Η El Pais ανακάλυψε το Άγιο Όρος, δεν ρώτησε όμως το γιατί υπάρχει
Η El Pais, αναρωτιέται και αναλώνεται σε υποθετικά σενάρια. Χίλια χρόνια Ορθοδοξίας, περιμένουν τώρα την έγκρισης της Λίνα Γκάλβεθ?
Αφήστε το Άγιον Όρος να κρατήσει την ησυχία του
Διάβασα την κριτική για το άβατο και στάθηκα σε μια σκέψη. Αφού το Άγιον Όρος χρησιμοποιεί σύγχρονα μέσα και δέχεται ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, γιατί εξακολουθεί να μην επιτρέπει την είσοδο στις γυναίκες; Καταλαβαίνω την απορία. Ένας άνθρωπος που βλέπει τη ζωή μας απ’ έξω μπορεί να δυσκολεύεται να καταλάβει αυτόν τον κανόνα. Θα ήθελα, όμως, να του πω λίγα λόγια, χωρίς θυμό. Γιατί και εμείς, όταν θυμώνουμε με όποιον μας αμφισβητεί, εύκολα χάνουμε εκείνο που υποτίθεται πως υπερασπιζόμαστε.
Ο μοναχός έρχεται εδώ έχοντας πάρει μια απόφαση για ολόκληρη τη ζωή του. Αφήνει την προοπτική του γάμου, την οικογένεια που θα μπορούσε να δημιουργήσει, πολλά από όσα αγαπούσε. Δεν παύει να αγαπά τους ανθρώπους. Προσπαθεί να μάθει να τους αγαπά χωρίς να ζητά κάτι για τον εαυτό του. Αυτό θέλει κόπο. Έχει αδυναμίες, λογισμούς, ημέρες που δυσκολεύεται ακόμη και να προσευχηθεί. Το ράσο δεν τα λύνει όλα.
Μέσα σε αυτή την προσπάθεια υπάρχει και το άβατο. Βοηθά να διατηρείται ένας τόπος αφιερωμένος στην ανδρική μοναστική ζωή, με τους όρους της άσκησης που επέλεξαν όσοι κατοικούν εδώ. Δεν σημαίνει ότι η γυναίκα είναι κατώτερη ή ότι ευθύνεται για τις αδυναμίες μας. Την ευθύνη για την καρδιά του την έχει ο καθένας μας. Αλίμονο αν ένας μοναχός φόρτωνε τον δικό του αγώνα σε κάποιον άλλον.
Πώς να περιφρονήσουμε τη γυναίκα; Από γυναίκα γεννηθήκαμε. Τιμούμε αγίες, ζητούμε τις πρεσβείες τους και έχουμε την Παναγία στο κέντρο της προσευχής μας. Αν κάποιος μιλά υποτιμητικά για τις γυναίκες και νομίζει πως έτσι υπερασπίζεται το Άγιον Όρος, καλό θα ήταν πρώτα να κοιτάξει τι έχει μέσα του. Η υπεράσπιση της παράδοσης χρειάζεται και σεβασμό στον άνθρωπο που δεν συμφωνεί μαζί μας.
Όσο για τα σύγχρονα μέσα, δεν βλέπω γιατί πρέπει να μας δημιουργούν τέτοιο δίλημμα. Αν επισκευαστεί μια στέγη, αν συντηρηθούν παλιά χειρόγραφα, αν χρησιμοποιηθεί ένας υπολογιστής για μια δουλειά της μονής, τι αλλάζει στην υπόσχεση του μοναχού; Θα πρέπει να αφήσουμε ένα κτίριο να χαλάσει για να αποδείξουμε ότι είμαστε συνεπείς; Χρειάζεται βέβαια προσοχή. Και η τεχνολογία μπορεί να μας σκορπίσει τον νου, όπως τον σκορπίζει σε κάθε άνθρωπο. Οφείλουμε να εξετάζουμε πώς τη χρησιμοποιούμε.
Και για τα χρήματα που προέρχονται από δημόσιους πόρους, ας υπάρχει έλεγχος. Να ξέρει ο κόσμος πού πηγαίνουν και ποιο έργο γίνεται. Είναι εύλογο αυτό. Δεν καταλαβαίνω, όμως, γιατί η φροντίδα των κτιρίων και των κειμηλίων πρέπει να συνδέεται με την αλλαγή του τρόπου ζωής μιας μοναστικής κοινότητας. Όποιος βοηθά να σωθεί ένα μοναστήρι, βοηθά να συνεχιστεί και η ζωή για την οποία χτίστηκε.
Άκουσα επίσης τη σύνδεση του αβάτου με την ισότητα και με την επιρροή της Εκκλησίας. Η αδικία εις βάρος των γυναικών είναι σοβαρή υπόθεση. Να ακούμε τη γυναίκα που αδικείται στην εργασία της, που κακοποιείται στο σπίτι της, που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της και δεν βρίσκει στήριξη. Έχουμε ευθύνη απέναντί της. Δεν μου φαίνεται όμως σωστό να θεωρούμε ότι ένας ιδιαίτερος μοναστικός κανόνας εξηγεί τα προβλήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Θα έλεγα και σε εκείνον που υπερασπίζεται το άβατο να προσέχει τον τρόπο του. Μην προσβάλλεις, παιδί μου, για να υπερασπιστείς έναν ιερό τόπο. Άκουσε πρώτα τι πονά τον άλλον και τι δεν καταλαβαίνει. Μπορεί να χρειάζεται μια ήρεμη εξήγηση. Μπορεί πάλι να μη συμφωνήσει. Δεν χρειάζεται να γίνει εχθρός σου.
Το Άγιον Όρος ζητά να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του. Να υπάρχει αυτός ο τόπος όπου ο άνθρωπος αφήνει πολλά, για να δουλέψει πάνω στην ψυχή του και να προσευχηθεί για τον κόσμο. Και η προσευχή αυτή χωρά τις γυναίκες, τις μητέρες, τις κόρες, τις αδελφές μας, όσες πιστεύουν και όσες δυσκολεύονται να πιστέψουν. Το άβατο δεν τις βγάζει από την καρδιά μας. Αν τις βγάζαμε εμείς, τότε θα είχαμε πολύ σοβαρότερο πρόβλημα από εκείνο που συζητούμε.
Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε για το ΙΒ' Θεολογικό συνέδριο στην Ναύπακτο
