«Ανοιχτές γέφυρες καρδιάς»

Η παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου. Φωτογραφία: Romfea.gr

Την όμορφη και διδακτική συνάμα παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου μας εξιστορεί σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, (Κυριακή Ε’ Λουκά), ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, περιγράφοντας τη ζωή σε ένα πλούσιο σπίτι.

Ο οικοδεσπότης της οικίας, ο πλούσιος του τίτλου, ζούσε με όλες τις ανέσεις της εποχής, μάλιστα δε με πολύ περισσότερο πλούτο απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε. Πλούσια ρούχα, λαμπερά έπιπλα, μεγάλα τραπέζια με όλα τα αγαθά, κάθε μέρα γεμάτη με όλες τις ευλογίες του Θεού. Όμως, μέσα σε αυτό το υπέρλαμπρο σκηνικό, κάτι υπήρχε που του προσέθετε μία σκιά.

Ο φτωχός Λάζαρος, ο δεύτερος πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, πεσμένος μπροστά και κοντά στην είσοδο αυτού του παλατιού, γεμάτος πληγές, που τα σκυλάκια του τις έγλειφαν σαν γιατρικό, περίμενε να βρει κάτι από τα περισσεύματα, από αυτά που πετούσαν οι υπηρέτες, ώστε να τραφεί και να μπορέσει να κρατηθεί στη ζωή.

Όμως, έφτασε η ώρα της αναχώρησης από αυτήν τη ζωή, στον κόσμο της φθοράς. Ο μεν φτωχός, λόγω της ταλαιπωρίας που βίωσε σε όλα του τα χρόνια, έφυγε πρώτος. Άγγελοι Κυρίου συνόδευσαν την ψυχή του στους ευλογημένους κόλπους του Αβραάμ, στην αιώνια γαλήνη και ανάπαυση.

Λίγο αργότερα, ήρθε και η ώρα του πλούσιου, όμως στον Άδη, όπου και βρέθηκε, ακαταστασία και πόνος τον κατακυρίευσε. Εκεί, σηκώνοντας τους οφθαλμούς του προς τα άνω, είδε αυτόν που τόσα χρόνια δεν είχε προσέξει ποτέ, αυτόν που δεν του έδωσε ποτέ σημασία, τον φτωχό και ασήμαντο στην γη, μα πλούσιο και λουσμένο στο φως της δόξης του Θεού στην αιωνιότητα Λάζαρο να απολαμβάνει ό,τι εκείνος του στέρησε. Την ανακούφιση, την ηρεμία και την γαλήνη.

Αμέσως τότε φώναξε στον Αβραάμ, να αφήσει τον Λάζαρο να βρέξει τα δάχτυλά του και να τον προσεγγίσει δροσίζοντάς του τα χείλη. Όμως αυτό δεν μπορούσε να συμβεί πια, διότι είχε χάσει με δική του υπαιτιότητα την ευκαιρία της δικής του σωτηρίας. Χάσμα μέγα υπήρχε πια μεταξύ τους, το οποίο δεν μπορούσε να καλυφθεί, διότι ήξερε τι έπρεπε να κάνει και δεν το έκανε. Έκλεισε μόνος του και την οδό προς ενημέρωση των αδελφών του, διότι οι προφήτες, όπως είχαν μιλήσει στον ίδιο, έτσι είχαν πράξει σε όλο τον λαό.

Πρέπει να κατανοήσουμε πια πως τις ζωές μας δεν τις καταστρέφουν οι άλλοι, αλλά τις φτιάχνουμε βάσει των δικών μας επιλογών. Ο χλιαροί τη πίστη αδελφοί μας, ακόμα και αυτοί που θαρρούν πως πιστεύουν με τον σωστό τρόπο πολλές φορές δεν πιστεύουν ή καλύτερα δεν εμπιστεύονται τον Κύριό μας για την επουράνιο ζωή και λένε πως η κόλαση και ο παράδεισος βρίσκονται εδώ. Και όμως σωστά το αποδίδουν, διότι οι δύο αυτές καταστάσεις της ζώσας ψυχής δεν είναι εδώ, απλά κερδίζονται από την εδώ ζωή μας. Μετά τον θάνατο δεν υπάρχει μετάνοια.

Αδελφοί μου, σήμερα μας διδάσκουν και τα δύο πρόσωπα της παραβολής μας. Ο μεν πλούσιος πως ο Θεός μας δωρίζει χρόνο μετανοίας, αλλά και αυτός δεν είναι ατελεύτητος. Πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε και πέρα από τον εαυτό μας, πέρα από τα δικά μας θέλω. Πολλοί συνάνθρωποι μας μάς χρειάζονται και μείς μένουμε στο πώς θα περνάμε μόνοι μας καλά. Όταν όμως πέφτουμε και εμείς σε ανάγκη, τότε παραπονιόμαστε, γιατί δεν μας δίνουν σημασία. Στο πρόσωπο του κάθε αδελφού, βλέπουμε τον ίδιο τον Χριστό. Αν δεν Τον δούμε τώρα λοιπόν, ίσως να μην τον αντικρίσουμε ποτέ και δεν θα ευθύνεται ο Ίδιος.

Ο δε φτωχός Λάζαρος μας διδάσκει την αγόγγυστη υπομονή. Δε διαμαρτυρήθηκε ποτέ, δεν απελπίστηκε, αλλά αγωνιζόμενος, παρά τα όσα κακά τον είχαν βρει, επέμενε, ανεβαίνοντας τον δρόμο προς τον Γολγοθά, ώσπου ήρθε και η Ανάσταση.

Θα μπορούσαν να ήταν ενωμένοι, συγχαίροντες μαζί στον Παράδεισο, σώζοντας ο ένας τον άλλο, ο μεν στον κόσμο ο δε στον ουρανό. Ο πλούσιος, με κλειστή την στρόφιγγα της κοινωνίας προσώπων, που αυτό σημαίνει Εκκλησία, δεν μπόρεσε να τροφοδοτήσει την καρδιά του με το αίμα του Χριστού και πέθανε ανώνυμος και κολασμένος, ενώ ο φτωχός, με την αγαθή του καρδιά, κοινωνούσε καθημερινά τον Χριστό, γινόμενος ο γνωστός Λάζαρος, ο αιώνια αναπαυόμενος προς παραδειγματισμό μας.

Να μάθουμε να έχουμε ανοιχτές τις γέφυρες της καρδιάς μας ως πρέπει, πρώτα απέναντι στον Χριστό και έπειτα δια μέσω αυτού σε όλους τους αδελφούς μας, έτσι ώστε και εμείς να γευτούμε την αγαλλίαση της ψυχής, μέσα από τον δρόμο του φτωχού, μα πλούσιου πνευματικά Λάζαρου.

Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, τον αιώνιο Πατροκοσμά.

Читайте также