Ο πόλεμος στο Ιράν και οι "μετεωρολόγοι" της αποκάλυψης
Χωρίς καμία αντίληψη της πραγματικότητας, αναλύουν και "υπογράφουν" για το μέλλον του...πλανήτη Γή.
Στα γρήγορα, μήπως και δεν προλάβω...
Απο μικρό παιδί, θυμάμαι αυτή την κατάσταση, την διαχρονικά παγιωμένη κατάσταση της προφητολογίας και της καταστροφολογίας του κόσμου.
Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σοβαρό στη Μέση Ανατολή, εμφανίζεται μια γνώριμη φιγούρα, ο Προφητολόγος του Καναπέ. Φοράει την παντόφλα του σαν πανοπλία, ανοίγει το YouTube σαν αρχαίο χειρόγραφο και με ύφος μάντη των Δελφών αναγγέλλει.....ακούσατε...ακούσατε
«Ήρθε το Τέλος. Το έλεγε η προφητεία του τάδε Αγίου, του δείνα γκουρού και του θείου μου του Κώστα που βλέπει ειδήσεις στις 3 τα ξημερώματα».
Οι προφητολόγοι λειτουργούν σαν μετεωρολόγοι, μόνο που αντί για βροχή προβλέπουν Αρμαγεδδώνα. Κι αν δεν πέσει ο Αρμαγεδδών; Κανένα πρόβλημα! Η προφητεία “μετατέθηκε χρονικά”. Όπως το τρόλεϊ, άργησε λίγο, αλλά έρχεται. Κάποτε. Ίσως. Αν δεν χαλάσει.
Στο πρόσφατο κάθε νέο επεισόδιο έντασης στο Ιράν βαφτίζεται αυτομάτως “τελική πράξη”. Δεν έχει σημασία που η περιοχή ζει γεωπολιτικές συγκρούσεις εδώ και δεκαετίες. Για τον προφητολόγο, όλα είναι πρωτόγνωρα, όλα είναι “σημάδια”, και όλα κουμπώνουν τέλεια σε ένα παζλ που… αλλάζει σχήμα κάθε εβδομάδα.
Η ευελιξία της Προφητείας καλοί μου φίλοι τεντώνει, μαζεύει και κυρίως....χωράει παντού.
Το ωραίο με την προφητολογία είναι η ευελιξία της. Αν ο πόλεμος δεν γίνει, η προφητεία “ήταν πνευματική”. Αν γίνει, ήταν “κυριολεκτική”. Αν γίνει κάπου αλλού, “εκεί εννοούσε”. Αν γίνει αλλιώς, “έτσι ακριβώς το είχαμε πει”. Είναι το μοναδικό σύστημα πρόβλεψης που επιβεβαιώνεται πάντα, ακόμη κι όταν διαψεύδεται.
Πόσο αμαθείς "πιανόμαστε" κάθε φορά που κάποιοι εκμεταλεύονται καταστάσεις, για να "ηγηθούν" σε εκστρατείες ερμήνευσης των προφητειών?
Το έχουμε σκεφτεί ποτέ αυτό?
Κι όμως, ο κόσμος δεν είναι ταινία καταστροφής
Η πραγματικότητα είναι βαριά και σύνθετη για εμάς που ασχολούμαστε καθημερινά ίσως με την γεωπολιτική. Συμφέροντα, ιστορικά τραύματα, κοινωνικές εντάσεις. Οι άνθρωποι στο Ιράν δεν είναι κομπάρσοι σε θρησκευτικό θρίλερ. Είναι άνθρωποι με δουλειές, οικογένειες, φόβους και ελπίδες, όχι NPCs στην Αποκάλυψη...The Final Cut.
Ίσως λοιπόν, αντί να ψάχνουμε ποια προφητεία “επιβεβαιώθηκε”, να ψάχνουμε πώς μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο, να ενημερωνόμαστε ψύχραιμα και να νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους που όντως υποφέρουν, όχι για το σενάριο της ταινίας που παίζει μόνο στο μυαλό μας.
Να μην είμαστε το μαύρο φόντο σε όσους συντηρούν μια εκφοβιστική κατάσταση, απλά και μόνο για να συντηρούνται και αυτοί!
Υ.Γ. Αν οι προφητείες είχαν τόση ακρίβεια, θα είχαμε ήδη νούμερα Τζόκερ από το 1997. Κι όμως, ακόμα παίζουμε «έτσι, για την τύχη».
