Όταν οι Ιεροί Κανόνες και το Καταστατικό γίνονται εμπόδιο σε προαποφασισμένα σχέδια
Η Πάφος στο επίκεντρο μιας εκκλησιαστικής εκτροπής με κανονικές παραβιάσεις, πολιτικές συμμαχίες και οικουμενιστικές εμμονές.
Η υπόθεση της Μητρόπολης Πάφου δεν αποτελεί πλέον ένα εσωτερικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Έχει εξελιχθεί σε μείζον εκκλησιολογικό σκάνδαλο, το οποίο εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα για τον σεβασμό των Ιερών Κανόνων, του Καταστατικού της Εκκλησίας, τη θεολογική κατεύθυνση της εκκλησιαστικής ηγεσίας και τη σύμπλευσή της με αμφιλεγόμενους πολιτικούς παράγοντες.
Για πρώτη φορά τόσο καθαρά, ο λαός βλέπει να συγκρούονται δύο κόσμοι:
από τη μία, η Παράδοση, η κανονική τάξη και το ορθόδοξο φρόνημα,
και από την άλλη, η εξουσιαστική διαχείριση της Εκκλησίας με όρους προσωπικών σχεδιασμών, πολιτικών συμμαχιών και σκοπιμοτήτων.
Οι Ιεροί Κανόνες και το Καταστατικό δεν είναι πλαστελίνη
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν διοικείται με προσωπικές βουλήσεις, αλλά με τους Ιερούς Κανόνες και το Καταστατικό της, τα οποία δεν είναι απλές διοικητικές ρυθμίσεις, αλλά θεσμική έκφραση της εκκλησιολογίας της.
Η απαίτηση ο υποψήφιος αρχιερέας να έχει πολυετή δοκιμή στον κλήρο, να μην είναι νεοχειροτονημένος και να έχει αποδεδειγμένο εκκλησιαστικό φρόνημα, δεν αποτελεί γραφειοκρατική λεπτομέρεια. Είναι κανονική και θεολογική αναγκαιότητα, όπως ρητά διδάσκει η Αγία Γραφή:
«Ου νεόφυτον, ίνα μη τυφωθείς εις κρίμα εμπέση» (Α΄ Τιμ. 3,6).
Όταν λοιπόν επιχειρείται η τροποποίηση του Καταστατικού με επιμονή, μονομέρεια και πνεύμα επιβολής, όχι για την οικοδομή της Εκκλησίας αλλά για να καταστεί εκλόγιμο συγκεκριμένο πρόσωπο, τότε δεν πρόκειται για διοικητική πράξη. Πρόκειται για κανονική εκτροπή.
Το Καταστατικό δεν υπάρχει για να κόβεται και να ράβεται στα μέτρα προσώπων, ούτε για να υπηρετεί στρατηγικές. Υπάρχει για να προστατεύει την Εκκλησία από τις προσωπικές φιλοδοξίες, ακόμη κι αν προέρχονται από τα ανώτατα κλιμάκια.
Ο σκοπός της τροποποίησης: “δικός μου” μητροπολίτης
Η επιμονή για αλλαγή των κανονικών και καταστατικών προϋποθέσεων δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ουδέτερη. Στη συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος, ο σκοπός εμφανίζεται σαφής:
να προωθηθεί συγκεκριμένος “εκλεκτός” μητροπολίτης, πλήρως εναρμονισμένος με τη γραμμή και τις επιδιώξεις της Αρχιεπισκοπής.
Και για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει πρώτα να εξουδετερωθεί το εμπόδιο. Το εμπόδιο αυτό δεν είναι άλλο από τον εν ενεργεία, κανονικό και άξιο Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό.
Έτσι εξηγείται γιατί η τροποποίηση του Καταστατικού συνδυάζεται με:
• συνεχιζόμενη απαξίωση του προσώπου του,
• κατηγορίες και πιέσεις,
• και μια γενικότερη προσπάθεια ηθικής και θεσμικής αποδυνάμωσής του.
Η αδικία δεν είναι παρεμπίπτουσα· είναι δομικό στοιχείο του σχεδίου.
Οικουμενισμός ως ιδεολογικό υπόβαθρο
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι κανονικές παρεκκλίσεις συνδέονται με μια ευρύτερη οικουμενιστική θεώρηση, η οποία αντιμετωπίζει την Ορθοδοξία όχι ως τη Μία Εκκλησία, αλλά ως θεσμικό παίκτη σε διεθνείς θρησκευτικές ισορροπίες.
Η Εκκλησία, όμως, δεν οικοδομεί ενότητα με παρακάμψεις Κανόνων, ούτε με επισκόπους επιλεγμένους βάσει συμβατότητας με ξένες εκκλησιολογίες. Η ενότητα επιτυγχάνεται μόνο εν Αληθεία, όχι με διοικητικές ακροβασίες.
Η στοχοποίηση του Μητροπολίτη Τυχικού: όχι τυχαία, αλλά αναγκαία για το σχέδιο
Ο Μητροπολίτης Τυχικός δεν διώκεται επειδή απέτυχε ποιμαντικά. Διώκεται επειδή δεν χωρά σε ένα σχέδιο που απαιτεί σιωπή, ευθυγράμμιση και κανονική ευκαμψία.
Η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι οι επίσκοποι που στέκονται στην ακρίβεια της πίστης και των Κανόνων πάντοτε ενοχλούν. Και όταν ενοχλούν, επιχειρείται πρώτα η σπίλωση και μετά η απομάκρυνση.
Πολιτικές συμμαχίες και εκκλησιαστική αξιοπιστία
Η σύμπλευση εκκλησιαστικών κατηγόρων με πολιτικά πρόσωπα που βρίσκονται στο επίκεντρο σοβαρών θεσμικών κρίσεων και κοινωνικού σάλου δεν ενισχύει το κύρος της Εκκλησίας — το υπονομεύει.
Η Εκκλησία δεν μπορεί να εμφανίζεται να αντλεί ηθικό βάρος από συμμαχίες που προκαλούν κοινωνική αγανάκτηση. Διότι τότε, αντί να κρίνει τον κόσμο, κρινεται από τον κόσμο.
Η εμπιστοσύνη του λαού δεν επιβάλλεται με τροπολογίες
Ο ορθόδοξος λαός κατανοεί πολύ καλά πότε οι Κανόνες εφαρμόζονται και πότε παρακάμπτονται. Και γνωρίζει ότι η Εκκλησία δεν σώζεται με καταστατικές ακροβασίες, αλλά με παρρησία, αλήθεια και δικαιοσύνη.
Η Πάφος δεν χρειάζεται μητροπολίτη «κατάλληλο» για σχέδια.
Χρειάζεται επίσκοπο πιστό στους Ιερούς Κανόνες.
Και η Ορθοδοξία δεν προσαρμόζεται σε πρόσωπα — τα πρόσωπα καλούνται να υποταχθούν στην Ορθοδοξία.
Προηγουμένως η ΕΟΔ έγραψε για το εκκλησιαστικό πραξικόπημα εις βάρος του Μητροπολίτη Τυχικού.
