Η Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου στην Κέρκυρα

ΦΩΤΟ: Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, έλαβε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας και ιδιαίτερα από τον προβληματισμό του πλούσιου νέου της παραβολής, ο οποίος απευθυνόμενος στον Κύριον, τού έθεσε το ερώτημα σχετικά με το τι πρέπει να κάνει ώστε να κερδίσει τη ζωή της αιωνιότητος. Ο διάλογος ο οποίος εκτυλίχθηκε μεταξύ των δύο, δηλαδή του Κυρίου μας και του νέου, μας δίδει τη δυνατότητα να εξαγάγουμε τρία συμπεράσματα και για τη δική μας ζωή.

Πρώτον, ο δρόμος των εντολών του Θεού, τις οποίες εάν τηρήσουμε, τότε μπορούμε να φθάσουμε στην γνώση του Θεού. Μπορούμε δηλαδή, τηρώντας τες να οικειωθούμε τον ίδιο το Θεό. Οι εντολές του Θεού, ακριβώς, μάς φανερώνουν ποιος είναι ο Θεός και πώς ενεργεί στη ζωή μας. Για αυτό άλλωστε, ο Προφητάναξ Δαυίδ, απευθυνόμενος στο Θεό τού λέγει «Ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου ἀδολεσχήσω καὶ κατανοήσω τὰς ὁδούς σου». Δηλαδή, τη στιγμή που θα ασχοληθώ, που θα εντρυφήσω στις εντολές Σου, τότε, θα κατανοήσω τους δρόμους αλλά και τις θεϊκές Σου ενέργειες. Ο Θεός μπορούμε να πούμε ότι είναι κρυμμένος μέσα στις εντολές Του. Δια των εντολών μπορούμε να γνωρίσουμε το Θεό. Άλλωστε, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι αυτός που αποδέχθηκε και εφάρμοσε κάποια εντολή του Θεού έλαβε με μυστικό τρόπο και έχει μέσα του την Αγία Τριάδα. Επομένως, οι εντολές του Θεού μάς φανερώνουν τον ίδιο το Θεό και ουσιαστικά μάς δείχνουν  το δρόμο στο να οδηγηθούμε στον ίδιο το Θεό.

Το δεύτερο συμπέρασμα που εξάγεται από την ευαγγελική περικοπή είναι η αυτογνωσία μας. Ο νέος της παραβολής είχε τη συνείδηση ότι είναι ακριβής τηρητής των εντολών του Θεού. Ήταν όμως πραγματικό αυτό το γεγονός; Γιατί, πώς μπορούσε να εφαρμόζει τις εντολές του Θεού, ανάμεσα στις οποίες είναι και η εντολή της αγάπης προς το Θεό και το συνάνθρωπο, από την άλλη πλευρά όμως ήθελε να κρατά τον πλούτο και τα αγαθά για τον εαυτό του; Αυτός λοιπόν ο κίνδυνος ελλοχεύει και για εμάς. Ιδιαίτερα στους ανθρώπους της Εκκλησίας καθώς μπορούμε να ξεγελαστούμε ότι τηρούμε τα πάντα καθώς τα θέλει ο Θεός. Έτσι, κινδυνεύουμε να ζήσουμε την αυταπάτη σχετικά με το τι μάς λείπει, σε τι υστερούμε απέναντι στο Θεό και στους ανθρώπους. Και όμως, συμπίπτει πολλές φορές να μην είμαστε ειλικρινής ούτε με τον εαυτό μας, ούτε με το Θεό καθώς μάς λείπει η επίγνωση του εαυτού μας. Δηλαδή, δεν έχουμε φθάσει στην αυτογνωσία μας. Ο άνθρωπος αγωνίζεται να γνωρίσει τον εαυτό του, να χει το «γνῶθι σαὐτόν». Τότε, μπορεί να διακρίνει τις ελλείψεις του τόσο απέναντι στο Θεό, όσο και απέναντι στους ανθρώπους. 

Το τρίτο συμπέρασμα το οποίο βγαίνει από την ευαγγελική περικοπή είναι ότι αυτό το οποίο δεν μπορούμε να το κατορθώσουμε εμείς με τον αγώνα μας τον προσωπικό, αλλά έχουμε την αγαθή προαίρεση, την αγαθή πρόθεση, τότε, εργάζεται η χάρις του Θεού στον εαυτό μας. Όπως ο Κύριός μας στη σημερινή περικοπή, ο οποίος είναι και φορέας της χάριτος, απεκάλυψε στο νέο της παραβολής να συνειδητοποιήσει την πνευματική του κατάσταση και να μην βρίσκεται μέσα στην πλάνη του. Μπορεί μεν ο νέος να απεχώρησε προς στιγμήν άπρακτος, όμως δε γνωρίζουμε το πώς η χάρις του Θεού θα κατεργαζόταν στην περαιτέρω πορεία της ζωής του την πνευματική του πορεία και ζωή. Για αυτό και ο Κύριός μας, όταν ερωτήθηκε από τους μαθητές του ότι υπάρχει μεγάλη δυσκολία για να μπουν οι άνθρωποι στη Βασιλεία των Ουρανών τηρώντας επακριβώς τις εντολές Του, ο Κύριός μας τούς είπε ότι τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για το Θεό. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε από τον αγώνα μας τον πνευματικό, διότι ο Κύριός μας εξετάζει και την πρόθεση και την αγαθή προαίρεσή μας. Εκείνος συμπληρώνει ό,τι πνευματικό μάς λείπει προκειμένου να εισέλθουμε στη Βασιλεία του Θεού. Οι σύγχρονοι άνθρωποι χαρακτηριζόμαστε από την αμέλεια, από τη ραθυμία, παρασυρόμαστε από καταστάσεις τις οποίες δυστυχώς κατασκευάζει ο νέος τρόπος, ο δυτικός τρόπος της ζωής των ανθρώπων που μάς αποπροσανατολίζουν από το Θεό. Όμως, ο ίδιος ο Κύριός μας έρχεται και λέγει ότι «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», ότι ο ίδιος θα μάς οδηγήσει στη σωτηρία και στη βασιλεία του.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στους πολυπληθείς προσκυνητές οι οποίοι κατακλύζουν ακόμη το Ιερό Προσκύνημα, τόσο από την Ελλάδα, όσο και από πολλές χώρες των Βαλκανίων και αλλού, να βρουν ανταπόκριση στα αιτήματά τους από τον Άγιο Σπυρίδωνα. 

Читайте также