το δικαίωμα να την λάβουμε και από τον Θεό.

Βλέπουμε πως αυτή η μέγιστη αρετή της συγχωρήσεως δρα αμφίδρομα. Δεν γίνεται να μένουμε διαβολικά μικρόψυχοι απέναντι στους άλλους και συνάμα να ζητούμε ο Χριστός να μας τα συγχωρεί όλα. 

Έπειτα, αναφέρεται στον φαρισαϊσμό των «πιστών» χριστιανών, που πάντα υπήρχαν, πάντα υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν.

Αναφέρεται σε εκείνους που στις περιόδους της νηστείας θέλουν να φαίνονται στους αδελφούς τους μεγάλοι νηστευτές, δείχνουν ατημέλητοι, σκυθρωποί και κραυγάζουν, διά κομπασμού, το τάχα κατόρθωμά τους. 

Όχι, αδελφοί μου, μας λέει ο Κύριός μας, να μην δείχνουμε τον αγώνα μας, για να μας θαυμάζουν οι άνθρωποι, αλλά κρυφίως ο καθένας στο ταμείον του να αγωνίζεται, ώστε να λάβει τον ουράνιο μισθό. 

Το ταμείον στην εποχή του Χριστού ήταν ένα δωμάτιο στην κάθε οικία. Ένα δωμάτιο, όμως, ξεχωριστό από τα άλλα, γιατί εκεί φυλασσόταν ό,τι πολυτιμότερο υπήρχε στο σπίτι, ήταν δηλαδή κάτι σαν θησαυροφυλάκιο.

Το ταμείον το δικό μας, λοιπόν, πρέπει να είναι η καρδιά μας και εκεί, ως θησαυρό, να φυλάμε πάντα τον Χριστό ζώντα. 

Αυτός θα πρέπει να είναι το δικό μας μέλημα, και όχι όλα τα επίγεια πλούτη, που εξανεμίζονται με τον καιρό αργά ή γρήγορα, ενώ ο Χριστός μένει εις τον αιώνα. 

Αδελφοί μου, αν κατανοήσουμε καρδιακά την περίοδο που θα εισέλθουμε εντός ολίγου, θα συνειδητοποιήσουμε πως η νηστεία δεν θέλει κόπο, αλλά τρόπο.

Να αποτινάξουμε κάθε υποκρισία και να προσπαθήσουμε να ζήσουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή καρδιακά, συντρίβοντας τα πάθη της ψυχής μας. 

Αν αναρωτηθούμε τι έδωσε ο Χριστός για εμάς και τι μας ζητά εμείς να προσφέρουμε, θα διαπιστώσουμε πως η δική μας θυσία έναντι της δικής του είναι ένα τίποτα, και πολλές φορές γογγύζουμε, θεωρώντας πως κάτι μεγάλο κάνουμε. 

Ας βιώσουμε από αύριο το κατανυκτικό της περιόδου που θα εισέλθουμε, με  σωστή και καθαρή εξομολόγηση, μετοχή ενεργή στα μυστήρια, συγχωρώντας τους αδελφούς μας, ακριβώς με τον τρόπο που εμείς επιζητούμε την αγάπη του Χριστού.

Την χάριν Του την έχουμε λάβει. Ας φροντίσουμε να αγωνιστούμε μεθοδικά και ταπεινά, ώστε μη εις κενὸν κοπιώμεν. 

Αμήν 

Καλή Σαρακοστή 

Ἀδελφοί, συγχωρήσατέ μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. Τοῖς μισοῦσι καὶ ἀδικοῦσιν ἡμᾶς συγχώρησον.

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για την ώρα της συγχώρεσης και της επιστροφής.

Διαβάστε επίσης