Life coaching, η εύκολη "λύση" στα προβλήματά μας.
Life coaching. Υπoσχέσεις ευτυχίας με παράκαμψη της πραγματικότητας?
Ημερολόγιο μιας απογοήτευσης..... Ζώντας το Life Coaching
Η πρώτη μου μέρα στον life coach ήταν σαν να μπήκα σε έναν άλλο κόσμο. Σκεφτόμουν ότι θα βρω καθοδήγηση, ότι κάποιος θα με βοηθήσει να βρω νόημα στη ζωή μου. Η αίθουσα ήταν φωτεινή, με καθρέφτες στους τοίχους και καρέκλες σε κύκλο. Ο coach περπατούσε ανάμεσά μας με χαμόγελο που έμοιαζε να ακτινοβολεί αυτοπεποίθηση. Μας υποδέχτηκε με λόγια ενθουσιασμού και μας ζήτησε να πούμε τι μας έφερε εκεί. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες μιλούσαν, χαμογελούσαν και χειροκροτούσαν ο ένας τον άλλον. Ήταν το πρώτο μου σοκ, το κλίμα φαινόταν στημένο, σαν όλοι να έπρεπε να είναι ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι, ανεξάρτητα από το πώς ένιωθαν πραγματικά.
Μόλις άνοιξα το στόμα μου για να μιλήσω, ένιωσα τα βλέμματα πάνω μου. Μίλησα για το άγχος μου στη δουλειά, την κόπωση και την αίσθηση ότι είμαι κολλημένος σε μια ζωή που δεν προχωράει. Ο coach με σταμάτησε με ένα πλατύ χαμόγελο: «Αυτό είναι απλώς η ενέργεια που σε μπλοκάρει, πρέπει να την απελευθερώσεις!». Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες χειροκρότησαν και χαμογέλασαν. Ένιωσα ότι έπρεπε να κάνω το ίδιο. Χαμογέλασα κι εγώ, αλλά μέσα μου ένιωθα άδειος. Σαν να με ανάγκασαν να συμμετάσχω σε ένα θέατρο ευτυχίας που δεν ήταν δικό μου.
Οι επόμενες συνεδρίες έγιναν χειρότερες. Οι ατομικές προσπάθειες για καθοδήγηση αντικαταστάθηκαν από ομαδικά παιχνίδια ενέργειας. Μας ζήτησαν να σηκώσουμε τα χέρια στον αέρα, να φωνάξουμε φράσεις όπως «Μπορώ!» και «Αξίζω!», να χτυπάμε παλαμάκια και να μιμούμαστε χαμόγελα. Όποιος δεν συμμετείχε έντονα αντιμετωπιζόταν με σχόλια σαν: «Άνοιξε την ενέργειά σου!» ή «Αφήσε τη θετική ενέργεια να σε γεμίσει!». Οι άνθρωποι γύρω μου φώναζαν και χειροκροτούσαν σαν να ήταν υποχρεωτικό. Ένιωσα αμήχανα, απομονωμένος μέσα στη θορυβώδη αίθουσα. Το πιο επώδυνο ήταν ότι όλοι προσποιούνταν, και εγώ ένιωθα να συμμετέχω σε μια ψευδή γιορτή που δεν ήταν δική μου.
Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων, άρχισα να παρατηρώ ένα μοτίβο, κάθε φορά που κάποιος μοιραζόταν κάτι πραγματικά προσωπικό ή δύσκολο, ο coach απαντούσε με ένα χαμόγελο και μια γενική φράση σαν: «Απελευθέρωσε την ενέργεια και όλα θα αλλάξουν». Οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν, φώναζαν «ναι!», και εγώ ένιωθα όλο και πιο απομονωμένος. Όλες οι λέξεις, τα παλαμάκια, τα χαμόγελα, ήταν σκηνοθετημένα για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι κάτι πραγματικά σημαντικό συνέβαινε.
Κάθε συνεδρία με άφηνε πιο κουρασμένο και πιο ανασφαλή. Στην αρχή, προσπάθησα να ακολουθήσω τα βήματα, να εφαρμόσω τις «τεχνικές» και να υιοθετήσω τη σωστή νοοτροπία. Όμως όσο περνούσε ο καιρός, η ψευτιά έγινε αφόρητη. Δεν υπήρχε πραγματική καθοδήγηση, μόνο συνεχείς υποδείξεις ότι όλα είναι δικό μου λάθος αν δεν βλέπω αλλαγή. Ένιωθα σαν να φορτώνουν όλη την ευθύνη πάνω μου, σαν να μου έλεγαν συνεχώς: «Εσύ φταις που δεν προχωράς, που δεν νιώθεις αρκετά θετικός, που δεν μπορείς να ακολουθήσεις τα βήματα».
Μια μέρα, ο coach μας ζήτησε να μοιραστούμε μια «νίκη» από την εβδομάδα. Κάποιος μίλησε για μια μικρή επιτυχία στη δουλειά του. Ο coach φώναξε με ενθουσιασμό: «Βλέπετε τι μπορεί να κάνει η θετική ενέργεια; Ακολουθήστε το παράδειγμά του!». Όλοι χειροκροτήσαμε, φωνάξαμε «ναι!» και χαμογελάσαμε, αλλά εγώ δεν ένιωσα τίποτα. Ήταν σα να μας ζητούσαν να επικυρώσουμε κάτι που στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Στο τέλος της ημέρας, έφυγα με ένα αίσθημα κούρασης και ντροπής. Όχι γιατί δεν είχα προχωρήσει, αλλά γιατί κατάλαβα ότι συμμετείχα σε ένα θέατρο που με έκανε να νιώθω ότι δεν ήμουν αρκετός.
Οι ομαδικές συνεδρίες συνεχίστηκαν για εβδομάδες. Κάθε φορά, η αίθουσα γέμιζε με χαμόγελα, φωνές, παλαμάκια και ψεύτικη ενέργεια. Μας ζήτησαν να χορέψουμε, να αγκαλιαστούμε, να φωνάξουμε «Είμαι δυνατός!». Μας δίδαξαν να «εκφράζουμε την ενέργεια μας» σαν να ήταν πανάκεια για κάθε πρόβλημα. Αλλά μέσα μου, κάθε στιγμή φαινόταν κενή και επιτηδευμένη. Κάθε χαμόγελο ήταν σκηνοθετημένο, κάθε παλαμάκι επιβεβαίωση ενός ψεύτικου αφηγήματος. Και η πιο πικρή αλήθεια ήταν ότι ήμουν ο μόνος που έβλεπε καθαρά αυτή τη φάρσα.
Στο τέλος, κατάλαβα κάτι σημαντικό και επώδυνο, το life coaching δεν μου έδινε λύση, μου έδινε ενοχές. Κάθε λέξη του coach με φόρτωνε με περισσότερη ευθύνη για τη ζωή μου, σα να μου έλεγε συνεχώς: «Αν δεν αλλάξεις, φταις μόνο εσύ». Και το χειρότερο ήταν ότι οι υπόλοιποι γύρω μου συμμετείχαν αδιαμαρτύρητα στην ψευδαίσθηση, ενισχύοντας την αίσθηση ότι ήμουν αποτυχημένος επειδή δεν μπορούσα να παρακολουθήσω το θέατρο.
Τώρα, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω ότι η μεγαλύτερη ζημιά δεν έγινε από τα λόγια του coach, αλλά από τη σκηνοθεσία της «ευκολίας». Η επιφανειακή χαρά, τα παλαμάκια, τα χαμόγελα, όλα αυτά τα εργαλεία της ψευδαίσθησης, με άφησαν να νιώθω μόνος και ανεπαρκής. Η πραγματική αλλαγή, κατάλαβα, δεν έρχεται μέσα από εύκολες τεχνικές ή επαναλαμβανόμενα μοτίβα θετικής ενέργειας. Έρχεται μέσα από χρόνο, προσπάθεια, κατανόηση και ειλικρινή στήριξη, και τίποτα από αυτά δεν ήταν εκεί.
Το ημερολόγιο μου, γεμάτο από απογοήτευση, δείχνει ότι το life coaching μπορεί να μοιάζει σαν φως στην αρχή, αλλά στην πραγματικότητα, αν δεν υπάρχει ουσιαστική γνώση, υποστήριξη και επίγνωση, γίνεται μια μάστιγα που φορτώνει την ψυχή με ενοχές, αποτυχίες και ψεύτικες χαρές. Και οι παλαμάκια, τα χαμόγελα και τα «ναι!» γίνονται τα σύμβολα μιας ψευδαίσθησης που κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει αν δεν καταλάβει ότι η αλλαγή δεν αγοράζεται, δεν σκηνοθετείται, δεν επιβάλλεται, έρχεται μόνο με ειλικρίνεια και χρόνο.
Προηγουμένως η ΕΟΔ, έγραψε: https://eeod.gr/news/85944-giat-i-vvlos-gnetai-best-seller-sti-neolaa-tis-vretanas
